zaterdag, oktober 29, 2016

Het Reinigen van Zelfingenomenheid: Meer Drie Dimensionale Dementie - 28 Oktober 2016 / Steve Beckow


Het Reinigen van Zelfingenomenheid: Meer Drie Dimensionale Dementie
28 Oktober 2016 /  Steve Beckow

Cobie: Dit artikel van Steve Beckow daagde mij uit om verder over datgene na te gaan denken waar hij over schrijft. Onderaan het artikel zal ik mijn gedachten hierover opschrijven….
*****
De vasanas (kern kwesties) gaan verder met af te gaan terwijl de stijgende energieën doorgaan met ons uit te roken, ik word me gewaar dat er geconditioneerd gedrag naar boven komt dat mij alarmeert, dat ik moet stoppen.
Het huidige patroon van geconditioneerd gedrag dat ik waarneem is zelfingenomenheid.
Dit is er één waar ik duidelijk over moet zijn, hoe eerder hoe beter. Maar het loopt zeer diep en is diepgaand beschermend.
Ik heb het verhaal al heel vaak verteld. Als je fout zat in mijn familie, zou dat je een klap op kunnen leveren - de les zijnde dat je het goed moest doen en meer voorzichtig moest zijn met te bepalen of je het goed of fout had, en … ik kan mijn Vader bijna horen denken … “om niet de bemanningsleden in gevaar te brengen.”
Dus was er een overlevingswaarde van het goed te hebben/te doen, hetgeen ervoor zorgt dat het smelt in/naar wat Werner Erhard noemde “de achtergrond van vanzelfsprekendheid”. Het willen vermijden van een klap (willen overleven) is zo overduidelijk en Universeel, dat je het patroon niet mag zien van het goed/juist te hebben/te doen dat het resultaat ervan is als zijnde iets dat ongewoon is.
Maar als het twijgje gebogen wordt, buigt de boom. Een gebogen twijgje genaamd “zelfingenomenheid” levert een gebogen stam dat automatisch overdreven, vervreemdend en soms afwijzend gedrag kiest.
Er zijn twee manieren waarop wij kunnen zijn met onze kern kwesties of vasanas. Eentje is om te ontploffen en hen op/naar anderen te projecteren. “Jij maakte me kwaad,” zeggen wij, wat niet waar is en wat voor ons verbergt wat er echt aan het gebeuren is.

De andere manier is om het ongewenste gevoel te benoemen, het oorspronkelijke voorval erachter te zoeken, en met dat voorval te zijn totdat de traumatische herinneringen die ermee geassocieerd worden zichzelf completeren.
Ik noem de eerste manier van zijn - het ontploffen en onze vasanas op/naar de buitenwereld projecteren - “Drie Dimensionale Dementie”. Het is waarlijk een gebogen en nooit-productieve manier van zijn, en ik doe het gewoon, doe het, doe het, doe het, zonder na te denken, komende vanuit het onbewuste besef. (1) Diens uiteenlopende elementen worden een gewoonte - oordelen, beschuldigen, aanvallen, beschermen.
Ik zei enige tijd geleden dat een vriend mij introduceerde naar gelukkig te zijn in plaats van het goed te willen hebben/te doen. Maar terzijde van de hulp van die vriend, zijn er geen andere instructies aangaande hoe om te gaan met ons gebruikelijke gedrag.
Er is geen handboek over hoe het diepe reinigen te doen dat we aan het doen zijn. De artikelen die ik over vasanas schreef, deed ik door mezelf te observeren en te lenen van de paar leraren die de kwestie bespraken.
Terzijde van meteen te stoppen op het moment dat ik me geïrriteerd voel, weet ik op dit moment niet hoe ik een halt toe moet roepen aan mijn onaangename gedragspatroon.
Gewoon op de weg naar huis van boodschappen gedaan te hebben, zag ik mezelf steeds maar weer opnieuw de mensen in de bus beoordelen, iets fout makend, geïrriteerd rakend over wat ik achtte hun foute gedrag te zijn enzovoorts…
Het is niet aan mijn aandacht ontsnapt dat ik nog steeds te maken heb met een overblijfsel, de gevolgen van mijn relatie met mijn Vader. Na al deze jaren … Tenzij is mezelf ervan reinig, zal ik niet in staat zijn om succesvol dienstbaar te zijn.
********
Voetnoot
(1) Werner Erhard was het gewoon om onderscheid te maken tussen twee staten: het onbewuste en bewuste besef. Het verschil is gelijkaardig in gradatie tot tussen gewone en transformatieve Liefde. Vandaag de dag noemen wij het laatste waarschijnlijk een hogere dimensionale staat. De meesten van ons leven in het onbewuste besef, veilig voor de incidentele piek ervaring.
********
Cobie: Nadat ik bovenstaande gelezen had, werd ik automatisch teruggeworpen naar mijn eigen ervaringen binnen het gezin waarin ik grootgebracht werd. We weten inmiddels allemaal wel dat we geboren werden bij onze families om daar waardevolle lessen van te leren. En natuurlijk, kunnen we veel al herkennen, maar die diepe kern kwesties vormen je om jezelf te beschermen, staande te houden enzovoorts, en er uiteindelijk van te leren als we meer bewust worden … Daarnaast worden we geïndoctrineerd, en er worden ons waarden en normen opgelegd, en we leggen onszelf ook waarden en normen op, aan de hand van onze opvoeding en hoe wij ons leven inschatten dat het is.
We beseffen niet eens dat we oordelen, geïrriteerd raken enzovoorts, totdat we tot nadenken gestemd worden. We weten dat wij niet meer met onze vinger naar anderen kunnen wijzen om hen te beschuldigen. Maar we zien dagelijks nog wel zeker de gedragingen van anderen, we horen hun opmerkingen … de gedragingen en opmerkingen van diegenen die nog niet ‘ontwaakt’ zijn, zoals dat heet.
Natuurlijk kan het zijn dat je uit je hart raakt en dus echt oordeelt, beschuldigd en geïrriteerd of gefrustreerd raakt over andere mensen in je omgeving. Maar als je in je hart bent, ben je in de waarnemende positie, en weet je meteen datgene wat je ziet een plaats te geven. Ik wil hier dus naar voren halen, dat het volgens mij ondoenlijk is om volledig en totaal voorbij te gaan aan alle zaken die om je heen of met je gebeuren, alleen maar omdat je in deze werkelijkheid leeft en daarmee om moet gaan. Je moet een duidelijk onderscheid weten te maken tussen het feit of jij echt aan het oordelen bent of niet … Ben je in je hart of niet.
Je kunt dat wat je bij anderen opmerkt als een leidraad gebruiken. Wat je ziet, is dat echt irritatie aangaande dat wat je ziet, of is het irritatie dat het nog steeds gaande is en er nog steeds zoveel veranderen moet. Dat je gewoon opmerkt dat het nog steeds ‘leeft’ onder de mensen die niet ontwaakt zijn. Dat je er nog steeds mee om moet gaan, aan moet horen enz. Dat wij onszelf misschien teveel pushen om het buiten te willen sluiten. Want we leven nu eenmaal in deze wereld, en we zullen er altijd mee geconfronteerd worden, totdat natuurlijk wij allemaal verder geëvolueerd zijn en weten/begrijpen hoe ‘de vork in de steel steekt’.
Ik denk dat teveel nadruk gelegd kan worden (en wordt) op het feit dat wij niet mogen oordelen. Een oordeel hebben over iets is per definitie niet fout naar mijn inzien, want hoe anders moet je tot een inschatting of beslissing komen aangaande iets. Een oordeel over iets heb je altijd, zeker in een Universum van dualiteit. Want er zijn altijd twee kanten aan dezelfde munt. Er wordt teveel nadruk gelegd op het feit dat oordeel fout is, irritatie is fout, frustratie is fout … Dit soort zaken echter brengt ons wel verder op ons pad van ontwikkeling.
Het is inderdaad anders als je andere mensen hun gedrag aan gaat rekenen, maar dat bedoel ik niet hier. Het gaat mij erom dat we gaan beseffen dat er altijd oordeel zal zijn, al deze dingen die wij gebruiken om tot een slotsom te komen over iets, om ons aan te sturen naar die slotsom of beslissing te komen, zijn wij nodig om te evolueren, ons te ontwikkelen, en de tendens die ik heel sterk waarneem is, dat ons verteld wordt dat wij juist die zaken die wij zo nodig zijn om ons verder te ontwikkelen uit ons leven moeten bannen. Maar dat kan niet, dat is onmogelijk en het houdt ons vast in een vicieuze cirkel waar niet uit vandaan te komen is.
Dus als je denkt te oordelen richting anderen, erdoor gefrustreerd raakt enzovoorts … sta dan echt stil bij het feit of dit inderdaad waarheid is, of dat je dit ‘denkt’ omdat dit in het algemeen zo verteld wordt en wij dit zonder meer ‘aannemen’ waar te zijn. Er zijn nog diepere lagen aangaande dit om in overweging te nemen. Wij geven onszelf er misschien van langs, zonder dat dit in feite terecht is. Dus vind en her/erken het onderscheid in dit alles.
In een wereld en Universum van dualiteit, en ja ons Universum is een Universum van dualiteit, ben je een vorm van oordeel juist nodig om je te kunnen ontwikkelen. Je bent frustratie en irritatie nodig om jezelf erop te wijzen dat er binnenin jou een verandering gaande is en je misschien tot een nieuw ‘oordeel’ over iets moet komen. Als we dit zonder meer aan de kant schuiven kunnen we ‘stil vallen’ en niet langer meer vooruit gaan in onze ontwikkeling … en dat is toch iets dat we niet willen … stilstand!

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

3 opmerkingen:

  1. Wat een mooie tekst, Cobie, het geeft me gewoon lucht. We moeten niet krimpen door de dingen die we "fout" doen; het is een kans om eraan te groeien :D
    Met Hartegroet,
    Maria

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik ben blij te lezen dat dit inzicht je goed bij weet te staan en je "lucht" geeft. Ik hoop van harte dat dit ook bij anderen diens plaats kan gaan vinden. En dank je wel voor je reactie!

    In Liefde,
    Cobie

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De onderstaande reactie op dit artikel die ik op Facebook ontving en mijn antwoord daarop, wil ik ook graag hier delen, omdat het er heel mooi op aansluit...

    Opmerking Lezer: De oorspronkelijke (kosmische) liefde is onvoorwaardelijk. Er is dan alleen volledige acceptatie van alles wat er in het moment is. In die toestand kan oordeel niet bestaan. Oordeel is dan gewoonweg niet aanwezig.

    Antwoord Cobie: In een universum van dualiteit zorgt onvoorwaardelijke Liefde ervoor dat je de dualiteit uit het oog verliest. Je bent zo gefocust op Liefde en Licht, op positiviteit, dat je ervoor op gaat passen dat niets dat een negatieve uitstraling of inslag heeft jou beïnvloedt. Je kunt nog zo neutraal zijn aangaande het negatieve, het onvoorwaardelijk Lief hebben, maar dat zorgt er echter wel voor, om jouw pad van Liefde en Licht te kunnen blijven bewandelen, dat je er niet mee geconfronteerd wil worden. Alles dat je tegenkomt, ook aangaande je eigen emoties, stop je weg in je bewustzijn/onderbewustzijn en je doet er niets mee. Je verwerkt het niet, en je raakt uit evenwicht. Je wordt afstandelijk, koud en voor mensen die wel negativiteit en positiviteit in evenwicht hebben, harteloos. Je komt dan juist terecht in zelfingenomenheid, en accepteert geen andere visies meer, omdat je zo overtuigd bent van je gelijk, of van de juistheid van je pad. Het gaat erom dat je open blijft staan voor zowel het negatieve als het positieve en dat je daar in evenwicht mee bent. Het is evenwicht waar het om gaat. Wij hier in de 3de en 4de dimensie zijn enorm uit evenwicht aangaande het negatieve en positieve aspect, de onvoorwaardelijke Liefde zoals jij (en ik ook eens) die ziet, brengt jou juist naar de andere zijde van het spectrum. En dus is oordeel een zeer belangrijk onderdeel van in evenwicht te blijven met zowel positief als negatief...

    BeantwoordenVerwijderen