donderdag, april 21, 2016

Moira - Een Hemels Sprookje - (Deel 6) - Lilian Gijsbers




Moira - Een Hemels Sprookje
(Deel 6)
Auteur - Lilian Gijsbers



Een Wolk van Licht en Liefde
De week erna besprak ze haar droom, aan de hand van het verslag dat ze gestuurd had, met Pieter. Ze voelde weer de sensationele kracht van die belevenis, die ze gemakshalve maar een droom had genoemd. Pieter vertelde haar, dat het een initiatie was die ze had gekregen. Een inwijding in de spiritualiteit. Een moment waarop Moira verbinding had gelegd met haar ware spirituele aard en dat was een bijzondere ervaring om te koesteren en met liefde te omringen. Moira voelde zich trots. Wow, ze had een initiatie gehad. Wat het verder praktisch betekende, wist ze niet, maar ze voelde wel dat het belangrijk was geweest. Moira probeerde niet te denken aan de gevoelens van opwinding, die ze de vorige keer ervaren had. Ze vertelde Pieter niet dat ze door het werken met de energie een erotische onderstroom in haar lichaam voelde. Ze schaamde zich ervoor. Die dag werkte Moira aan de teksten. Ze zat alleen in de stilteruimte van het gebouw en ze werkte hard om een mooie tekst te maken. Er gebeurde weinig verder, dus die avond ging Moira met een gerust hart naar huis. Ze had het overleefd. Nog even en de opdracht was klaar en dan kon ze terug naar haar oude leventje. Ze betrapte zichzelf erop, dat ze nog altijd de oude gedachte vasthield, dat ze dit niet wilde. Ze moest alert zijn en niet telkens dat  stemmetje volgen, maar juist de stem van haar hart. Ze prentte zich nogmaals in, dat ze over voldoende moed en kracht beschikte om op dit pad te blijven. Ze sprak de zin telkens opnieuw uit: “Ik kan het.” Ze hoopte dat ze dit ook echt ooit volledig zou gaan geloven. Het was moeilijk, een ware innerlijke strijd, om in twee werelden tegelijk te wandelen. Toen ze wegliep, zag ze nog net, dat zich op het glazen deurtje van de haard een figuur in rook had gevormd. Het had de vorm van een engel, heel duidelijk. Een engel die door de zwartgeblakerde raampjes naar buiten keek. Het was slechts een veeg stof, maar toch ontroerde het Moira. De engel had haar de hele middag bijgestaan om haar de boodschap te willen geven: “Je doet het goed. Ga zo door.” En net op dit moment dat ze zichzelf moed insprak, kwam het perfect uit dat deze engel er was. “Haar ongeziene vrienden werden steeds meer zichtbaar in de dagelijkse realiteit.” Zo overpeinsde Moira nog even. De rust in de ruimte had haar goed gedaan. Ook hier had Pieter een prachtige energie in de ruimte gebracht, die je van binnen vanzelf stil liet worden. Het was waarschijnlijk de stilte geweest, die haar moedig had gestemd. Moira was blij, ze had vandaag veel gedaan.
Moira’s hemelse ervaring
Moira voelde dat thuis ook de situatie veranderde. Er leek meer harmonie in het gezin te komen. Ze voelde zich meer aangetrokken tot Sander en wilde vaker bij hem zitten, hem knuffelen, maar ook de liefde met hem bedrijven. Het was alsof er een vonk in haar was opgelaaid die uitgroeide tot een vlammend vuurtje. Het contact met de kinderen ging ook veel soepeler en hierdoor kreeg ze plezier in dingen die ze lange tijd niet had gedaan. Ze was er altijd al goed in om alles wat leuk was uit te stellen tot ze klaar was met belangrijke dingen. Vandaag koos Moira voor een dagje dierentuin en liet haar werk liggen. “Morgen werk ik wel weer verder,” zei ze die ochtend, “met zulk mooi weer gaan we lekker naar buiten.” Sander keek verbaasd. “Kan dat wel?” vroeg hij. “Natuurlijk lieverd. Anders stel ik het toch niet voor? Kom we gaan. Het is leuk voor de kinderen en ik heb er zelf ook zin in. En dan nemen we lekker een bakje koffie met appeltaart erbij, dat heb ik al zo lang niet gegeten.” De dierentuin was leuk. Julia en Sophie lachten vrolijk en onbezorgd. Het werd een geslaagde dag met appeltaart als heerlijke afsluiting. De volgende dag had Moira duidelijk meer energie om haar werk te doen. “Dat ik dit nooit eerder heb geprobeerd,” dacht ze bij zichzelf. Haar innerlijke stem fluisterde als antwoord: “Datgene wat je energie oplevert is dat wat je met plezier doet. Hoe meer dingen je doet vanuit plezier, hoe meer energie je krijgt. Het betekent niet, dat je niks meer hoeft te doen en op je luie stoel moet blijven hangen, maar het betekent dat je op zoek moet gaan naar de dingen die je echt leuk vindt in het leven. Ook werk kan leuk zijn, ook daaruit kun je energie halen. Je moet alleen eerst goed begrijpen hoe belangrijk plezier is en het daarna zoveel mogelijk in je leven toepassen.” Moira dacht na, “Waar werd ze eigenlijk blij van? Wist ze wel wat haar energie gaf? Mediteren, dansen, lekker met vriendinnen op stap, met de kinderen ravotten in de tuin of lekker knutselen als het regent, met Sander leuke dingen doen en haar werk.” Ja. Ze wist wel degelijk wat ze leuk vond, maar als ze heel eerlijk was, dan moest ze wel toegeven dat andere dingen soms de overhand hadden gekregen. Leuke dingen doen met vriendinnen? Dat was wel een jaar geleden. Met de kinderen ravotten of knutselen? Ze had geen idee wanneer ze dat voor het laatst had gedaan. Het enige wat ze veel deed was werken en mediteren, maar daarna voelde ze zich uitgeput. Wat deed ze toch allemaal met haar tijd? Die werd helemaal niet logisch ingedeeld. Er waren meer verplichtingen dan plezier, was haar conclusie. Die avond ging ze mediteren. Ze wilde graag veranderen en meer plezier in haar leven toelaten. Ze wilde zich ontwikkelen tot een krachtige vrouw, die de wereld iets zou nalaten waar veel mensen plezier van hadden. Een boek wilde ze schrijven, en zichzelf ontwikkelen. Ze wilde beter leren koken en de wereld bereizen. Ze wilde leven! Een goede moeder, dat was ze al, maar ze zou wel graag meer tijd en energie aan de kinderen willen besteden. In haar meditatie richtte zich op deze gedachten: Positieve dingen die ze graag wilde bereiken. Ze sloot haar ogen en langzaam begon de ondertussen zo kenmerkende visualisatie voor haar ogen. In haar meditaties wandelde ze altijd een andere wereld in. Een wereld vol van beelden, emoties en verbinding makend met....Ja, met wat? Verbinding met alles wat er is. Zo moest Moira het wel uitleggen. Tijdens haar meditaties ging Moira altijd op in een groter geheel. Ze voelde zich onderdeel van de zee en als druppel verloor ze zichzelf in het vele water, waardoor ze zich omarmd en gedragen voelde. Ze was alles en ze was niets. Ze was water en ze was de zee. Alles tegelijk, en dat voelde groots en harmonieus. Vandaag voelde het echter anders. In de verte kwam een wolk aan, Hij kwam steeds dichterbij. Moira voelde een sterke energie, die ze heerlijk vond en tegelijkertijd ook een beetje beangstigend. De wolk was wit aan de buitenkant en blauw in het midden. Vanuit het midden kwam een figuur dichterbij. Het was een mooie, lichtgevende figuur. Het licht straalde een innige liefde uit. Verbaasd zag Moira dat de figuur haar wenkte. Moira was ineens klaarwakker: Ja, ze zat nog op haar meditatiekrukje. Ze voelde haar benen en voeten. Ze was aanwezig en helder. Langzaam voelde ze dat ze dichter naar het beeld liep. Het was alsof ze tegelijkertijd liep en op het krukje zat. Alsof ze even twee werd, maar toch één bleef. Het was een bijzondere gewaarwording. Ze stond op het randje van de wolk, aangemoedigd door de liefdevolle, witte figuur. Ze hoorde een stem diep van binnen die zei dat ze verder mocht lopen, waarna ze moedig in de wolk stapte. Opeens vielen al haar pijntjes weg en voelde het licht om haar heen als een warme omhelzing. Ze merkte dat haar gedachten werden uitgeschakeld en ze alleen nog maar kon ervaren. Ze voelde zich gedragen en liet de prachtige kleuren op zich inwerken. “Welkom in de hemel,” zei de lichtende figuur opeens. Moira durfde nog een stapje te zetten, maar was ook erg bang dat ze nooit meer terug zou kunnen naar de aarde en dat haar lichaam daar door Sander op dat krukje gevonden zou worden. Toch liep ze mee en kwam steeds verder in de hemel. Er werd haar uitgelegd dat ieder mens hier komt met een eigen persoonlijk beeld van de hemel. Op die manier voelt het veilig voor die persoon en verloopt de overgang van leven naar de dood als een natuurlijk proces. Jij ziet stralende kleuren en natuurlijke objecten zoals je die van de aarde kent. Alleen is het hier sereen en bovenal erg mooi van kleur. Je kunt hier meer kleuren zien, omdat de energie hier hoger is. Het is de bedoeling dat de mensen, na hun dood, hier leren om deze spirituele wereld op aarde te brengen in hun nieuwe leven dat ze krijgen. Op die manier wordt de aarde steeds vredelievender en mooier. Dat is waar we naartoe werken met elkaar. De hemel is een plek waar mensen kunnen leren hoe de universele wetten werken. Waar mensen zich kunnen ontwikkelen en opladen na het leven wat ze geleefd hebben. En wanneer ze voor zichzelf genoeg geleerd hebben, beslissen ze meestal zelf om opnieuw op aarde geboren te worden. Moira geloofde blindelings wat de figuur zei. Het was als een waarheid die niemand kon weerleggen. Ze liep terug en nam stap voor stap afscheid van die prachtige hemel. Uit de wolk stapte ze zo de kamer in waar ze zat te mediteren. Even later voelde ze zich weer compleet en deed haar ogen open.

Deze ervaring had haar diep geraakt. Een dankbaarheid kwam over haar heen. Deze bijzondere ontmoeting en het bezoek dat ze mocht brengen aan dat bijzondere, hemelse plekje. Ze voelde zich heel gelukkig.
De belevenissen op de gulden middenweg
Al haar meditatieve belevenissen beschreef ze in haar dagboek. Het werd voller en voller. Ondertussen was ze al aan het vijfde dagboek begonnen en de woorden bleven maar vloeien. Uren en uren kon Moira schrijven over haar bijzondere ontdekkingen van de innerlijke wereld en deze hemelse ervaring. Wie had ooit gedacht dat er zich zoveel afspeelde in een wereld die niemand leek te zien of te ervaren. Moira sprak nooit uitgebreid over de dingen die ze zag, want ze had het gevoel dat anderen haar niet zouden begrijpen. Ze zouden haar mooie herinneringen besmeuren met opmerkingen die de schoonheid zouden wegwassen. Nee, ze zou haar belevenissen voor zichzelf zou houden tot het moment dat ze sterk genoeg was om ze naar buiten te brengen. Kleine flarden van wat ze meemaakte deelde ze met haar geliefde, met Pieter en enkele anderen. Maar wanneer ze zag dat het te onbegrijpelijk werd, dan hield ze stil. Het maakte haar leven niet gemakkelijker. Ze leefde dus nog steeds een dubbelleven. Het enige verschil was, dat haar geheime leven er nu gewoon mocht zijn. Voor haarzelf tenminste. Soms vocht ze nog wel tegen de gevoelens en emoties die haar innerlijke strijd in haar aanwakkerde, maar meestal liet ze het maar gebeuren. Stiekem keek Moira elke dag uit naar meer van die prachtige, spirituele ervaringen, die haar zouden sterken in haar diepe geloof. Want dat was wat het gedaan had. Moira had een diep geloof, een hele hechte band en een enorm vertrouwen gekregen in haar spirituele pad. Niets zou haar daar nog van weghouden! Hoe lastig ze het soms ook vond om het pad te blijven lopen. Haar innerlijke stem had haar verteld dat ze de gulden middenweg moest zoeken. De weg tussen de emotie door. De weg die loopt over een flinterdunne scheidslijn die hemel en aarde van elkaar scheidt, maar die alle dualiteit ook laat zijn. De dualiteit is onmisbaar om de gulden middenweg, een prachtige weg vol diepe ervaringen, te kunnen bewandelen. Moira vond het een prachtig concept. Een schitterende manier om te leren. De voldoening wanneer je de weg tussen de dualiteit bewandelde, die was zo groot en mooi. Daar wilde ze werkelijk alles voor doen. Hoe had ze toch in zo’n korte tijd deze omslag kunnen maken? Was de werkelijke spirituele ervaring nodig geweest om haar wakker te schudden? Maar ze had in haar leven zoveel spirituele ervaringen gehad en die hadden haar niet bewuster gemaakt. Nee ze moest ervan uitgaan dat zij het nu zelf was geweest. Dat zijzelf vanuit een diepe overtuiging, had besloten om het innerlijk pad te blijven lopen. En pas daarna was ze zich die mooie ervaringen gaan herinneren en kwamen er nieuwe bij. Zij was het zélf die het bewust worden van de spirituele ervaringen altijd had tegengehouden. Zij was bang geweest toen ze voor het eerst een reis door het universum mocht maken. Ze had zich verstopt door te zeggen dat ze zou meegaan als ze kinderen had. “Tja, en belofte maakt schuld.” Als ze niet zo krachtig achter dit normen en waarde gezegde gestaan zou hebben, had ze nu ook niet meegegaan. Dan had ze al die geweldige belevenissen allemaal gemist. Ze was blij met haar doorzettingsvermogen, met haar lef en haar sterke wil. Met die eigenschappen was ze zover gekomen. Één ding wist ze zeker: “Nu zou ze het ook afmaken ook!”
Patronen doorbreken
En hoe doe je dat dan? Moira had al enkele dagen geen enkele verbinding gevoeld. Waar was nu haar innerlijke stem? Hoe moest ze nu verder? Was ze het spoor bijster? Het was toch allemaal moeilijker dan ze dacht. Even ging het goed en dan werd ze overmoedig en tjoeps, weg was het pad. Dan duurde het weer een poosje voor ze het terug kon vinden. In Moira groeide het besef hoe belangrijk het was om alle menselijke beslommeringen tot een minimum te beperken. Dit betekende niet dat je moest stilzitten en wachten, maar het betekende vooral, dat je stress, zorgen, angst, boosheid, frustratie, pijn en verdriet tot een minimum moest laten wegvallen. Het mag er wel zijn, maar je moet het onder ogen gaan zien. Het stuk voor stuk aankijken, ontleden, laten bezinken en laten wegvloeien. Het werd haar nieuwe mantra. Elke keer als ze iemand ontmoette die haar een gevoel van irritatie opleverde, verdrietig maakte, boos of wat dan ook, dan keek Moira eerst naar zichzelf. Wat in haar maakte dat ze zo reageerde? Waarom kon ze niet door de pijn en het verdriet van die persoon heenkijken en zien wat er zich werkelijk in deze mens afspeelde? Telkens merkte ze, dat de gevoelens van andere mensen in haarzelf een gevoelige snaar raakten. Een snaar van oud zeer, van onverwerkt verdriet of boosheid. Ze liet deze emoties de vrije loop. Oude beelden kwamen boven. Van pesten op school. Van vallen met een fietsje, van ruzie maken met de buurjongen. Alles kwam voorbij. Langzaam, stapje voor stapje, werd alles wat passeerde opgeruimd: alsof Moira haar oude zolderkamer aan het opruimen was. Steeds kwam ze weer oude spulletjes tegen, die ze al lang vergeten was en steeds weer poetste ze de spulletjes, die ze wilde bewaren om naar te kijken, op door het even aandacht te geven en gooide ze weg wat ze niet kon gebruiken. Niks werd meer verstopt op de zolder. Moira merkte dat ze een vaste methode ontwikkelde om oude emoties op te ruimen. Wanneer er een ontmoeting was met iemand, die haar een heftige emotie liet ervaren, dan bleef ze kalm en rustig. Ze probeerde zoveel mogelijk van de situatie te onthouden. Thuis gekomen ging ze dan op bed liggen en zocht de confrontatie met die persoon weer op in haar gevoel. Ze liet dan alle emoties de vrije loop. Bijvoorbeeld die ene keer dat ze bij de bakker stond. Het was druk. Het duurde lang en er waren 8 wachtenden voor haar. Net toen Moira aan de beurt was, kwam er een grote auto aangereden met een wat arrogant ogende man van begin 60. Een geslaagde, rijke man, te zien aan de grote auto die hij reed. Deze man was blijkbaar gewend altijd zijn zin te krijgen, want hij kwam binnen en bestelde gebak. Blijkbaar kwam het niet eens in deze man op, dat anderen al lang op hun beurt stonden te wachten. En de dame achter de toonbank deed gelijk wat de nieuwkomer vroeg. Moira zei er wat van, want ze was boos geworden. Ze sprak de man aan: “Ik vind dit niet netjes, ik sta al meer dan 20 minuten te wachten en jij komt aanrijden en bestelt gewoon, zonder te kijken of het je beurt is.” De dame achter de kassa keek ongemakkelijk, maar ging door met het inpakken van de bestelling. De man reageerde boos en kortaf: “De jeugd van tegenwoordig heeft ook geen enkel respect meer.” Moira ontplofte bijna. Zij geen respect hebben? Als er iemand respect had voor de ander, dan was het Moira wel. Deze man sprak haar aan op gehoorzaamheid en onderdanigheid, dat was wat hij respect vond. Maar voor je beurt gaan, dat vond Moira pas respectloos. Oud of jong, dit hoorde je niet te doen. Toen Moira de dame achter de toonbank aankeek om haar de kans te geven Moira alsnog voor te laten gaan, zag ze angst in de ogen van de bediende. Moira was ontdaan, boos en gefrustreerd. Ze liep boos de winkel uit en kwam er nooit meer terug. Thuisgekomen zocht Moira de rust op om in haar herinnering te graven. Ze zocht de boosheid op, die bovenaan zat door de man die haar respectloos had genoemd. Normaal zou ze zich verzetten tegen de boosheid, of vluchten. Soms blokkeerde ze zelfs totaal, dit gevoel was niet nieuw. Nu zag ze het patroon en besefte dat onder die boosheid verdriet zat. Ze maakte contact met het verdriet, liet het er zijn en vroeg zich af waar dit verdriet ooit in haar leven was ontstaan. Deze vraag aan haar diepste binnenste, liet haar een situatie herbeleven op school toen ze klein was: “Er werden groepjes gemaakt met de gymles. De twee beste sporters van de klas mochten een team samenstellen en zij, zij werd nooit spontaan gekozen. Moira schaamde zich, ze was zo intens verdrietig. De leraar op school deed dit bijna elke week. En elke week werd Moira als laatste gekozen. Niemand begreep hoe vernederend dit elke keer weer was. Waarom werd er niet meer gekeken naar een vriendelijke manier van groepen samenstellen? Waarom werd ze nooit gekozen? Moira was niet atletisch, dus dat speelde mee. Maar Moira was ook vaak bang, voor hoogtes, voor harde schreeuwen, ze voelde zich gewoon niet thuis in een grote, kille hal vol schreeuwende kinderen.” Moira stapte als het ware opnieuw die sporthal in, alsof ze een droombeeld inliep, en troostte zichzelf als kind. Tranen liepen nu over haar wangen, het oude zeer werd geheeld. Moira had respect voor het kindje dat ze ooit was. Ze had zich toch sterk gehouden. Het meisje dat Moira was geweest, lachte en voelde zich gehoord en gezien door Moira’s bezoek. Hierdoor kon de herinnering worden losgelaten en Moira werd langzaam wakker. De oude man in de winkel had haar in de drukte die er daar heerste, een herinnering laten herbeleven aan de tijd van school die zwaar voor Moira was geweest. Ze wist dit nu en voortaan kon Moira anders op een dergelijke situatie reageren. Ze liet de oude Moira gaan, het gepijnigde kleine meisje in haar. Ze vroeg een mooi licht te verschijnen en liet een deel van zichzelf naar dat licht toelopen. Het nam de pijn en het verdriet met zich mee. Zo kwam er opluchting, ruimte en acceptatie. Moira had het stukje in zichzelf getransformeerd.
Door de confrontatie aan te gaan met alles wat ze tegenkwam, werd de zolder van herinneringen steeds leger. Moira was zo fanatiek, dat ze er uren en uren aan besteedde. Elke dag weer. Maar wat was ze eigenlijk écht aan het doen? Ze zocht hulp bij haar innerlijke stem en vroeg of ze iemand zou kunnen ontmoeten die haar kon helpen. Die haar verhaal zou begrijpen en die het haar ook wilde uitleggen. Ze wilde antwoorden. Ze wilde leren. Ze wilde weten. Haar stem vertelde dat ze op zoek moest gaan naar iemand die haar gids kon vinden. Moira zocht op internet en viel bijna van haar stoel toen ze de website zag, nadat ze had ingetypt: contact zoeken met je gids. Ze kwam op een site waar ze een foto zag van de wolk van licht en liefde, die zij op precies dezelfde wijze tijdens de meditatie had gezien nog geen twee weken geleden. Toeval? Het kon bijna niet. Maar voor haar was het duidelijk. Hem zou ze bezoeken: een medium.
Een ontdekking
Twee weken later zat ze bij het medium. Moira voelde een lichte spanning en was benieuwd wat deze ontmoeting haar zou brengen. Ze mocht naar binnen. Een grote man met vrolijke ogen nodigde haar hartelijk uit. Ze vond hem direct aardig.
Hij vroeg haar of ze een vraag had meegebracht. Maar Moira had geen vraag, want ze kon toch niet zeggen dat ze een plaatje op internet had gezien waardoor het voelde naar hem te zijn gestuurd? Dus zei ze maar dat ze eigenlijk benieuwd was wat hij te melden had. Hij zei direct. “Ik voel het al. Heling. Je bent een healer: iemand die genezende gaven heeft in zijn handen.” Moira keek de man bevreemd aan. Wat zei hij daar nu? Hij vroeg haar, haar handen omhoog te steken. “Voel je het?” zei hij uitnodigend. Moira voelde werkelijk iets uit haar handen stralen. Een gewaarwording die ze nooit eerder had opgemerkt. Hij ging verder. “Er is hier ook iemand voor je. Iemand die vaak bij je was in je leven. Een geest. Het is een kleine dame, een beetje gezet en vriendelijk, maar ook streng.” “Dat is mijn oma,” zei Moira, “ik heb haar nooit gekend, maar ze is wel mijn hele leven bij me in de buurt geweest.” “Ah,” zei hij. “Je ziet dus ook geesten? Dan ben je een healing medium.” Het duizelde Moira een beetje. Het gesprek was erg interessant en boeiend. Vooral het moment, waarop ze vertelde over de wolk die ze gezien had. Door zijn begrip voelde ze zich eindelijk geborgen. Hier kon ze haar verhaal vertellen zonder afgewezen te worden. Ze kon hier zijn wie ze was en werd gesteund en geholpen. Moira had een goede beslissing genomen om hier te komen. Hij testte haar kunnen. Ze legde zelf contact met haar gids en voor het eerst ontmoette ze de vrouw die haar begeleidde in haar leven. Ze oefende met de energie die uit haar handen kon stromen. Er ging een hele nieuwe wereld open voor Moira. Ze besloot dan ook direct om een opleiding voor heling te doen. Nu wist ze het zeker. Dit wilde ze ontwikkelen.
Helende handen vormen een weg naar grote diepten
Ze gaf zich op voor de opleiding. De groep was groot. Moira had zich geprobeerd voor te stellen bij wat voor soort mensen ze terecht zou komen. Rondkijkend in de groep zag ze wel dat het hele diverse mensen waren. Vrouwen met felle kleding en lange jurken. Mannen met strenge gezichten. Ze kon geen groep mensen bedenken waar zoveel verschillende types in zouden zitten. Dat stelde haar gerust. Ze kwam niet in een wereld vol zweverige mensen terecht, integendeel zelfs. In de cursus zat ook veel inhoudelijke informatie. Moira leerde contact te leggen met de spirituele wereld en te vragen om hulp bij het geven van een helende behandeling. Ze voelde hoe de begeleider uit de spirituele wereld bij haar kwam en haar als het ware omhelsde. Healing, zo werd haar al snel duidelijk, is een vorm van teamwerk tussen mensen uit de fysieke wereld en mensen uit de spirituele wereld. Hoe hechter dat team leert samenwerken, hoe krachtiger de helende behandeling het werk kan doen. Moira voelde de energie uit haar handen stromen en zag bij haar oefenpartner, tranen over haar wangen rollen. Moira ervaarde de les als thuiskomen. Alsof ze nooit wat anders had gedaan. Ook de mensen uit de spirituele wereld waarmee ze werkte, bleken oude vrienden van haar te zijn. Het ging vanzelf en heel natuurlijk. Moira was verbaasd over de vanzelfsprekendheid waarmee het allemaal gebeurde, want het was haar allereerste keer dat ze werkte met healing. Er werd gelachen. Moira voelde hoe de ongedwongen sfeer haar hielp om vertrouwen te krijgen in zichzelf. De leraar vertelde over het aura en over de diverse energetische lagen die we allemaal hebben. Hij legde uit dat mensen uit diverse lichamen bestaan. Dat het fysieke lichaam wordt omhuld door een emotioneel lichaam, een mentaal lichaam en de buitenste laag het spirituele lichaam is. Een helende behandeling raakt al deze energetische lichamen aan en kan daardoor vaak efficiënter werken, dan een behandeling die zich alleen richt op fysiek niveau, op mentaal niveau of anderszins. Moira had de hele dag last van vlekjes voor haar ogen. Ze besteedde er eerst weinig aandacht aan, maar op een gegeven moment begon het haar te storen. Ze stak haar vinger op en vroeg waarom ze die spikkeltjes zag. “Dat is een goede vraag” zei de leraar, “maar ik wil dat je het antwoord in jezelf zoekt”. Moira bloosde. Ze wist het antwoord niet. “Neem de tijd,” zei de leraar. “Ik kom zo bij je terug als ik alle andere vragen heb beantwoord.” Moira sloot even haar ogen en voelde opeens de lichtjes dichterbij komen. Ze omhulden haar helemaal en opeens stond ze in een andere wereld. Alles had er meer kleur en meer diepte. Moira kon als een roofvogel zien, zowel links als rechts van haar oogopslag kon ze verder kijken. Er kwam die stem in haar naar boven, die haar vertelde dat ze sommige mensen uit de groep een cadeau mocht geven. Toen de leraar haar vroeg of ze het antwoord wist, zei ze dan ook. “Ja, ik begrijp het nu. Ik mag sommige mensen iets geven.” En voor ze het wist zei de leraar: “Nou dan ga je gang. Neem de ruimte die je nodig hebt. Toe maar.” Moira ging staan. Ze had geen idee wat er zou komen. Ze begon te rillen over haar hele lichaam, alsof er een hele grote energiestroom door haar heen kwam. Plots zag ze een grote bal in haar handen liggen. Een blauwe bal van licht. Ze keek ernaar en voelde dat die bal voor de man aan de overkant bedoeld was. Ze gooide de bal zachtjes naar die persoon en voelde dat het goed was. Er kwam een nieuwe bal in haar handen. Ze voelde de kracht ervan en gaf de bal aan een vrouw die vlakbij haar zat. Zo ging het door totdat ze een enorme lila/paarse bal in haar handen zag liggen. Deze was voor de leraar bestemd, begreep ze. Ze liep naar hem toe en bukte voorover. In een diepe buiging gaf ze hem de bal die langzaam verdween in zijn enorme borstkas. Moira maakte als vanzelf een diepe buiging met haar hoofd en haar handen voor haar borst als een heilige handeling van dankbaarheid. Hij huilde en keek haar aan. De tranen rolden over zijn wangen. Moira stond helemaal perplex. Een man van bijna 2 meter lang, die huilde toen zij hem een cadeau gaf. Ze snapte er niks van. Plots besefte ze dat ze in het midden stond van een grote kring mensen en de diepe rust die ze even tevoren gevoeld had, was helemaal weg. Moira voelde een blos opkomen en schaamde zich dat ze zich zomaar had laten gaan. Ze nam plaats op haar stoel en voelde hoe haar benen gingen trillen. Moira was even helemaal weg geweest en had de kracht in haar het werk laten doen. De groep applaudisseerde enthousiast. Ze vonden het allemaal geweldig wat ze had gedaan. Moira liet het maar gebeuren. Ze wist ondertussen dat de wereld bijzonder in elkaar stak en dat ze zich er maar aan moest overgeven. Het zou vast allemaal ooit duidelijk worden waarom dit allemaal moest gebeuren. In de pauze kwam Tischa naar haar toe. Een prachtige vrouw met ogen die sprankelden door de liefdevolle aandacht die ze voor mensen had. Moira was onder de indruk van haar, die zoveel rust uitstraalde, maar toch ook zo krachtig overkwam. Tischa vertelde dat ze op had willen staan tijdens het moment van uitdelen van de energieballen, maar ze had niet gedurfd. Moira zei dat ze het geweldig had gevonden om niet alleen te hoeven staan. Tischa had haar zeker mogen helpen. Het had het vast een stuk gemakkelijker gemaakt. Tischa vertelde dat ze werkte met mensen op een afdeling in het verzorgingstehuis waar ze in rust konden sterven. Ze hielp de mensen met hun laatste dagen, uren en minuten in hun leven. Vaak genoeg gebeurden daar bijzondere dingen, van het verschijnen van een fel licht tot het horen van prachtige muziek. Tischa was ervan overtuigd, dat je na je sterven wordt opgehaald door mensen uit de spirituele wereld. Ze had het soms ook echt gezien. Moira dacht aan haar bezoek aan de hemel en wist eigenlijk direct, dat Tischa gelijk had. Je wordt echt niet alleen gelaten wanneer je sterft. Nee, je wordt warm en liefdevol opgenomen door mensen die je voor zijn gegaan naar de spirituele wereld. Moira voelde een enorme dankbaarheid dat Tischa haar kwam steunen, nu ze zo’n heftige ochtend had gehad. Een warm gevoel verspreidde zich door haar lichaam.
Het voelde alsof ze de vrouw al jarenlang kende en ze de liefde voelde die deze vrouw verdiende. Moira was verbaasd hoe ze zo snel van haar kon houden, maar het gebeurde wel. Die middag mocht Moira nog enkele malen oefenen met leden van de groep. Ze kon iemand vertellen dat ze pijn had aan haar knie, dat ze ooit een operatie had gehad, maar dat die niet goed gegaan was. Allerlei dingen die ze niet kon weten van deze mensen, waren helemaal duidelijk voor Moira wanneer ze in haar kracht ging staan. Ze voelde de verbinding met haar groep helpers uit de onzichtbare spirituele wereld en voelde een dankbaarheid die groter was dan ze ooit had durven geloven dat mogelijk was. Die avond ging Moira moe en voldaan naar huis. Ze probeerde maar zo min mogelijk te denken aan de momenten die ze had beleefd. Het was soms gewoon even te moeilijk en te spannend om er met het volle bewustzijn aan te denken. “Ik laat het maar eens rustig bezinken,” dacht Moira. Thuisgekomen vertelde ze Sander een klein beetje van wat er gebeurd was. Hij zou toch niet alles kunnen begrijpen. Moira had soms het gevoel dat haar zoektocht haar wegdreef van degene die haar het dierbaarste was op de hele aarde. Deed ze er wel goed aan om zo mee te gaan in haar diepste wens? Dat ze dingen meemaakte die haar eigen man niet eens begreep? Zou ze hem niet kwijtraken op haar spirituele pad? Ze wist het niet. Wat ze wel wist, was dat ze nu deed waarvoor ze was gemaakt. De helende handen waren haar gave. Haar unieke talent. Ook dat mocht ze niet verloochenen. Moira begreep maar al te goed, hoe belangrijk het was om met haar gave mensen te helpen. Een dokter of arts in het ziekenhuis kan niet in alle lagen van een lichaam werken. Hij moet het doen met de fysieke laag en opereren op dat niveau. Moira begreep nu dat je daarmee een heleboel lagen oversloeg. Ziektes komen niet zomaar uit de lucht vallen. Ze zijn een resultaat van emoties, mentale blokkades en lichamelijke problemen. Dus ze moeten ook op meerdere fronten worden opgelost. Moira was er, mede door de cursus, zelfs van overtuigd dat je alle lagen kunt beïnvloeden als je zou beginnen bij de spirituele healing van mensen. Op dat niveau zou je alle blokkades in één keer kunnen behandelen. Het duizelde haar. Waar haalde ze deze kennis vandaan? Hoe kon ze zo snel verbanden leggen als de leraar slechts een korte intro op deze materie had gegeven? “Het is universele kennis, Moira” zei haar innerlijke stem diep in haar. “De kennis van helende krachten zit in jou. Het zit er al vele levens. Je hebt het nu geopend en kunt weer putten uit lang vergeten kennis die je hebt opgedaan in vorige levens. We zorgen er in de spirituele wereld voor, dat je situaties op je pad krijgt, die ervoor zorgen dat je kunt herinneren. Dit doen we stap voor stap, zodat je de tijd hebt om alles te laten bezinken. Als we het ineens zouden opengooien, zou het je overweldigen en sla je helemaal dicht. We gebruiken dus de uiterste voorzichtigheid om je voor te bereiden op je taak in dit leven. Je doet het goed. Kijk eens naar wat je jezelf allemaal hebt herinnerd in een korte tijd!” “Zou dit waar kunnen zijn?” Moira kon eigenlijk geen andere verklaring vinden. “Wij mensen weten dus alles nog uit vorige levens, maar we stoppen het op één of andere manier weg.” Opeens begreep Moira ook, waarom hersenen zo groot zijn, terwijl we maar een klein deel gebruiken. “Ooit zal de mens zijn volledige potentieel bereiken, maar tot die tijd zijn de herinneringen en kennis beperkt toegankelijk. De mens moet zich eerst ontwikkelen en geestelijk groeien, voordat de volledige hersencapaciteit beschikbaar komt. Maar ook onze aanwezigheid wordt voorzichtig opgebouwd.” De stem diep van binnen bevestigde haar gedachten. Moira begon te begrijpen dat de onzichtbare wereld altijd probeert te helpen, maar dat ze dit op een zeer subtiele manier doet. Ze laat ons herinneren wie we werkelijk zijn, maar wel pas als we er zelf helemaal klaar voor zijn. De spirituele wereld brengt dan toevalligheden op gang, die ervoor zorgen dat jij jouw antwoorden vindt en je dat gaat herinneren waar je op dat moment klaar voor bent. Moira vond het geweldig om te ontdekken dat de wereld werkelijk over een soort dubbele laag beschikt. Door de dubbele laag heen, los van elk vooropgezet patroon, kun je voorzichtig de andere wereld zien. Moira vond dit systeem zo zacht, vriendelijk en behulpzaam. Ze voelde zich helemaal opgenomen als in een warme omhelzing. Hoe erg de dingen ook zijn die er gebeuren, je kunt er altijd op vertrouwen dat er mensen zijn aan de andere kant van de onzichtbare wand, die jou helpen op de manier die jou het beste past. Moira voelde zich rijk met deze plotselinge bewustwording van iets dat zo ongrijpbaar was. Ze voelde de warmte verspreiden van haar buik tot elk uiteinde van haar lichaam. De wereld leerde zichzelf kennen via het pad van de binnenwereld. Daar kon je werkelijk ervaren wat de universele lessen je leren. Vanuit die diepte wilde Moira voortaan altijd leven. Altijd eeuwig verbonden met haar kern. Ze had geen idee hoe ze dat zou doen, of waar ze moest beginnen, maar het gevoel van compleet zijn, van helemaal heel zijn? Dat gevoel wilde ze nooit meer kwijt. Bijzonder toch, hoe de ontdekking van haar talent haar naar dergelijke diepe inzichten over de wereld had geleid. “Iedereen heeft zo’n talent,” dacht Moira “Elk mens heeft een unieke gave. Een speciaal talent, dat deze persoon authentiek en echt maakt. Juist door dat talent te vinden en werkelijk erin te gaan leven, wordt die persoon wie hij behoort te zijn. Wie hij altijd is geweest. Zo wordt ook ieder mens anders, uniek. Je kan talent hebben op velerlei gebied: muziek, kunst, sport, leiderschap, spiritualiteit, techniek, natuurkunde, bouwkunde en ga zo maar door. Wij ontwikkelen ons te beperkt en ontdekken daardoor niet altijd ons talent” Moira dacht verder. “Datgene waardoor een mens zich laat beïnvloeden zorgt ervoor of iemand werkelijk zijn kracht kan vinden. Als je teveel luistert naar anderen, dan vind je jouw eigen antwoorden nooit. Maar als je jezelf teveel laat afleiden door dingen van buitenaf, zoals door materiële zaken, televisie kijken, feestjes en andere leuke dingen, dan ben je ook weinig op jezelf gericht. Dus zullen alle dingen aan de buitenkant je nooit dat geluksgevoel geven zoals je dat hoopt te ontvangen. Het is beter om op zoek te gaan naar de dingen die je werkelijk raken. Dingen die je brengen bij liefde, vreugde, vervulling en kracht. Dit zijn kwaliteiten van de ziel, die voor iedereen te bereiken zijn. Maar je moet ze wel in jezelf zoeken om er te komen. Een mens leeft dus altijd in de uitdaging van dualiteit. Leef ik van buiten naar binnen, of van binnen naar buiten. Als je eerst naar binnen keert, dan ben je voor de ander minder toegankelijk. Hun mening raakt je niet zo snel, waardoor je ook meer op jezelf staat. De weg naar binnen is voor jezelf, maar die kan soms ook eenzaam zijn. Moira voelde goed hoe lang ze zich eenzaam had gevoeld. Je kunt er met niemand over praten, want niemand is hetzelfde. Niemand loopt precies hetzelfde pad en niemand is wie jij bent. Daarom moet je het alleen doen. Je krijgt natuurlijk wel steun van mensen om je heen, maar je krijgt ook de kritiek. En dan moet je toch blijven bij wat jouw ziel roept. Jouw diepste wens zit daar. Hoe vreemd die voor de buitenwereld ook mag lijken; de stem van jouw binnenste weet wat je moet doen om elke droom die je koestert te verwezenlijken. Hoe je er moet komen en waar je moet zoeken? Het zit allemaal in jou. Soms wilde Moira dat ze de stem uit haar binnenste kon uitschakelen. Dat ze kon stoppen met het bewandelen van deze weg. Maar sinds ze ernaar had geluisterd, leek het wel of de stem nooit meer stopte en steeds sterker werd. Maar de weg van haar ziel bracht haar op moeilijke punten. Daar werd de weg kronkelig en moeilijk begaanbaar. Moira dacht aan Sander. Soms leek het wel alsof ze op een andere planeet woonden. Hij begreep haar niet meer. Hoe meer ze naar de stem van haar ziel luisterde, hoe verder ze leek weg te drijven van degenen waar ze het meeste van hield. Daardoor voelde ze zich eenzamer dan ooit tevoren. Ook zag ze steeds duidelijker hoe mensen waarvan ze hield, gevangen waren in hun wereld van illusie. Moira zag heel helder welk mens leefde vanuit de ziel en welk mens streed om zichzelf staande te houden in de wereld die hij of zij voor zichzelf gecreëerd had. Want wie niet leeft vanuit de ziel, die leeft in een soort van schijnwereld. Een wereld waarin je controle lijkt te hebben over je leven. Een wereld waarin het lijkt succesvol te kunnen zijn, maar de volgende dag kan de hele wereld opeens veranderen. Kijk maar naar tijden van crisis waarin mensen het veel moeilijker hebben. Dat wat ze altijd om zich heen hadden, brokkelt langzaam maar zeker vanzelf af. Zo ook de gezondheid en de relaties van deze mensen. Ook die zijn onderhevig aan verandering, maar de mensen lijken het niet te willen zien. Des te meer pijn ervaren ze zodra dingen veranderen. Dan voelt het alsof de wereld onder hun voeten weg slaat. Ze hadden het zo goed geregeld, maar nu? Moira had die illusie, dat je controle hebt over je leven, al losgelaten. Zo ook het idee grip te hebben op relaties en gezondheid. Moira leefde nu in het volledige besef dat alles vergankelijk is. Dat had ze inmiddels wel geleerd. Haar bijna dood ervaring had hieraan een grote bijdrage geleverd. Eigenlijk zag ze nu pas in, hoe belangrijk het was dat ze kon leven in een wereld die aan verandering onderhevig is. Geen wonder dat mensen telkens aan haar vroegen hoe ze zo sterk kon zijn nu alles zo slecht leek te gaan. Moira dacht juist dat het heel goed ging. Ze groeide in haar bewustzijn. Ze steeg boven zichzelf uit. Dat bracht haar een groots gevoel van voldoening en berusting in alles wat er om haar heen gebeurde. Zelf zag ze niet dat een ander haar zag als een probleemgeval. Ruw werd ze uit deze dagdroom gewekt. Moira hoorde iemand binnen komen. Het was haar man. “Schat, heb je al gekookt? Het is nu toch echt tijd om te eten. Heb je daar niet aan gedacht? Zit je hier maar een beetje te suffen? Slapen doe je vanavond maar!” Moira begreep ineens, dat ook zij verbonden was aan de realiteit. De wereld zoals hij ook is. Ze kon niet weglopen van de wereld die om haar heen gewoon voortging. Ze moest de uitdaging aan om deze twee werelden te combineren. Soms wilde ze dat ze gewoon, heel eenvoudig, op een berg kon gaan zitten en daar kon leven van hetgeen de natuur haar zou schenken. Blijkbaar had het universum een ander plan met haar, want ze zat hier. Midden in de keiharde realiteit. Ze was een dromer. Een wetende dromer. Ze begreep ineens dat ze met haar ziel moest leren werken met de mensen die leefden in die illusie die zij de werkelijkheid achtten. Dat was haar taak. Haar weg. Zo zou ze het doen. Ze verontschuldigde zich tegenover Sander. Hij kon er uiteindelijk ook niks aan doen dat ze zo anders was geworden. Een transformatieproces in je bewustzijn verandert je nu eenmaal en aangezien Sander zich daar niet in verdiept had, bleef hij wie hij altijd was. Moira snapte het, maar leuk vond ze het niet. Hoe fijn zou het zijn als Sander ook zijn spirituele weg zou lopen? Zodat hij haar zou begrijpen, maar ook zichzelf beter zou leren kennen? Moira had er heel wat voor over om hem dat duidelijk te maken, maar Sander moest het uit zichzelf laten komen. Dwingen of pushen had geen enkele zin. Moira moest afwachten. Leven op de manier die ze nu ontdekt had en meeleven met de mensen die nog in de illusie gevangen zaten. Het was een weg naar de grootste diepten, maar de weg liep wel over een eenzaam en verlaten stuk grond. Ooit zou ze water vinden en vrienden om het pad mee te delen. Dan zouden er meer mensen lopen over dit pad. Toch was het pad ook mooi zoals het nu was. Waarschijnlijk moest het zo zijn dat zij het eerst zou bewandelen, zodat ze het voor anderen gemakkelijker kon maken om het pad te vinden. Deze gedachte troostte haar. Het gaf haar moed om verder te lopen. Ze was bang en voelde zich verloren en alleen. “Waarom doe ik dit toch” dacht Moira vermoeid, “wat verwacht ik te vinden aan het einde van dit pad?” Haar dagelijkse plichten als moeder haalde haar uit haar overpeinzingen. Ze moest ervoor zorgen dat haar gezin te eten had. Eigenlijk mocht ze blij zijn dat haar gezin haar telkens weer bij de les haalde, anders was ze vast en zeker afgedwaald op het pad en nooit meer terug gekeerd naar de harde werkelijkheid. De verbinding met de weg van de ziel was wonderlijk en warm, maar het bracht je wel in een wereld waar niemand je begreep. Voor anderen zou het Moira niet kunnen schelen, maar voor haar gezin wilde ze telkens terug komen in de harde wereld die er nu was. Ze wilde niet alles weten wat er in die wereld gebeurde, nee! De krant had ze al lange tijd niet meer gelezen. Als het journaal opstond ging ze net naar het toilet en wanneer de mensen aan het zeuren waren ging ze een kopje koffie zetten. Soms wilde ze roepen: “Lieve mensen. De wereld is zo mooi, als je maar leert hem van de andere kant te bekijken. Als je kijkt van binnen naar buiten, dan is de wereld perfect in al zijn kleuren. Maar wanneer je de buitenkant laat bepalen wat jouw wereld is, dan ben je overgeleverd aan ellende, pijn en verdriet.” Deze diepe inzichten ontroerden Moira tot in elke vezel, maar ze kon ze nog niet delen. Nog niet. Een traan liep over haar wang. Tijd voor het eten. Kom op meid; “Je kunt het.” 
Word vervolgd…..

© Lilian Gijsbers 2014-2016 - http://www.lilianders.nl/home.html
Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, internet of op welke wijze dan ook, zonder schrijftelijke toestemming van de uitgever/auteur. ISBN: 9789-94-022-1301-0

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen