donderdag, april 07, 2016

Moira - Een Hemels Sprookje - (Deel 4) - Lilian Gijsbers



Moira - Een Hemels Sprookje
(Deel 4)
Auteur - Lilian Gijsbers


De kennismaking met een helderziende
Op de dag van de afspraak met Marie, de helderziende vrouw, kleedde Moira zich met zorg. Op de één of andere manier wilde ze er goed uit zien. Ze koos uiteindelijk voor een rood shirtje, dat haar buikje van vlak na de zwangerschap niet te veel accentueerde. Een half jaar na de zwangerschap was Moira nog altijd niet bepaald op haar oude gewicht. Er moest nog zeker 10 kilo af. Toen de vrouw opendeed, voelde Moira een herkenning door haar heen schieten. Ze had de vrouw nooit ontmoet, maar voor haar gevoel kende ze haar al lang. Soms vond Moira het verwarrend wat ze voelde en ervaarde, vooral als het ontmoetingen met mensen betrof. Marie was een donkere dame en sprak met een licht accent dat Moira niet kon thuisbrengen. Later bleek de dame Antilliaanse te zijn. De vrouw was gedeeltelijk Indiaanse, zo vertelde ze, want haar opa was een volbloed Indiaan. Moira was onder de indruk. “Mijn opa heeft me ook echt de lessen van de Indiaanse medicijnmannen gegeven. Toen mijn moeder eenmaal ontdekte dat ik helderziende was, heeft ze geregeld dat ik naar de Indianen toe mocht. Daar is het heel gewoon dat je die gaven inzet voor de gemeenschap. En zo komt het, dat ik nu mensen help met helende behandelingen.” Marie was een innemende vrouw, hoewel ze wat stilletjes was. Ze kon luisteren als geen ander en al snel voelde Moira zich helemaal op haar gemak. Ze vertelde over haar eerste kindje, over haar man Sander en over het onfortuinlijke lot dat ze haar baan verloor nadat ze Sophie had gekregen. Op zich was dat nog niet zo’n probleem, maar Moira voelde zich er zo door uit het veld geslagen, dat ze moeite had om positief te blijven. Dat het winter was hielp ook al niet mee, want Moira had in de winter vaak last van depressieve buien. Alles bij elkaar had ze het nu zwaar en ze hoopte dan ook van harte, dat Marie haar kon helpen. Marie stond op en zei dat ze de behandeling zou starten. Moira mocht de ogen sluiten en gewoon rustig achterover leunen. Marie legde haar handen op haar schouders. Moira voelde de vreemde, tintelende sensatie van een bijzondere een stroming in haar lijf. Ze voelde zich rustig worden. Marie nam wel 20 minuten de tijd om alle plekken van Moira’s lichaam te behandelen. Ze raakte haar hoofd aan, haar schouders en nek, haar onderrug, haar knieën en uiteindelijk ook haar voeten. Na die lichte aanrakingen voelde Moira zich helemaal opgefrist, alsof ze een heerlijke douche had genomen en ze er opgekikkerd onder vandaan was gekomen. De vrouw ging haar handen wassen en Moira keek rond in de kleine ruimte waar ze zich bevond. Er hing een schilderij met het silhouet van een man met een band van licht rond zijn hoofd. Moira dacht dat het Jezus zou kunnen zijn, of een andere heilige. Ook hing er een schilderij van een Indiaan en stond er een hele rij spirituele boeken. In de hoek stond een klein bureautje met allerlei papieren en boekjes, netjes op stapeltjes opgeruimd. Er stond ook een klein bankje en een klein Bonsai boompje. Het was er knus en gezellig. Moira voelde zich bevrijd. Er was een last van haar weggenomen. Marie gaf haar een speciaal steentje. Een kristal, die ze eerst volgens Indiaanse tradities zou behandelen. Ze moest het onder haar kussen leggen en er elke nacht op slapen. Zo zou het steentje haar helpen om beter om te kunnen gaan met uitdagingen in het leven. Elk kwartaal moest Moira het steentje terugbrengen, zodat Marie het kon reinigen en opnieuw behandelen. Zo zou het de kracht blijven houden die Moira zou helpen. Moira vond dit wel spannend en bedankte Marie. Die nacht sliep Moira veel beter dan alle nachten ervoor. De behandeling had zijn werk gedaan. De bijzondere ontmoeting zou Moira voor altijd bij blijven. Het was het begin van haar nieuwe weg.

Leven in twee werelden
Moira ging elke week naar Marie en de behandelingen en het steentje onder haar kussen zorgden ervoor dat ze beter in haar vel zat dan ooit. Ze merkte dat ze zich steeds meer ging herinneren, dat ze beter in staat was haar emoties te controleren en dat haar hoofd eindelijk wat tot rust kwam. Moira had de helende behandelingen nodig om werkelijk rust te vinden in zichzelf. Ze maakte zich wat minder zorgen, kon wat gemakkelijker omgaan met tegenslag en haar winterdepressie was minder heftig dan voorheen. Waar ze vroeger altijd in beslag werd genomen door de drukke gedachten in haar hoofd, was het nu steeds vaker rustig. En de dingen herinneren, de wonderlijke dingen die ze in haar leven had meegemaakt, zoals de lichtverschijning haar had aanbevolen, dat lukte steeds beter. Uiteindelijk besloot Moira na een maand of drie gesolliciteerd te hebben om niet meer in loondienst te gaan werken, maar een eigen bedrijf te beginnen. Ze had zoveel ervaring opgedaan op het gebied van internetcommunicatie en verkoop, dat ze het wel zou redden met een eigen mediabedrijf. Ze zou bedrijfsfilms gaan maken en websites bouwen. Door de hulp van Marie, die haar behandelde van tijd tot tijd, was ze nu sterk genoeg om het allemaal op te bouwen.
In drie jaar tijd bouwde Moira haar kleine eenmansbedrijfje op en werkte samen met een zevental freelancers om het werk uit te voeren. Ze was trots dat ze dit voor elkaar had gekregen. En het begon allemaal op een moment dat alles leek tegen te zitten. Moira had er het beste van gemaakt en voelde zich als onderneemster eigenlijk als een vis in het water. Moira durfde zich voorzichtig af te vragen, of in haar blauwdruk stond beschreven, dat ze ooit voor zichzelf zou beginnen. En als ze dat niet deed, dat het lot haar dan een handje zou helpen, omdat ze niet anders kon. Zou het zo kunnen werken? Ze wist het gewoon zeker. Telkens als er wat mis leek te gaan, kwam er een nieuwe oplossing of een inspirerend idee en dan kon ze een nieuwe weg inslaan. De weg van het ondernemersschap vond ze geweldig. Ze genoot er werkelijk van. De blauwdruk leek dus altijd een plan te bevatten, dat precies bij haar paste. Deze gedachte was boeiend en sluimerde regelmatig in haar.
Ze werkte wederom hard en haar hoofd zat vol plannen. Ze wilde een eigen concept ontwikkelen voor de culinaire wereld. Een platform, waarop bekende chef-koks hun geheimen zouden delen met een publiek van kookliefhebbers. Moira was vlak na haar studie niet toevallig in een mediabedrijf terechtgekomen. Lange tijd had ze bij verschillende bedrijven een grote kennis opgedaan op het gebied van communicatie via internet en met name op het gebied van videoproducties. Als hobby kookte Moira graag uitgebreid en ze was altijd op zoek naar nieuwe recepten. Dus een internetsite met filmpjes over koken, dat was een combinatie om je vingers bij af te likken. Moira vond ook, dat de website een bijdrage moest leveren aan de bewustwording van de mensheid over het belang van goede, gezonde voeding. Intuïtief voelde Moira hoe belangrijk het is om gezond te eten, met verse groenten, een grote variatie aan ingrediënten en vooral bereid op een eerlijke manier. Chef-koks van beroemde restaurants deelden haar filosofie en daarom leek het haar een goed plan dat bekende chefs hun recepten zouden kunnen gaan delen. Haar concept moest langzaam vorm krijgen. Ze was immers nog niet zo lang met haar eigen bedrijf in de markt. Haar inkomsten besloot ze te investeren in haar plan. Haar dagelijkse werk was om als projectmanager ervoor te zorgen dat het bedrijf het juiste promotiemiddel in kon zetten om het gewenste product goed in de markt te zetten. Keurig gekleed in een mantelpakje ging ze naar haar klanten om communicatieadviezen te geven. Dat was haar vak. Daar was ze goed in en haar dagen zaten flink gevuld. Toch bekroop haar steeds meer het gevoel dat ze een toneelstuk aan het spelen was. De ene Moira was overdag de snelle dame én de super geslaagde moeder die een eigen bedrijf runt, kookt, de was doet en ook nog eens veel vrienden heeft waarmee ze regelmatig leuke dingen doet. Maar er was ook nog een andere Moira die in zichzelf op zoek was naar antwoorden. Een Moira die dingen wist en zag die andere mensen niet zo ervaarden. De Moira die lichtgevende stralen ziet om bomen en mensen…. De Moira, die óók leeft in een andere wereld. Afgezonderd van alles en iedereen. Daar is ze eenzaam en teruggetrokken in haar eigen wereldje. Moira voelde zich een gespleten persoonlijkheid. Ook voelde zich nog regelmatig depressief. Vooral wanneer ze veel tijd had om stil te staan bij dat dubbele leven. Dan wilde ze wel schreeuwen: “Mensen, kijk toch eens hoe mooi de wereld is! Zien jullie niet dat er naast de harde buitenwereld ook een mooie, bijna onzichtbare wereld is waarin alles mooier is. Waarin alles mogelijk is en je mensen ziet van vervlogen tijden? Hallo, is daar iemand? Wil er iemand luisteren naar dit verhaal?” Maar niemand luisterde en Moira liet haar binnenwereld weer los, ze moest verder.
De volgende dag stond ze weer vrolijk en fris naast haar bed. Met een liefdevolle glimlach kleedde ze haar dochtertje Sophie aan. Ze praatte honderduit met haar man, maakte een ontbijtje, zorgde dat alles eruit zag om door een ringetje te halen en ging weer op weg naar haar drukke bedrijfje. Filmen op een beurs met foodproducten. Nog leuk om te doen ook. Ze had een aantal bedrijven bereid gevonden om deel te nemen aan een interview en tegen betaling kregen ze dan een film van de beurs met het interview erin verwerkt. Met de cameraploeg liep Moira over de beursvloer als een geslaagde presentatrice, die haar vak verstaat. Dat straalde ze uit. Soms voelde ze wel dat die andere wereld er ook was, maar ze sloot zich ervoor af. “Vandaag even niet. Nu moet ik werken en heb ik geen tijd voor zweverige dingen.”
De opnames verliepen goed. De beurs was druk bezocht en de deelnemers waren enthousiast. De dag liep op zijn einde en alles was gelukt. Opeens kwam er een man naar Moira toe met de vraag of ze interesse had om 6 sterrenchefs te filmen. “De beste chef van het land is erbij,” zei hij. Moira voelde plots een bijzondere energie om zich heen. Haar woorden kwamen vanzelf. Een stem vanuit haar diepe binnenste nam het gesprek over. Ze hoorde zichzelf zeggen dat ze het een prima idee vond en dat ze al langere tijd met een mooi plan rondliep om een culinaire site te ontwikkelen met films van chef-koks. Ze noteerde de datum in haar agenda en ze wisselden visitekaartjes uit. Dit leek toch eigenlijk wel te mooi om waar te zijn. Wat was dit toch? Ze had haar eigen plan hierover eigenlijk nog maar net uitgedacht. En nu kwam daar een man, zomaar uit het niets, die haar op één dag maar liefst 6 bekende chef-koks kon aanbieden die ze zou kunnen filmen en ze zou er nog voor betaald worden ook. Opgetogen ging Moira naar huis. En een week later stond ze weer bij de man op de stoep om door te spreken wat er gefilmd moest gaan worden. De afspraken werden vastgelegd en de datum voor de opnames werd gepland. “Hoe snel kan het gaan als je doet wat je het liefste doet,” dacht Moira glimlachend. En weer voelde ze diep in zichzelf een stem, die haar vertelde haar dat ze bezig was een manifestatieproces op gang te brengen. Ze had deze situatie zelf gecreëerd, door haar eigen wens! Deze man was op haar pad gekomen om die wens samen uit te laten komen. Toeval? Moira besloot informatie te gaan lezen op internet met een uitleg over toeval. Ze werd als het ware geleid door de stem die haar zei onderzoek te doen naar dit fenomeen. Nieuwsgierig, typte ze in het Google vakje: Toeval. Ze kwam uit op Wikipedia. Moira las en verbaasde zichzelf over hoe concreet de informatie aansloot bij haar eigen ervaringen. Het meest aansprekend vond ze de beschrijving van Jung, die een reeks toevalligheden synchroniciteit noemde. Dát was waar ze meer over wilde weten. Moira ontdekte, dat in de psychologie de term synchroniciteit wordt genoemd wanneer het gaat om toevalligheden, die bijna op wonderbaarlijke manier hun weg vinden. Ze besloot dat haar situatie dit zeker was. Wonderbaarlijk, zo voelde het. Door het pad van synchroniciteit te bewandelen, komt er een opeenvolgende reeks aan toevalligheden op jouw weg. Wanneer je de intuïtie volgt, dan kom je door het volgen van die toevalligheden opeens op een pad waar al je dromen uitkomen. Het is alsof God dit zo bedoeld heeft en je mag zelf kiezen of je wel of niet ingaat op de situatie. Moira was beduusd. Dit moest ze even laten bezinken. “Zou dit betekenen, dat als je ergens van droomt en je bent er druk mee bezig, je daardoor een kracht in beweging zet die jouw dromen op één of andere manier een weg naar de werkelijkheid laten vinden? Dat is toch geweldig? Waarom weten  mensen hier niet van? Waarom gebruiken we het niet?” Moira kon haar geluk niet op. Voor haar gevoel was ze achter een mysterie gekomen. Een lang bewaard geheim. Ze begreep dat deze informatie belangrijk voor haar ontwikkeling zou zijn.
Maar het dagelijkse leven riep. Moira maakte de films en ze genoot van de passie die bekende chefs hadden om te koken. Ze herkende die passie. De drive waarmee deze mensen werkten leek op haar eigen passie. Dit was het leven waarvan Moira gedroomd had. Maar ze besefte ook, dat ze het niet alleen kon. Ze moest gaan samenwerken. “Je kunt het niet alleen, maar besef dat je nooit alleen bent,” vertelde haar innerlijke stem. En wederom gingen de dingen vanzelf. Ze ontmoette nieuwe mensen, die ervoor zorgden, dat ze meer vertrouwen kreeg in haar plan. Alleen had ze het waarschijnlijk niet gedurfd, maar de cameraman, de regie assistente en de fotograaf waren allemaal enthousiast en wilden haar helpen. Moira mocht naar Spanje om te filmen bij een groot bedrijf dat olijfolie produceerde. Vijf dagen lang trok ze op met chef-koks, die lieten zien wat je met olijfolie kunt maken. Haar droom nam een vlucht. Nu moest ze toch echt iemand vinden om haar werk mee op te pakken, want het werd onmogelijk om het alleen te doen. Ze vertelde een vriendin over haar uitdagingen. “Ik heb mijn droom dan wel werkelijkheid gemaakt, maar ik heb nooit beseft dat ik daardoor zo onder stress en druk zou komen staan. Dit is te groot om alleen te doen. De cameraman en regie assistente zijn lief, maar ik zoek een partner die me ondersteunt.” Haar vriendin vertelde over haar dochter die de hotelschool als achtergrond heeft en daarmee veel kennis van de horeca. Moira was ontzettend blij dat haar vriendin niet alleen luisterde, maar ook direct een oplossing aandroeg. Zo ontmoette ze Brenda en die wilde wel haar businesspartner worden. Zo ging Moira samenwerken om haar culinaire droom groter te laten worden. In zeer korte tijd ontmoetten ze samen de top van de culinaire wereld. Ze maakten films op culinaire festivals, werden overal uitgenodigd en de website groeide met de week. Het ging allemaal vanzelf en soms dacht Moira dat dit allemaal onmogelijk was. Het was zo groot en het ging zo snel, dat ze het eigenlijk niet kon bijhouden en er soms zelfs ’s nachts angstig door was. Haar depressieve kanten kwamen weer naar boven. Ze voelde zich in haar werk geweldig, maar ze kon toch niet zijn wie ze werkelijk was: Het kleine meisje, met een zachtaardig hart, dat praatte met geesten. De harde wereld van de media, trapte maar al te vaak op dat tere hart. Moira had dan ook moeite om zich staande te houden. Gelukkig nam Brenda een groot deel van de tijd alle activiteit op zich, zodat Moira wat rust kon krijgen. Ze had lange tijd onder grote druk gestaan en was Brenda enorm dankbaar voor haar steun en haar harde werken. Moira trok zich een weekje terug en opeens was ze weer vrolijk. De depressieve buien waren voorbij en ze ging vrolijk verder met het werk aan de culinaire website. Ze was haar depressieve gedrag weer vergeten. Moira werd opnieuw zwanger en leefde in de droomwereld die ze voor zichzelf gecreëerd had.
Je kunt van alles dromen en weten dat je jouw wensen waar kunt maken, maar soms gebeurt er iets wat totaal tegen jouw droom in druist. Iets wereldgroots, waardoor je de moed verliest. Bij Moira had dat zich al eerder voorgedaan en dat was nu weer het geval. De economie stortte wederom in. Maar dat was niet alles. De klant waarmee alles begon, werd steeds ontevredener. Hij wilde zelf de regie voeren en ging op zoek naar een andere partner om mee samen te werken. Iemand die beter was dan Moira en Brenda ooit zouden kunnen zijn, tenminste zo voelde Moira het. Het leek nog even goed te gaan, maar daarna viel alles weg. Dat wat Brenda en Moira met veel energie en passie hadden opgebouwd, bleek nu opeens heel moeilijk haalbaar. De culinaire wereld had de zwaarste klappen gekregen door de zware recessie en er was geen geld meer om een culinaire film te laten maken. Bovendien kon Moira het niet volhouden om met haar dikke buik als presentatrice op te treden in de films. Langzaam zakte de spirit en het voelde niet langer goed. Wat een sprookje leek spatte als een luchtbel uiteen. Brenda vertrok om een mooie baan aan te nemen in het bedrijfsleven en Moira bleef achter. Ze besefte steeds meer, dat ze in twee werelden leefde. De ene wereld was de dagelijkse realiteit en de andere was de wereld die ze kende vanuit haar eigen diepste kern. De mooiste wereld! Daar waar wonderen ontstaan en waar je voelt dat het leven een andere betekenis heeft.
Op een nacht werd Moira wakker. Er stond weer een lichtgevende verschijning naast haar bed die een hand legde op haar zwangere buik en liet weten dat het kindje gezond ter wereld zou komen. Moira herkende de verschijning als haar oma. Ze had haar oma nooit gekend, maar wel als mooie geestesverschijning aan haar bed gezien in haar jeugd. Altijd als ze ging slapen was ze er even. Wat lief dat haar oma nu even was ‘teruggekomen’ om haar dit goede nieuws te brengen. Het was een bijzonder, liefdevol en warm moment, waarop Moira zich gedragen voelde door iets groters dan zichzelf. Het liet haar beseffen dat wat in de dagelijkse realiteit gebeurt, een afspiegeling is van hoe we ons van binnen voelen. Daarnaast biedt het ons de lessen die we in het leven moeten leren. Het inzakken van de economie, afscheid moeten nemen van haar businesspartner en de culinaire site: het hoorde allemaal bij haar leerweg. Ze had haar droom gecreëerd, maar was die droom wel gebaseerd op haar ware innerlijke drijfveer? Of was haar droom vertroebeld geweest door het idee van zakelijkheid, van de buitenwereld die verwachtingen van haar had, maar dat niks met innerlijke drijfveren te maken had? Dit beseffend kon ze dat wat was gebeurd nu een plek geven en haar lot accepteren. Haar oma had haar de kracht gegeven om los te laten. “Je hebt iets moois om voor te leven! Besef dat alle situaties in je leven er zijn om van te leren. Wanneer je ervan geleerd hebt, mag je het loslaten.” Moira voelde zich hierna opgelucht en blij en twee maanden later kreeg inderdaad een gezonde dochter: een lief klein meisje dat ze Julia noemden.
Er is altijd een keuze
Moira genoot stiekem van de rust die was wedergekeerd. Ze hoefde niet meer het hele land door om te filmen in keukens. Ze hoefde geen onderhandelingen meer te voeren. Ze hoefde geen website meer bij te houden. Zo had ze nu alle tijd voor hun lieve kleine Julia. Het was al snel alsof de droom van een succesvol mediabedrijf een vage herinnering was geworden. Iets dat veel belangrijker was kwam in haar op, maar Moira kon haar vinger er nog niet opleggen. Ze begon een boek te schrijven over de ervaringen die ze in haar dagboek had geschreven. Een boek over spiritualiteit, dat zou beschrijven hoe haar geheime wereld eigenlijk werkte. Het schrijven werkte therapeutisch. Het was leuk om de oude herinneringen op te halen zoals de verschijning haar had aangeraden. Moira merkte, dat er in haar leven al vele momenten waren geweest die eigenlijk het verstand te boven gingen. Ze schreef en schreef. Al schrijvend aan haar verhaal las ze, dat er eigenlijk geen jaar in haar leven voorbij was gegaan, waarin er niet iets gebeurde dat wetenschappelijk onmogelijk was.
In haar herinnering ging ze terug naar het moment dat ze pas haar rijbewijs had. Ze mocht in de grote auto van haar ouders rijden om de vriendinnetjes van haar jongere zusje weg te brengen. Gedurende de rit begon het opeens enorm te sneeuwen. Ze moest steeds zachter gaan rijden om de meisjes allemaal veilig te kunnen thuisbrengen. Het viel haar op dat er een bepaalde sfeer was in de auto. Het voelde als een heilige sfeer. Een warme gloed die liefdevol en sereen was hing in de lucht. Moira keek goed door de voorruit en merkte opeens ook op, dat de sneeuwvlokken niet op de ruit vielen. Ze deed de ruitenwisser uit en de vlokken leken vreemd genoeg om een soort luchtbel van de auto af te glijden zonder de auto te raken. Opeens ging alles in een vertraagd tempo, als in een slowmotion. Er kwam een auto om de bocht gereden en Moira zag dat de bestuurder de macht over het stuur verloor. De auto kwam recht op haar af. Ze probeerde te remmen, maar de sneeuw was te glad. De auto reed gewoon door. Weer vertraagde het beeld maar versnelde direct daarna. Moira zag de auto opeens niet meer. Hij was verdwenen. Ze keek links en rechts, maar de auto was er niet. Toen keek ze in de achteruitkijkspiegel en zag de auto dwars op de straat staan, achter zich! Moira besefte dat er iets wonderlijks was gebeurd: de auto leek dwars door haar auto heen gegaan te zijn.
Opeens kwam Moira terug in de werkelijkheid. Ze had weer zitten dromen. Ze was het volledige besef van tijd kwijt. Maar hetgeen ze opnieuw had ervaren leek een vergeten situatie te zijn. Dit had ze echt ooit meegemaakt, maar toch, het kwam ergens uit haar diepste binnenste. Moira schreef erover in haar boek. Ze voelde dat er meer aan zat te komen en weer dwaalde ze af. In droomtoestand herinnerde Moira zich een avond dat ze op de trein stond te wachten. Ze ging naar een feestje toe en had er veel zin in. Ze herinnerde zich opeens, dat ze daar had gestaan en wist dat die trein nooit de eindbestemming zou bereiken. Moira had vooraf ‘gezien’ dat de trein iemand zou aanrijden. Iemand die zelf voor de trein zou springen. Ze wist nog dat ze dacht “Dit moet ik aan de conducteur of machinist gaan vertellen,” maar ze durfde niet. Ze zouden haar toch niet geloven. Dus, dacht Moira, dan ga ik met de bus. Dan kan ik nog op tijd komen, maar ze voelde ook al dat de bus was weggereden. Dus besloot ze om gewoon in de trein te stappen en niets te zeggen. Waarschijnlijk zou het toch niet werkelijk zo gebeuren. Moira kreeg nog een duidelijke ingeving, “Als er iets misgaat, dan kan ik de jongen die naast me zit vragen om zijn mobiele telefoon te lenen. Dan kan ik mijn vrienden in ieder geval laten weten dat ik niet op het feest kan komen.” Moira was verbaasd over zichzelf, want een mobiele telefoon had bijna niemand in die tijd. Waar kwam die gedachte vandaan? Maar ze maakte zich niet druk, want de trein zou vast gewoon doorrijden. Niks aan de hand. Ze stapte in, zonder iemand te vertellen over wat ze zojuist had gezien of voorvoeld. Na vijf minuten rijden minderde de trein plotseling vaart en er volgde een enorme klap. Na een korte tijd stond de trein stil. Het was doodstil in de coupé. Niemand zei iets. Niemand bewoog. Kort daarna, het voelde wel als uren later, kwam de conducteur om te vertellen dat de trein iemand had aangereden en dat iedereen er pas uit mocht als de politie er was. Moira was compleet uit het veld geslagen. Dit kon toch niet waar zijn? Ze keek naast zich om de jongen te vinden met een mobiele telefoon, maar er zat alleen een jongen op een bankje verder. Moira liep in een waas naar hem toe en vroeg hem of ze zijn telefoon mocht lenen. Daarop pakte de jongen zijn tas en gaf een mobieltje. Moira belde haar vrienden en zei dat ze zonder haar moesten gaan, waarna ze het mobieltje weer teruggaf. Wat was er eigenlijk gebeurd? Kon dit wel? Was het haar schuld dat diegene nu dood was? Had ze dit kunnen voorkomen? Moira stapte terug uit haar droomherinnering, ze was in trance geraakt. Ze had deze gebeurtenis al 10 jaar lang weggestopt en er nooit meer aan gedacht. Het was te moeilijk, te pijnlijk en te heftig geweest. Ze werd geplaagd door een enorm schuldgevoel en nu kwam het gebeuren in volle omvang naar boven. Ze schreef het op. En ze stelde zich opnieuw de vraag: “Had ik het kunnen voorkomen?” Plots kwam het besef dat sommige dingen bedoeld zijn om zo te gebeuren. Dat mensen sterven met een doel, alhoewel dat doel nooit duidelijk zal zijn bij de nabestaanden. Deze persoon wilde dood en hij had Moira een unieke kans gegeven om te zien hoe universum eigenlijk werkt. Bovendien voelde Moira dat het leven niet eindigt bij de dood. Nee, de ziel leeft verder nadat het lichaam gestorven is. Moira begon de stem die altijd diep uit haar buik kwam, steeds meer te waarderen. Het voelde alsof ze samen vrienden aan het worden waren. Haar boek vorderde en ze voelde zich tevreden. Het werd best een boeiend verhaal op deze manier.
De volgende ochtend stond Moira op en vond op het aanrecht een briefje van haar man Sander waar op stond: Er is een nieuwe site om je boek op te promoten. Via internet kun je mensen een manuscript laten lezen en door middel van crowdfunding kunnen mensen dan een donatie geven, waardoor het boek kan worden uitgebracht. Moira had die dag geen afspraken staan en besloot haar manuscript, dat nog maar uit 30 bladzijdes bestond, online te zetten. Eens kijken hoe de reacties zijn. Haar ervaring met internet communicatie kwam goed van pas. Ze gebruikte social media om zoveel mogelijk mensen te bereiken die haar boekpresentatie konden lezen. Er kwamen diverse leuke reacties op en ook een uitnodiging om ergens wat te drinken. Er gebeurde nogal wat, alleen maar door een manuscript op internet te zetten. Ze was oprecht verbaasd. Moira ging op de uitnodiging in met een vage kennis waar ze nooit echt lang mee gepraat had. Hij luisterde naar haar verhaal en gaf haar een telefoonnummer van een man die zou begrijpen wat ze allemaal had meegemaakt. Moira was verrast. Eindelijk iemand gevonden die haar kon uitleggen misschien, wat er in haar leven aan de hand was. Enkele dagen later zat Moira bij de man die Pieter heette. Hij woonde in een oude boerderij die omgebouwd was tot atelier. Pieter was kunstenaar en Moira was gefascineerd door zijn persoonlijkheid en de dingen die hij gemaakt had. Onderweg had Moira al gevoeld dat het een bijzondere ontmoeting zou worden. Ze had 5 dingen op een briefje geschreven die ze hoorde, zag en voelde op een manier die ze niet goed begreep. Ze zag plaatjes in haar hoofd. Hoorde er een geluid of een woord bij en ze voelde ook iets. Intuïtief had ze de volgende dingen opgeschreven:
Let op voor het opstapje
een beige hond
een staldeur
Het cijfer 5
China
Toen ze bij het huis kwam, zag ze dat ze alleen achterom binnen kon. Ze belde aan en een man die ongeveer net zo oud was als haar vader deed open en stelde zich voor. Moira liep achter hem aan en viel over een onopgemerkt stoepje in huis. “Oh, ja,” zei Pieter, “let op voor het opstapje. Ik vergeet dat altijd tegen mensen te zeggen. Maar meestal gaat het goed.” Pieter liet Moira binnen in een ruimte die vol stond met boeken, kunstwerken en allerlei spulletjes die er magisch uitzagen, maar die ze niet herkende. Hij liet Moira achter om thee te gaan halen. Het gevoel dat Moira kreeg in deze ruimte was onbeschrijfelijk. Het leek alsof ze werd opgetild. Alsof haar innerlijk iets herkende wat al heel lang zoek was geweest. Het leek zelfs, alsof ze Pieter al lang kende, terwijl ze hem voor het eerst zag. Bang om iets te breken durfde ze niets aan te raken, maar ze voelde dat sommige kunstwerken haar aanraakten. Er ging een sterke energie vanuit. Dit had ze nog nooit eerder meegemaakt. Ze herinnerde zich opeens een droom die altijd terugkwam over een labyrint, waar als ze erin liep, het een doolhof werd met spiegels en waar straatjes in doodlopen. Altijd kwam ze aan het einde van zo’n droom heel blij en gelukkig uit dat doolhof rollen. Maar waarom moest ze hier nu juist aan denken? Ze dacht daar nooit aan. Het leek wel, alsof de energie uit de kunstwerken haar aanraakte en op één of andere manier haar herinneringen naar boven haalde. Pieter kwam binnen en Moira ging zitten. Ze voelde een spanning die ze niet kon verklaren. Pieter praatte rustig en heel langzaam. Ze hadden het over koetjes en kalfjes. Moira vroeg wat Pieter had gedaan met de energie in de ruimte. Ze zag de energie als een bel in de kamer hangen, alsof er een soort contactlens over de ruimte heen gespannen zat. Het voelde geborgen. Moira vertelde dat ze 3 gekleurde boxjes had zien staan en dat ze die leuk vond, omdat ze haar herinnerden aan een droom waarin ze in een doolhof liep. Pieter stond op, pakte een gekleurd doosje en maakte het open. Aan de binnenkant zat een doolhof met spiegeltjes en doodlopende wegjes. Moira stond perplex. Ze had dat doolhof helemaal niet gezien, want die zaten onder het deksel. Toch had alleen de buitenkant van het doosje haar herinnerd aan het doolhof. Ze snapte er niets van.
Pieter pakte een ketting van heel stevig touw en vertelde dat die van een bekende monnik was geweest. Hij liet Moira de ketting omdoen. Ook kreeg ze een bronzen kunstwerk in haar handen en opeens voelde ze dat ze in een andere tijd leefde, waar ze iemand anders was. Ze zag zichzelf als een man aan tafel. Samen etend met een groep vrienden, lachend en plezier makend. Toen Moira naar rechts keek zat daar Pieter. “Ach, Pieter, je was mijn beste vriend en tevens rechterhand.”
En floep, Moira was weer terug in de huidige werkelijkheid. Ze keek Pieter aan en tranen rolden over haar wangen. Deze man was haar beste vriend geweest. Ze wist weer wie hij was en welke geschiedenis zij samen gedeeld hadden. Ze hield al heel lang van deze man en alsof ze het al die tijd nooit vergeten was, voelde ze zich nu weer zijn beste vriend. Pieter had echter niets in de gaten en liet in alle rust gebeuren wat er gebeuren moest. Hij vroeg Moira een ander instrument vast te pakken en wederom kwam ze in een andere werkelijkheid. “Wat zie je?” hoorde ze Pieter uit een schijnbare verte vragen. Moira beleefde deze situatie als een wezenlijke werkelijkheid. Ze zag een deur. Een deur zo helder stralend als in dromen soms gebeurt, maar nu was het nog mooier en nog intenser. Ze was volledig bij bewustzijn en niet diep in slaap. “Maak de deur maar open,” zei Pieter rustig. “Het lukt niet. Hij zit op slot.” Moira voelde zich onrustig worden. Ze was bang. Ze wilde eigenlijk niet door die deur. Maar Pieter drong aan, “Hier, neem de sleutel. Je kan de poort hiermee openen.” Moira trilde beverig en ze blokkeerde helemaal. “Wat zie je dan?” Ze begon onbedaarlijk te huilen, “Ooh, wat een energie straalde er uit de deuropening, nee, dit kan ik niet doen.” “Wat kun je niet doen?” vroeg Pieter. “Hier kan ik niet naar binnen gaan,” en ze hield zich wanhopig vast aan het instrument in haar handen. Het enige houvast wat ze op dit moment had. Pieter spoorde haar nadrukkelijk aan: “Natuurlijk kun je hier naar binnen gaan. Daarvoor ben je hier gekomen.” En met één voet ging Moira schoorvoetend over de drempel. Wat ze daar voelde overspoelde haar helemaal. Er was een gevoel van thuiskomen. Van oneindige liefde, van schoonheid en verwondering. Ze liep in een tuin met een waterval en in de verte een mooi riviertje. Ze bleef stil staan en  durfde niet verder. Waar was ze toch? Wat overkwam haar nu eigenlijk? Maar Pieter moedigde haar aan verder te gaan en te vertellen wat ze zag. “Het is hier prachtig. Ik zie hele grote bomen, groter dan ik ze ooit gezien heb. En ik voel me licht en vrolijk. De lucht ruikt lekker en ik zie overal bloemen. Er vliegen vlinders en ik hoor de waterval. Ik drink wat water en voel hoe het me zuivert.” De tranen biggelden in één grote stroom over haar wangen, Moira was diep ontroerd. “Zie je iemand? Komt er iemand naar je toe om met je te praten?” vraagt Pieter. Nee, ze ziet niemand. Ze is alleen met de natuur, nou eigenlijk wordt ze helemaal één met de natuur. Ondertussen durft ze wat verder te lopen. Ze voelt zich zo sterk en in harmonie met alles om zich heen. Kon dit gevoel maar altijd zo blijven! Dit heeft ze nog nooit eerder beleefd. Ze voelt zich dankbaar en liefdevol. Ze beseft dat haar leven opnieuw totaal veranderd is. Moira koos hier om het leven van haar diepste kern te gaan leven en die kern is zoals deze lieflijke tuin vol vlinders, helder water en warme gevoelens. Het besef maakt haar sterker en zelfverzekerder. Ze begrijpt dat ze groots is van binnen en groots mag zijn van buiten. Langzaam voelt ze hoe ze weer in de werkelijkheid terug komt. De wereld die ze even mocht betreden is weer weg. Pieter kijkt haar aan en verzekert haar dat ze voortaan altijd wanneer ze het wil, deze tuin mag en kan bezoeken. “En op een dag zul je er iemand ontmoeten  die je te woord zal staan en jouw vragen kan beantwoorden,” legt hij uit.
Ze drinken nog wat thee. Moira probeert te begrijpen wat haar is overkomen. Pieter geeft Moira een rondleiding door het atelier. Daar ziet ze nog meer kunstwerken die haar diep ontroeren. Het gebouw is bijzonder van opzet: er zijn glazen daken en ruimtes met veel ramen. Het licht stroomt overal binnen. Op elke plek zijn er kunstwerken te ontdekken met ieder een eigen verhaal. Pieter wijst Moira op een serie van beelden in brons. Een poort verbeeldend waar iemand doorheen gaat. Iemand die aan de andere kant zit met de handen voor de ogen en iemand die blij door die poort verder loopt. Pieter legt haar uit dat hij dit kunstwerk had gemaakt toen hij zelf meemaakte wat Moira zojuist meegemaakt had. “Dit was mijn stap door de poort. Ik kon het destijds niet eens aan en ging op de grond zitten huilen. Je deed het erg goed daarnet. Je durfde gewoon naar binnen. Ik moest je een klein zetje geven, maar toen ging je heel moedig naar binnen. Heel goed!.” Moira wist niet wat ze van dit compliment moest denken. Ze vertrouwde hem. Hij was immers haar vriend uit vroeger tijden. Ze kende hem. Maar hij leek haar niet te herkennen. Het was een waanzinnig gesprek eigenlijk. Verder wandelend laat Pieter haar meer kunstwerken zien en maquettes van gebouwen. Hij vertelt over zijn gezin en stelt haar voor aan zijn vrouw en kinderen. Even later komen ze in een glazen binnentuin middenin het huis. Het ruikt er naar vochtige bloemen en mist. In het midden staan 6 enorme bronzen bloemen. Het zijn tulpen van wel 2 ½ meter hoog. De energie die uitgaat van deze kunstwerken en van deze omgeving is waanzinnig mooi. Moira geniet. Als ze al iets van dit gesprek verwacht had, dan had ze dit nooit kunnen voorspellen. In de volgende ruimte staat een kist. Hij is gesloten. Het doet denken aan een kist waarin doden opgebaard worden. Is het een doodskist? Maar het gevoel bij de kist is bijzonder mooi eigenlijk en het voelt krachtiger dan alle andere objecten die Moira gezien heeft in het atelier. Pieter vraagt Moira of ze dat wat ze voelt herkent. “In deze kist zit onvoorwaardelijke liefde opgeborgen. Hij is gemaakt van het duurste hout dat je op aarde kan vinden. Hierin zit energie die nodig is om de aarde te veranderen. Om de aarde mooier te maken. Ik heb hem met hulp van God mogen maken.” Moira valt van de ene verbazing in de andere. Ze lopen terug naar de eerste kamer. Drinken nog wat thee en het lijkt alsof het gesprek afloopt. Maar dan stopt Pieter nog een klein kistje in haar handen. Voor ze het beseft, is ze weer in een staat van trance. Ze zweeft tussen droom en werkelijkheid. Ze staat middenin een bos en kijkt uit over een uitgestrekt gebied. Pieter staat naast haar in dit visioen. Hij doet iets met zijn handen, maar ze begrijpt niet wat hij doet. Ze ziet een rij stenen beelden van een rode kleur steen of klei. Daarna voelt ze de energie van het natuurlijke materiaal waarvan de beelden gemaakt zijn. En dan is ze plotseling weer terug. Ze kijkt Pieter vragend aan: “Wat gebeurde er nu?” “Wat zag je dan?” vraagt Pieter. En Moira vertelt wat ze heeft gezien. Ze zegt opeens: “Ik moet je vragen naar China.” En weer voelt ze de stroom energie om hen heen: een serene rust, alsof tijd en ruimte niet bestaan. Alleen zij tweeën op deze plek en de stralende energie van dat moment. Moira loopt naar een kast en pakt spontaan een boek. “Dit boek. Wat is dat?” Pieter opent het, “Dit is een boek met foto’s van toen ik in China was.” Moira staat perplex. Maar Pieter lijkt dit heel normaal te vinden. “Wat wil je me laten zien?” vraagt hij. Moira begint te bladeren. “Stop,“ zegt hij. “Ik sla het altijd heel intuïtief open op de bladzijde die ik wil laten zien. Vertrouw eens op jezelf. Probeer de vraag eens te stellen aan jouw diepe innerlijke stem of je het boek op de juiste pagina mag openen?” Moira probeert het en slaat een bladzijde open met een foto van een bos. Het is hetzelfde bos als ze even daarvoor in haar visioen had gezien. Ze vraagt Pieter wat hij met dit bos gedaan heeft en hij vertelt dat hij daar dezelfde energiebel overheen heeft gelegd als die Moira in zijn huis kon ervaren. Het gesprek ging dus over China. Moira had nu al twee dingen uit haar lijstje van 5 voorbij horen komen. Ze pakt het boekje en zegt:
“Voordat ik hier kwam had ik een lijstje gemaakt. China en het opstapje hebben we gehad, maar wat is er met een beige hond? Ook zag ik een staldeur en het cijfer 5.”
Pieter kijkt bedenkelijk en zegt: “Ik heb een beige hond gehad, maar die is overleden. De ruimte waar we nu zitten was vroeger een paardenstal en het cijfer 5, tja dat is een belangrijk cijfer in mijn werk. Die maat gebruik ik bijna dagelijks in de geometrie die ik in mijn kunst toepas.”
Moira was blij en voldaan, maar vooral heel erg moe. Dit had haar geraakt. Voor deze ontmoeting had ze zelf gekozen. Ze was zich er sterk van bewust dat dit gesprek opnieuw een levensbepalende beslissing was geweest. Een ontmoeting op pure intuïtie en haar leven zou nooit meer hetzelfde zijn. De stem uit haar diepe binnenste sprak de wijze woorden: “Je hebt altijd de keuze. God creëert een mogelijkheid, een weg, maar jij kiest zelf of je deze weg loopt, of liever een andere.” De ervaringen hadden haar diep geraakt. Als oude vrienden namen ze afscheid. En Moira wilde maar één ding: slapen. 
Word vervolgd…..

© Lilian Gijsbers 2014-2016 - http://www.lilianders.nl/home.html

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, internet of op welke wijze dan ook, zonder schrijftelijke toestemming van de uitgever/auteur. ISBN: 9789-94-022-1301-0

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen