donderdag, mei 05, 2016

Moira - Een Hemels Sprookje - (Deel 8 - Het Laatste Deel) - Lilian Gijsbers



Moira - Een Hemels Sprookje
(Deel 8 - Het Laatste Deel)
Auteur - Lilian Gijsbers


Een roeping
De volgende morgen voelde alles als een vage herinnering, alsof dat wat gisteren was gebeurd al jaren geleden was. “Ik ben een menselijke engel,” Moira fluisterde het af en toe tegen zichzelf, misschien wel om zichzelf ervan te overtuigen. Het voelde vreemd, maar ook zo vertrouwd: Alsof ze altijd had geweten dat ooit deze dag zou komen. Ze wist dat het een zware taak was, die ze op zich had genomen. Dat het moeilijk werd en dat weinig mensen haar zouden begrijpen. Ze besloot dat ze ervoor zou gaan, ook al wist ze niet wat het haar zou brengen en wat het van haar zou vergen. Ze voelde dat het gewoon zo hoorde te zijn. Maar spannend vond ze het wel. De volgende dag werd een drukke dag vol huishoudelijke verplichtingen, werk en klanten die iets van haar wilden. Maar Moira had een gedaantewisseling ondergaan. Het deerde haar niet. Ze stond stevig op de grond, voelde zich verbonden met de mensen om zich heen en ze was zelfverzekerd. Een besluit nemen bleek al genoeg te zijn om eindelijk vol overgave haar dagelijkse beslommeringen af te kunnen werken. Ze vond het een wonderlijk gevoel, maar het kwam haar goed uit. De week verliep verder zonder bijzondere gebeurtenissen. Moira had het druk, werkte hard en genoot van haar nieuw gevonden standvastigheid. Ze leefde nog steeds in haar twee werelden, die van boven en die van beneden. Dat kon dus het verschil niet zijn. Het voelde wel zo, dat die werelden dichterbij elkaar waren gekomen. Eerst ervaarde ze de connectie met de spirits altijd als iets van buiten zichzelf, maar nu voelde het als iets dat van binnen uit kwam. Alsof ze één was met de hemel en de aarde op hetzelfde moment. Moira begreep dat ze langzaam mocht wennen aan deze nieuwe manier van leven. Ze merkte dat dingen vanzelf gingen. Ze hoefde niet zo hard meer te werken om de dingen voor elkaar te krijgen. Ze kreeg veel eerder medewerking van familie en vrienden en hoefde niemand te overtuigen van wat dan ook. Er gebeurden ook bijzonder gekke dingen. Zoals toen ze onderweg was naar de lessen die ze volgde op de spirituele school. Na de cursus healing was Moira aan diverse andere klassen gaan deelnemen. Ze wilde alles weten. Die dag zou haar les hoe dan ook om half 10 beginnen en ze wilde natuurlijk niets missen. Een file gooide roet in het eten. Moira voelde een enorme drang om de file op te laten lossen. Ze reed op de snelweg maar haar teller gaf nog geen 50 kilometer per uur aan. Verdorie, met dit slakkengangetje zou ze nooit op tijd komen. Moira zag 5 minuten verstrijken, maar ze stond nog steeds op dezelfde plek in de file. Opeens kreeg ze een ingeving. Ze stemde zich af op haar binnenste en maakte contact met haar spirituele vrienden. Opeens begon ze te blazen. Zo hard als ze kon. Ze blies de woorden die in haar opkwamen naar buiten: “Kom op, rijden. Toe maar, rijd maar verder!” Moira blies nog eens en nog een keer. Ze opende haar ogen en ze zag de file vooruit gaan. Een minuut later reed ze weer 120 kilometer per uur. Verbaasd keek ze naar de weg. Er was in geen velden of wegen een file te bekennen. Ook stond er nergens een auto langs de weg of politie. Er was gewoon niets te merken van de file die er kort van tevoren toch echt had gestaan. “Is dit wat engelen kunnen?” Moira had het zich nog niet afgevraagd of ze hoorde een stem. “De wereld is een illusie en degene die door de illusie heen is gebroken, leeft in een wereld waar alles mogelijk is. Een engel creëert zijn eigen leven. Het is een kwestie van oefenen, van afstemmen en van vertrouwen hebben in jezelf en je eigen kracht.” Moira voelde een harde lach uit haar keel ontsnappen. Het zat een beetje tegen het hysterische aan. Ze voelde zichzelf nog helemaal niet op haar gemak in deze hernieuwde vorm van haar leven. Hoe was dit toch mogelijk? “Je moet het nog leren. Heb geduld. Wij blijven je helpen. Je zult het langzaam maar zeker gaan begrijpen. Maar niet alles in één keer. Dat hebben we je toch al een keer uitgelegd? Dan zou je zo overdonderd worden door de grootsheid, dat je totaal verloren zou voelen. Neem rust. Maak plezier en zorg dat je ook met beide benen op de grond blijft staan. En dan komt de volgende stap vanzelf, wanneer jij eraan toe bent.” Ze maakte er een gewoonte van om de ervaringen die ze had te vertellen aan Sander, maar gebruikte daarbij een luchtige, vrolijke toon. Alsof het heel gewoon was dat deze dingen gebeurden. Moira zorgde er ook voor, dat ze Sander regelmatig betrok in haar belevingswereld, voordat de dingen gebeurden. Ze deelde haar voorgevoelens. Op deze manier kon Sander ook werkelijk zien en ervaren, dat ze het goed had aangevoeld. En dit werkte. Sander kwam ook met collega’s aan, die graag een consult wilden ondergaan. Vaak bleef Sander dan meeluisteren. En op deze manier werd het voor hem inzichtelijker wat Moira deed en vooral hoe dat effect had op de mensen om hen heen. Het zorgde ervoor, dat Sander haar steeds meer steunde. Hij zag namelijk wat ze mensen bracht. Moira had zelfs het gevoel, dat Sander trots op haar was. Alhoewel hij daar nooit echt over uitwijdde. Maar het moedigde haar aan. Het liet haar volhouden. Het voelde goed. Ze had haar roeping gevonden. Al denkend, stond Moira opeens voor de deur van de school. Gek genoeg, precies op tijd. Ze bleef zich verwonderen over deze momenten. Het kon toch eigenlijk niet? Ze had lang stilgestaan en was toch op tijd. Ze ging snel naar binnen.

Verder leren
Vandaag zou ze les krijgen in het afstemmen op de ziel van iemand uit de groep. Ze moest gaan voelen wat iemands werkelijke drijfveren waren, ook al spreekt de persoon die in andere woorden uit. Deze oefeningen gingen haar meestal gemakkelijk af. Het wordt psychometrie genoemd. Ze deed dat al jaren, eigenlijk automatisch, maar had nooit geweten dat het iets te maken had met paranormale gaven. Alles moest ze nog leren. Alles wat ze deed droeg bij aan haar taak. Dat begon ze nu langzaam maar zeker wel in te zien. Maar dat de wereld zo in elkaar stak en dat bijna niemand dat wist? Dat vond ze toch wel echt waanzinnig interessant. Af en toe leek het haar wel dat zij zelf in een illusie leefde en andere mensen het juist bij het rechte eind hadden. Ze zou bijna gaan twijfelen aan zichzelf, maar gelukkig kreeg Moira voldoende bevestiging. De klasgenoot waarmee ze oefende was, ook vanavond weer, haar duidelijkste bewijs. “Vandaag is een mooie dag en ik heb weer zin in de les.” Dat was de informatie waarmee ze het moest doen, er werd van haar verwacht dat ze met een concreet verhaal kwam over deze vreemde. Moira stemde zich af op hem en voelde dat er hele andere dingen speelden. Zaken waaraan hij geen gehoor wilde geven. “Je bent voorzichtig weer begonnen met je creatieve hobby, maar je bent daar nog onzeker over. Je hebt altijd een drang gehad om je gevoelens te uiten door te schilderen of te tekenen, klopt dat?” De man keek haar vreemd aan. “Kun jij dat opmaken uit mijn zinnetje dat het een mooie dag is en ik zin heb in de les? Ongelofelijk, maar het klopt. Vorige week heb ik me ingeschreven voor een cursus intuïtief tekenen en ik ben al voorzichtig wat gaan oefenen. Wat knap dat je dat kon voelen!” Moira was tevreden. Dit was wat nodig was om werkelijk tot mensen door te dringen. Helaas had ze buiten de les vaak moeite om de kennis die ze kreeg over de werkelijke gevoelens van mensen, toe te laten. Ze voelde dat soms als inbreuk op iemands privacy en daar had Moira de grootste moeite mee. Ze was veel te bang dat ze een kwetsbaar stukje bij die ander zou aanraken en dat ze hen daarmee verdriet zou doen. Dit was weer typisch zo’n hele aardse gedachte. Ze daalde weer af naar haar droomtoestand. Ze zag hoe een engel mensen helpt met voorzichtige duwtjes en lieve woorden, die de meeste mensen niet konden voelen of horen. “Engelen uit de spirituele wereld zien toch eigenlijk ook alles?” Dacht Moira bij zichzelf. “Hoe anders kan je iemand helpen, als je niet toestaat dat je kwetsbare stukjes raakt? Het is een menselijke regel, dat privacy belangrijker is dan iemand te helpen door werkelijk naar zijn noden te luisteren. Een engel prikt altijd door de uiterlijke schijn heen en ziet de mens zoals deze werkelijk is en wat deze mens werkelijk nodig heeft om zichzelf te kunnen worden.” Moira voelde zich erg dom, haar leven lang had ze vastgehouden aan haar normen en waarden om een ander mens met rust te laten. Maar sommige mensen, die het hardste riepen dat ze geen hulp nodig hadden, deden de gekste dingen om aandacht te krijgen, om werkelijk gehoord te worden. Het werd Moira ineens duidelijk, dat anorexia, verslavingen aan drugs en alcohol en allerlei vormen van zelfverminking in feite een roep om aandacht waren: om gehoord en gezien te worden. Deze mensen waren niet gebaat bij onze opvattingen om privacy hoog in het vaandel te houden. En zij waren de uitwassen, degenen die het verste afgedwaald waren. Maar het kind dat thuis geslagen wordt, dat wil ook een arm om zich heen. En de vrouw die door haar man onderdrukt wordt? We draaien allemaal ons hoofd weg of we zien het gewoon niet. Het is hun eigen zaak. Zij moeten het zelf maar uitzoeken! Dat is toch wat we denken? Moira bekeek opeens al deze gevallen van een andere kant. Was het wel zo, dat we hen allemaal aan hun lot moesten overlaten? Dat was eigenlijk nog veel erger! Nu ze dat goed bekeek. Mensen met overgewicht. Stiekem worden er grappen over hen gemaakt. Mensen die iets mankeren of er anders uitzien. Mensen die een andere geaardheid hebben. We oordelen veel te gemakkelijk over hen. Maar luisteren we wel eens naar hen? We hebben overal een mening over, maar weten we eigenlijk wel dat al deze mensen hetzelfde zijn als wij? Dat ze ook een luisterend oor kunnen gebruiken in moeilijke tijden? Dat ze het fijn vinden als je helpt wanneer ze ziek zijn of verdriet hebben? Maar onze prachtige normen van individuele vrijheid, privacy en mensenrechten dan? Al deze mooie dingen hebben we simpelweg omgebogen tot iets waar de wereld niet beter van wordt. We laten mensen zomaar aan hun lot over. We maken het hun eigen probleem. Ze moeten zelf maar weten wat ze doen. Daar beslissen wij immers niet over? En dan praten we ook nog altijd in de ‘wij-vorm’. Wij – tegen die onbegrepen groepen mensen met allemaal hun specifieke problemen. Wij – de hele wereld, zijn het niet met jou eens! Wij – alle mensen vinden jou raar! Wij – niemand begrijpt jou! Wij – iedereen vindt dat jij jouw eigen zaakjes maar op moet lossen. Het werd Moira ineens duidelijk dat de meeste mensen zich verstoppen achter die ‘wij-vorm’, omdat ze zich als individu niet verantwoordelijk willen voelen. Dan is de meest gemakkelijke weg om je te verschuilen achter wat de meeste mensen denken, toch? Moira kon niet stoppen met deze gedachtegang. Ze kreeg beelden te zien over hoe wij als mensen met elkaar omgaan. Dingen die we volstrekt normaal lijken te vinden, maar wanneer je ze vanuit de ogen van de realiteit bekijkt, meestal waanzinnig zijn. Hoe kun je het idee goedkeuren, te zwijgen wanneer je ziet dat een kind lijdt? Hoe kan het zijn dat we allemaal alleen maar aan onszelf zijn gaan denken en er voor de ander niet meer kunnen zijn? “Stop,” dacht Moira “dit moet ik niet denken, want hier kom ik nooit uit. Hoe moet de wereld veranderen als dit onze normen en waarden zijn? Ooit begint het met iets moois en goeds en vervolgens laten we een ander mens vallen als een baksteen, omdat we de normen en waarden gebruiken op de verkeerde manier. Als kind sprong ik altijd in de bres voor het meisje dat gepest werd in de klas. Ik herinner me, dat ik het niet normaal vond, dat één meisje altijd de pineut was als er vervelende dingen moesten worden gedaan. Ik nam het voor haar op en wat gebeurde er? Voortaan namen ze mij om te pesten. En het meisje waarvoor ik was opgekomen? Dat deed niks en liep ook nog eens met de anderen mee. Ik had haar geholpen en zij liet mij stikken! Dat is hoe de wereld blijkbaar werkt. De sterkste overwint; survival of the fittest volgens de evolutieleer. Maar het is niet de beste die dan overwint! Degene die zorgt dat iedereen het goed heeft is dan wel niet de sterkste, maar het is wel de liefste, de warmste en de vriendelijkste. Daar komen we dus nooit uit. De mensen die de aarde regeren zijn van het slag mensen die leven vanuit de visie dat de sterkste overwint. Zij onderdrukken met geweld de vriendelijke mensen, die het goed bedoelen. De grote machthebbers stonden altijd al bekend om hun enorm sterke wil om te veroveren en zichzelf te verrijken ten koste van anderen. Ook dat nog! De sterkste zal nooit de slimste zijn, omdat hij alleen maar vanuit brute kracht kan denken. En als die sterkste overwint, dan wordt de wereld alleen maar minder mooi.”
“Wat leven we toch in een zieke wereld,” dacht Moira. “Hoe kunnen we die nu met elkaar weer ‘beter’ maken?” “Een engel kan met zachtheid alle harten doen smelten,” hoorde Moira in haar kern. “De weg naar de nieuwe wereld is de weg van licht en liefde. We hebben vele engelen nodig die het goede voorbeeld geven. Goed voorbeeld doet immers volgen? Gebruik je liefdevolle krachten. Heb van daaruit de mensen lief en zij zullen jou liefhebben.” Moira dacht: “Maar ik ben helemaal niet zo lief! Ik heb mijn portie wel gehad: als je het opneemt voor degene die gepest wordt en beloond wordt met iets lelijks, dan ben je er toch klaar mee? Dan heb je je lesje toch wel geleerd? Ik wil dit helemaal niet en ik weet al helemaal niet hoe ik het allemaal moet doen!” Moira voelde zich nu al verslagen. Ze zag haar toekomstbeeld als een groot monster voor zich, dat zich nooit zou laten temmen. Maar anderzijds voelde ze ook dat ze heel sterk was. Werd ze getest? Moesten er dingen gebeuren, die haar sterkten in haar overtuiging dat ze misschien wel liever was dan ze wilde toegeven? Dat ze elk mens zijn of haar plekje in de wereld gunde? Van haar mocht ieder mens er gewoon zijn! Dik, dun, donker of licht getint, van welke achtergrond of welk opleidingsniveau dan ook, voor Moira was werkelijk iedereen de moeite waard. Mits die persoon haar liefdevol en open zou ontvangen. Vijandigheid, daar had ze haar buik van vol. Toch had ze ook al vaak gemerkt, dat vijandigheid zomaar als een blad aan de boom kon omdraaien. Ze had ook vaak genoeg ervaren, dat zij dat effect op mensen had. Daar waar ruzie was, sprong Moira ertussen en als een eerlijke scheidsrechter zorgde ze voor een hernieuwde harmonie. Vooral haar dochters lieten elke keer weer zien dat zij dat effect kon hebben op mensen die ruzie hadden. Was dat wat de spirituele vrienden haar wilden zeggen? Dat ze die gave moest aanwenden? De weg van de engel was begonnen, maar ging nu al niet over rozen. Ze was verdorie nog maar één dag onderweg in haar carrière als engel en nu wilde ze eigenlijk al het bijltje erbij neergooien. Zou het niet geweldig zijn om te vertrekken naar een vergelegen tropisch eiland om nooit meer terug te komen? Gewoon de boel de boel laten en een rustig leventje leiden. Moira kon de verleiding nauwelijks weerstaan. Enerzijds wist ze goed waarvoor ze koos. Wat ze moest en zou doen, maar anderzijds merkte ze dat ze allerlei redenen zocht om er tussenuit te kunnen piepen. Een knoop in haar buik liet haar voelen, hoe moeilijk ze het vond om krachtig te zijn. Om dit te doen. Ze voelde angst en onzekerheid. Ze wist dat ze veel op het spel moest zetten en dat het niet gemakkelijk zou zijn. “Kan ik dit wel? Waar begin ik toch aan? Gaan de twijfels wel ooit voorbij?” Moira moest er maar niet teveel aan denken, want dan zou ze gillend wegrennen en nooit meer aan dit stuk van haar levensweg beginnen.
De eerste stapjes als engel gezet
Weken vlogen voorbij. Moira merkte, dat ze langzaam maar zeker meer vertrouwen kreeg in haar taak. Ze had ook steeds meer opdrachten die niks met communicatie te maken hadden. Langzaam maar zeker ging, op volledig natuurlijke wijze, haar werk over in coachwerk. Vaak bood ze ook healings aan. Sander had haar hierin gesteund. Hij had het ook goed gevonden dat ze haar bedrijfje omzette naar een praktijk. Ze voelde een enorme steun vanuit de spirituele wereld en ze merkte dat mensen haar anders benaderden. Er veranderde veel. Zelf werd ze wat zachter, vriendelijker en ook een stuk vrolijker. Ze tilde niet meer zo zwaar aan het leven. Dit luchtige gevoel deed haar heel veel goed, want hierdoor kon ze alles relativeren. Er gebeurden steeds meer bijzondere dingen en ze ontmoette mensen die ze heel fijn vond en waarmee het direct klikte. In haar werk ging het goed. Het was heerlijk in harmonie allemaal. Ze had ook een prachtige nieuwe astrale reis mogen maken en voelde zich wederom vol verwondering over hetgeen ze had mogen beleven. In haar dagboek schreef ze een volgende bijzondere ervaring: “Op een avond wilde ik gaan slapen, maar bleef op het randje van slaap en waken. Opeens stond er een stralend schijnende figuur naast mijn bed die me vriendelijk vroeg of ik met hem mee wilde gaan. Op een vreemde manier had ik het gevoel de persoon te kennen, maar ik wist niet waarvan. Ik voelde wel een zeer sterke persoonlijkheid, die mijn hele kamer leek te vullen met licht en liefde. Deze persoon vertelde me zonder woorden dat ik niet alleen zou zijn. Dat hij de hele reis bij mij zou blijven. Eigenlijk weet ik niet eens of ik het een hij of een zij moet noemen, want de figuur had niet de vorm van een man of vrouw zoals we die op aarde kennen. Het was meer de energie die ik zag en voelde. Heel wonderlijk. Ik besloot mee te gaan en besefte dat het een hele bewuste keuze was die ik maakte. Opeens voelde ik weer die zuigende kracht bij mijn zonnevlecht en vloog ik als een wervelstorm uit mijn lichaam. Ik zag hoe mijn lichaam in een slaaptoestand achterbleef.
De reis duurde lang voor mijn gevoel. Bij eerdere astrale reizen leek ik binnen een seconde op de gewenste plek te zijn. Even ergens aan denken en ik stond er onmiddellijk. Dit keer duurde het langer. Ik begreep dat we verder weg gingen. Verder dan daarvoor. Maar ook dat deze reis een fysieke reis was. Er was een duidelijk verschil tussen reizen in fysieke werelden en reizen in de astrale wereld. Meteen toen ik dat dacht hoorde ik de stem van mijn reisgezel: “We gaan naar de blauwe planeet.” Ik voelde me dankbaar en blij. Ik verheugde me op dit bezoek. Naar een andere planeet, wat geweldig. Ik had werkelijk het gevoel te vliegen, pijlsnel. Ik zag ook lichten om me heen voorbij flitsen, waarschijnlijk waren het de sterren. Mijn reisgezel vertelde dat er een bepaalde reden was waarom ik de planeet mocht bezoeken. Ik moest namelijk leren en ervaren hoe de energie daar voelde. Bij de planeet aangekomen zag ik inderdaad een blauwe uitstraling, maar de planeet leek eigenlijk verder leeg. Toen we echter dichterbij kwamen kleurde de lucht helemaal oranje. Ik voelde me er meteen thuis. Welkom, vrij en vreugdevol. Maar ik mocht alleen de planeet van bovenaf bekijken. Ik zag dat de woningen vrijwel onzichtbaar waren door het lichte wolkendek heen. Alsof ik alleen mocht voelen en niet mocht zien wat er daaronder werkelijk plaatsvond.
Ik zag wel dat er “mensen” leefden, van heel veraf. Ze hadden allemaal een soort kastje bij hun huis staan. Mijn reisgezel legde uit, dat deze kastjes de gedachtekracht opvingen van de bewoners van de planeet. De gedachtekracht is sterk genoeg om alle stroomvoorziening mee te kunnen regelen. Dus energiecentrales hebben ze hier niet meer. Ze vangen gewoon de gedachtekracht op, want gedachtekracht is energie. Het klonk me zo logisch in de oren, dat ik er verder geen vragen over stelde. Het was ook net alsof ik tijdens astrale reizen veel sneller dingen begreep en mijn hersenen beter functioneerden. Ik voelde de energie. Die was warm en ontvankelijk. Het had een hele stimulerende werking. De planeet was gevuld met deze energie en zorgde ervoor dat de bewoners hier in harmonie konden leven. Ook wist ik dat de bewoners leefden in hun talent. Iedereen was even waardevol voor de gemeenschap. Iedereen droeg bij aan het grotere geheel. Eigenbelang kenden ze hier duidelijk niet. Want deze bewoners wisten dat wat hen zou dienen, ook het grotere geheel diende. En juist deze houding bracht een energie van saamhorigheid, van eenheid, maar ook van grote kracht. Hier waren mensen krachtig, er was geen honger of pijn. Hier wisten mensen dat ze zelf over een helende, innerlijke kracht beschikten. Ook verzorgden ze de planeet liefdevol. Het was hun ware thuis. “Herinner je deze energie,” zei mijn reisgezel. “Dit is het voorbeeld voor de aarde. Deze energie helpt de aarde. Prent je dit gevoel in en houd het vast. De energie zit nu in jou, je kan er altijd naar terug.”
Opeens was de reis afgelopen. Ik had genoeg gezien en gevoeld. Het was blijkbaar tijd om terug te keren. Ik had geen idee hoe lang we daar waren gebleven. We gingen dezelfde weg terug, met lichtjes om ons heen. Alsof we in een raket zaten en de sterren langs ons heen zagen vliegen. Bij mijn eigen huis aangekomen namen we afscheid. Mijn reisgezel was rustig en vriendelijk, maar weinig spraakzaam. Ik voelde hoe ik terug mijn lichaam werd ingezogen, met een zuigende kracht die zijn weerga niet kent. En ik was weer terug. Een diepe dankbaarheid vervulde me. Ik was helemaal niet meer moe en voelde me sterker dan ooit. Maar ik probeerde toch maar te slapen, het was immers nog midden in de nacht.
De volgende dag moest en zou ik op internet zoeken naar deze blauwe planeet. Al snel had ik een site gevonden die goed voelde. De blauwe planeet is de planeet Uranus, las ik. Het is de planeet die van buiten een blauwe uitstraling heeft, maar dichter bij het oppervlak kleurt de lucht oranje. Rondom de evenaar van de planeet hangt soms wat bewolking, de rest van de planeet is vrij van wolken. En toen kwam het meest bijzondere stuk van het verhaal. In de Griekse mythologie stond Uranus bekend als de hemel. Had ik nou een bezoek gebracht aan de hemel? Of wilde mijn reisgezel me iets laten ervaren waardoor ik op zoek zou gaan naar de achterliggende informatie die ik over de blauwe planeet zou vinden? Ik vond het geweldig hoe de spirituele wereld altijd weer een unieke manier wist te vinden om mij te verrassen. “Bedankt lieve reisgezel, dat je de moeite nam om met me op pad te gaan.”
Moira begreep dat ze in een bevoorrechte positie verkeerde. Nu ze haar goede wil had getoond. Nu ze krachtig was en haar werk serieus opnam, kreeg ze steeds meer steun vanuit de spirituele wereld. Ze stond er niet alleen voor en dat maakte het eigenlijk steeds fijner om een engel te zijn. De eerste stapjes waren gezet. Moira was zo benieuwd wat er nu zou komen. Soms ving ze flarden op van iets wat op de toekomst leek. Ze zag zichzelf reizen over de wereld en mensen ontmoeten die haar wilden leren kennen. Wat haar vooral opviel, was het sterke gevoel van Liefde waar ze zich telkens door omgeven voelde. Ze zag zichzelf in een Boeddhistische tempel aan de thee zitten met de Dalai Lama en ze keek verwonderd naar deze plaatjes die zich in rap tempo voor haar geestesoog afspeelden. Ze ervaarde de beelden altijd heel echt, maar ze wist dat ze niet met haar gewone, menselijke ogen te zien waren. Op internet had ze al meerdere malen gelezen over het derde oog; een ‘oog’ waarmee je de innerlijke beelden kunt zien en kunt afstemmen op de geestenwereld. Ze begreep dat ze dat inderdaad deed. Ze keek door haar derde oog. Zou ze echt ooit met de Dalai Lama thee gaan drinken? En grote menigten toespreken in allerlei vreemde landen? Waarom zou ze anders deze beelden zien? Moira zag het wel zitten, thee drinken bij de Dalai Lama. Ze zou er zelf nooit zijn opgekomen, want wie verzint er zoiets? Maar nu het plaatje in haar gedachten was gekomen, kon ze het eigenlijk niet meer loslaten. Het was de stem van haar ziel die deze plaatjes in haar bewustzijn had gebracht, werd haar ineens heel duidelijk. Ze was zo dankbaar voor al deze kennis, die haar zomaar leek toe te waaien. Er gebeurde van alles. Moira ervaarde ze op haar manier en vervolgens kwam de uitleg. Soms via haar spirituele vrienden, soms door een toevallige opmerking van een persoon en een andere keer kreeg ze een boek in handen of een e-mail van iemand waarin het antwoord op de vragen rondom haar ervaringen stond. Het was zo mooi hoe alles steeds op zijn plek viel. Synchroniciteit, noemde een vriend van haar het. Ze had er al veel over gelezen en begreep de kracht van deze synchroniciteit ondertussen heel goed. Het waren allemaal prachtige cadeautjes van het universum. Moira sprak liever over het universum dan over God of Allah of Jaweh of welke andere naam diverse geloofsovertuigingen dan ook aan het grote licht hadden gegeven. Het universum klopte volgens haar ook meer met hoe ze het Goddelijke ervaarde. Niet als een mens, maar als een sterke energie. Het licht waar we allemaal vandaan komen. En wij mensen dragen allemaal een stukje van dat licht in ons. Het Goddelijke licht manifesteert zichzelf via de mens en alles wat de mens creëert. Wanneer iemand sterft, dan blijft zijn Goddelijke licht voortleven. Het blijft dezelfde persoonlijkheidskenmerken behouden. Het blijft dezelfde kennis behouden, maar de vorm waarin deze energie verder leeft is alleen veranderd. Het is een licht geworden zonder een fysiek lichaam. Moira zag overledenen soms als doorschijnende figuren, maar het meest van de tijd zag ze de spirituele vrienden, zoals zij ze ondertussen had genoemd, als kleine witte lichtbolletjes. Ze zweefden in de ruimte en stonden haar bij in haar werk, wanneer ze met vrienden sprak, maar ook in moeilijke situaties of wanneer ze om hulp vroeg. En wanneer ze haar helende gaven gebruikten, dan kwam het licht van de spirituele vrienden door haar heen. Ze voelde zich dan samensmelten met de spirituele ander, die daardoor de genezende krachten door haar heen kon zenden. Dit was altijd weer een gevoel van overgave, onmetelijke liefde en een kracht die elke begrip te boven ging. Moira voelde het als een zegen, dat ze deze krachten door zich heen mocht laten werken. Soms spraken de spirituele vrienden ook woorden door haar heen. Woorden die ze niet begreep en nooit eerder had gehoord of gesproken. Het waren talen die haar kennis ver te boven ging. Toch sprak ze deze woorden uit en ze merkte dat het de mensen, die voor haar hulp kwamen, op één of andere manier diende. Zij verstonden die taal wel, alsof de woorden passend waren gemaakt op degene die ze aanraakte. Steeds meer mensen kwamen bij haar terecht. Mensen met veel verdriet of hevige pijnen. Moira gaf ze haar liefde en de energie van haar spirituele vrienden en de mensen voelden zich daarna gesterkt. Klaar om het leven weer aan te kijken. Ook de ontmoetingen met de mensen die Moira behandelde, leken op synchroniciteit. Ze vertelden haar vaak, dat ze het gevoel hadden naar haar toe getrokken te zijn. “Ik had het gevoel dat ik bij jou moest zijn. Ik weet alleen niet waarom.” Moira glimlachte altijd als dit gebeurde. Ze vond het zo wonderlijk en was zo dankbaar dat mensen haar vanzelf leken te vinden. Hoe kon ze anders weten wie ze zou kunnen helpen? Als ze geen geld hadden, dan hielp Moira hen in ruil voor iets anders. Ze wilde dat haar gaven voor iedereen beschikbaar waren. Sander werd dan soms boos op haar. “Je hebt zelf geen cent meer, maar laat de mensen gewoon gratis komen. Je moet toch echt leren voor jezelf te zorgen en voor je gezin.” Moira voelde zich dan gevangen tussen de twee werelden als dat gebeurde. Ze wilde haar gaven delen met iedereen, maar ze moest erop letten, dat ze zelf wel voldoende geld had om van te leven. Haar kinderen moest ze ook kleden en elke dag te eten geven. Zelf nam ze het niet zo nauw, ze had wat kleding, niks bijzonders. Ze gaf weinig geld uit aan uiterlijk vertoon. Ze had een klein huisje, samen met haar gezin. Dat was prima. Maar Sander had wel gelijk. Ze moest zorgen dat ze ook klanten kreeg die haar wel betaalden. Anders zou ze moeten stoppen met haar nieuwe bedrijfje, terwijl ze zoveel mensen kon helpen. Moira was gefrustreerd. Hoe moest ze dit nu toch oplossen? “Soms ligt de oplossing op een plek waar je nog niet gezocht hebt. Hetgeen niet voor de hand ligt, kan soms toch de moeite waard zijn om eens te bekijken. Je hebt boeken vol geschreven met inzichten die je van ons gekregen hebt. Het zijn wijsheden waar je veel mensen mee zou kunnen helpen. Waarom pak je niet die dagboeken en maak je een verhaal? Een verhaal waarin een mens die naar het licht zoekt zich herkent? Een verhaal waar al die nieuwetijdsmensen in kunnen thuiskomen? Een verhaal waar een menselijke engel in wording zijn weg door kan vinden? Begin en vertel je verhaal. Breng het naar de mensen die zo zoeken. Zij betalen een klein bedrag voor je boek en jij kunt leven. Laat het universum het werk voor je doen. Geef wat je te geven hebt en zolang je de juiste intentie in beeld blijft houden, zal je ontvangen wat je van je eigen talenten gegeven hebt. In een andere vorm, op een andere plek, maar jij zult voelen dat je dit verdient. Je mag met open armen ontvangen wat je al die jaren van jezelf hebt gegeven.” Moira voelde dat haar tranen langzaam naar beneden druppelden. Haar vrienden uit de spirituele wereld vertelden haar wat ze als diepste wens had. Haar opgedane kennis delen met de hele wereld. Mensen blij maken. Liefde brengen en een warme boodschap geven aan de mensen die het nu zo moeilijk hebben. Ze wilde erover vertellen. Ze wilde dat mensen wisten dat er een prachtig verhaal schuilt achter het leven dat soms zo zwaar kan zijn. Dat het leven een dubbele laag heeft: een bijna onzichtbare wereld, die zich bevindt achter de illusies die we voor onszelf geschapen hebben als mens. De belangrijkste boodschap die ze in haar proces geleerd had, was wel dat je blijft voortbestaan na je dood. Je bent niet weg. Je verdwijnt niet. Sterker nog. Wanneer je eraan toe bent, kom je terug op deze aarde. Een stukje van jouw licht leeft dan een nieuw leven in een andere gedaante, in een onbekende wereld met nieuwe culturen, nieuwe mensen, nieuwe lessen. En het grootste deel van wie jij bent blijft achter in de spirituele wereld. Jouw essentie, jouw ware licht, het is er altijd om jezelf er opnieuw mee te verbinden. De tranen bleven stromen. De essentie van wie je bent kan nooit verloren gaan. Deze blijft achter in de spirituele wereld en blijft volledig verbonden met het licht. Op aarde leef je jouw leven om lessen te leren, om wijzer te worden en vooral om te groeien. Maar iets vertelde Moira dat er meer was en opeens wist ze het. Er is een dag geweest dat ze een belangrijke verbinding had gemaakt. Het was een initiatie geweest die volgde op vele anderen, maar ook één, die haar nog duidelijk bijstond.
Een zoektocht naar haar ware zelf
Moira wist dat ze een bijzondere ervaring had gehad, maar ze had de context nog niet geheel overzien. Soms leek haar spirituele zoektocht wel op een puzzel, of een labyrint. Haar leven was als een spannend ontdekkingsspel, waarvan ze telkens delen in sluiers gewikkeld zag en ze zelf moest proberen die sluiers op te lichten. Dat wat zich dan openbaarde, moest ze koppelen aan andere stukken waarvan ze zichzelf bewust was. Hoe was het toch alweer gegaan? Op een avond, vlak na etenstijd, voelde Moira dat er een enorme krachtige energie rondom haar heen werd opgebouwd. Ze voelde zich er ongemakkelijk bij en besloot even te gaan liggen. Toen ze op bed lag, voelde ze de energie verder opbouwen. Even voelde ze zich licht worden, duizelig en een beetje misselijk. En opeens leek het, alsof haar lichaam een halve meter boven haar bed zweefde. Ze was aanwezig, maar voelde zich slaperig. Vele spirituele vrienden hadden zich om haar heen geschaard. Ze voelde dat dit een belangrijk moment was, maar ze kon niet helemaal begrijpen wat haar overkwam. In de zwevende toestand voelde ze hoe kleuren energetisch hun werk deden. Ze ging door een violet licht en zweefde hoger naar het witte licht. Dat ging langzaam over in een hele mooie zilveren kleur, toen werd het iets donkerder en opeens zag ze daar het gouden licht. Het was van een diepe warme kleur, die lijkt op de kleur van verhit glas waarmee een glasblazer werkt. Het was een gloed, zo diep en warm, het leek wel vloeibaar goud zoals het avondrood van de zon, maar dan nóg dieper en warmer. Ze zag zichzelf zwevend in het gouden licht. De energie werd nog hoger opgevoerd en het deed bijna pijn wat ze voelde. Alsof ze opengereten werd aan de voorkant: van boven tot onder. Ze begon helemaal te trillen. Ze zakte weg in een diepe slaap en werd weer wakker geschud. De spirituele vrienden eisten haar medewerking. Ze moest actief meedoen. Moira voelde de moed zakken. Ze kon het niet. Ze was niet sterk genoeg. Ze voelde pijn en angst. De tranen vloeiden over haar wangen. En langzaam zakte ze weer terug op het bed. Ze was diep teleurgesteld. Het was niet gelukt. Moira keek op haar horloge. Ze had verdorie 45 minuten op bed gelegen. De bijeenkomst waar ze heen moest, was helaas al begonnen. Nu zou ze te laat komen. Ze besloot te blijven liggen. Het was te belangrijk wat hier gebeurde, besefte ze. Ze zou later wel een smoes verzinnen waarom ze niet bij de bijeenkomst was geweest. Meteen voelde Moira weer de opvoerende energie. Haar vrienden zeiden haar dat ze dit keer haar volledige medewerking moest geven. “Je moet ons helpen. Zonder jou lukt het niet.” Moira deed haar best. Ze kneep haar ogen dicht tegen het felle licht dat ze zag. Maar het hielp niet, want ook met haar ogen gesloten was het licht veel te fel. Moira voelde dat er nog meer kracht werd gebruikt. Ze hadden de energie nog verder opgevoerd. Even schoot het door Moira heen, dat de vorige poging misschien wel een soort generale repetitie was. Alsof ze wilden testen hoeveel energie ze haar konden toedienen. Ze waren voorzichtig met haar en wilden haar niet beschadigen, of haar blootstellen aan iets waar ze psychisch of lichamelijk nog niet aan toe was. Maar Moira had zich sterk getoond. Er kon samen verder gewerkt worden. Weer zweefde ze boven haar bed. Ze was benieuwd of iemand haar werkelijk boven haar bed zag zweven als die nu toevallig binnen zou komen. Gebeurde dit nu echt, ook in de fysieke wereld? De energie die ze voelde was zo werkelijk als maar zijn kon. Weer was daar het violette licht en ze ging door: wit, zilver en uiteindelijk was daar weer het gouden licht. Het gouden licht omhulde haar helemaal. Nu kwam het gouden licht ook onder haar door. De kracht werd nog iets opgevoerd en haar lichaam leek weer open te splijten. Dit keer kwam er energie vanuit de hemel naar beneden. Het kwam in haar lichaam en ze sidderde van boven tot beneden. Zachtjes werd ze weer dichtgemaakt en liefdevol werd ze op haar voorhoofd gekust. Haar spirituele vrienden juichten. De missie was geslaagd. Moira voelde zich totaal vervuld. Helemaal compleet. Dit gevoel, daar had ze zo lang naar gezocht. Dit gevoel was waar wij als mensen zo hard naar zoeken. Zij had het mogen ervaren. Tranen van geluk stroomden over haar wangen. De stemmen om haar heen fluisterden heel zacht, “Moira, je bent nu herenigd met je essentie. Je bent nu wie je ware ik is. Ooit was je deze ware ik in de spirituele wereld, nu heb je hem op aarde gemanifesteerd. Dit is het doel van het leven op aarde. Dat we allemaal onze ware essentie gaan leven. Jouw groei van bewustzijn heeft nu het hoogst mogelijke bereikt wat op aarde mogelijk is. Je staat nu in de 12e dimensie. Hiermee kun je nu je taak gaan verrichten. Je zult andere talen kunnen spreken, die je nooit geleerd hebt. Je zult in staat zijn de mensen te genezen, die er klaar voor zijn. Je zult de wereld kunnen helpen om het licht te vinden. Je mag het voorbeeld zijn voor alle lichtwerkers en iedereen die leeft vanuit licht en liefde. Maar besef dat één regel altijd blijft bestaan. Op aarde heeft ieder mens een vrije wil waar niemand, ook jij niet, aan mag komen. Ieder voor zich kiest of ze het pad willen bewandelen wat jij nu hebt genomen. Je mag ze de weg wijzen, maar ze nooit dwingen.” Weer vloeiden de tranen over haar wangen. Wat waren de hemelmensen toch lief! Wat was de aarde toch een prachtige plek vol met mogelijkheden. Waarom zag niemand dat toch? Moira voelde zich zo moedeloos. Hoe moest ze toch deze taak gaan uitvoeren? Ze had nu enkele stapjes gezet. Ze had mensen leren kennen die haar begrepen en iets leken toe te voegen aan haar leven, maar ze miste nog iets. Een essentieel deel van het verhaal. Ze besloot aan haar boek te beginnen. Ooit had ze een manuscript gedeeld, maar het boek nooit afgemaakt. Nu zou ze opnieuw schrijven, een verhaal. Dit was wat ze haar gezegd hadden. Haar opdracht en dat is wat ze ging doen. Daarna zou ze verder gaan zoeken naar dat wat ze nog miste. Ze vond het spannend wat er allemaal nog zou komen. Ze keek uit naar de toekomst. Ze voelde zich gezegend, gedragen en geliefd. Moira voelde voor het eerst van haar leven dat ze zichzelf lief, mooi en waardevol vond. Ze zocht het niet bij een ander, ze zocht het voortaan in zichzelf. Ze had zo hard gewerkt, zoveel offers gebracht, zoveel verdriet gehad en ze was zo vaak in haar ziel geraakt door vervelende opmerkingen en daden van anderen. Maar nu was ze sterk. Klaar voor het grote werk. Dit keer waren het tranen van geluk, die traag een weg zochten naar beneden. Waar had ze dit toch aan verdiend? Hoe dankbaar was ze wel niet, dat zij dit mocht doen? Ze zuchtte van verlichting. Nu begreep ze ook waar die uitspraak vandaan kwam.
Einde
*******
Titel: Moira
Subtitel: Een hemels sprookje
Auteur: Lilian Gijsbers
Projectmanagement: Carla Blom
Eindredactie: Hieke Stek
Ontwerp boekomslag: Tineke Reijbroek
Foto boekomslag: Robbert van den Broeke
Eerste druk december 2014
uitgeverij Boekscout.nl
Postbus 198
3760 AD Soest
© Lilian Gijsbers 2014-2016 - http://www.lilianders.nl/home.html

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, internet of op welke wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever/auteur. ISBN: 9789-94-022-1301-0

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen