dinsdag, november 17, 2015

Suzanne Lie - Welkom Naar Het NU - 11 November 2015 / Dr. Suzanne Lie


 Suzanne Lie
Welkom Naar Het NU
11 November 2015 / Dr. Suzanne Lie
Ben je gereed om een leider te zijn? Wij zijn hier om jou te helpen de missie te herkennen, terug te winnen en te activeren waarvoor je kwam in deze incarnatie. Het eerste teken dat je gereed bent om een leider te zijn is dat je begint om “je missie te herinneren”.
In feite, besef jij je missie van diep binnenin je eigen zelf, en begin jij je over te geven aan het concept, de hoop, de toewijding en het weten dat je in/naar je Aarde voertuig kwam om de missie te vervullen die je schreef voordat je deze incarnatie nam.
In hoeverre er meer klassen zijn om jullie voor te bereiden op deze volgende stap, moeten wij jullie vertellen dat HET BEGONNEN IS, en dat jullie opgeroepen worden naar de actieve dienst om de reden voor jullie incarnatie te vervullen.
Het is belangrijk dat jij je uitgekozen missie herinnert van binnenuit je eigen Multidimensionale ZELF, omdat dat aangeeft dat je WELZEKER gelooft in, en wisselwerkt met, de hogere dimensies.
Een leider te zijn gaat niet over van buitenaf getraind te worden. Een leider te zijn is iets dat je van binnenuit moet ontdekken. Een ieder van ons vindt onze eigen weg naar het herinneren en het vervullen van onze missie.
We zullen niet ver hoeven te zoeken voor onze missie, omdat het het doel, de wens, en de innerlijke behoefte is, waartoe wij aangestuurd werden om op te handelen voor zolang als wij het ons kunnen herinneren.
Wanneer wij luisteren naar de hogere frequenties van ons Multidimensionale ZELF, de frequentie van ons zelf dat weigert om ons ZELF te vergeten, onze WAARHEID, herinnert onze innerlijke drang ons onophoudelijk aan iets dat wij moeten doen, of weten, of herinneren.


Hoe eren wij dit innerlijke weten? Wij delen het met anderen! Het is het NU om onze transmutatie terug naar de JIJ te beginnen die je altijd geweest bent - maar vergat.
Als een interessante plaatsing naast elkaar, zal ik het allereerste deel dat ik in mijn multidimensions.com website schreef, ergens terug in de vroege negentiger jaren, delen.  
DE REIS BEGINT

We gaan een zeer speciale tijd binnen terwijl we een nieuw millennium beginnen. Vele oude schrijfsels, moderne boeken, en websites verkondigen dat wij op de drempel zijn van een tijdperk, waarin de sluiers van vergeetachtigheid, de één na de ander uit elkaar gehaald zullen worden. Dan, zal ons bewustzijn uitbreiden om de componenten van onszelf te omhelzen die onderdrukt, genegeerd en vergeten werden.
Als we het ons zouden kunnen herinneren en volledig bewust zouden zijn van alle componenten van onze werkelijke zelven, zouden wij bewust zijn van de lessen en redenen voor elk van de levensuitdagingen. De uitdagingen zouden nog steeds bestaan, maar de verwarring en misschien zelfs de twijfel, zouden uit onze ervaringen gewist kunnen worden.
WAAR IS THUIS?
Er zijn nog steeds velen van ons die zich niet kunnen herinneren wie wij zijn. We hebben onze Aardse lichamen gedurende zo vele eonen gedragen, dat we geloven dat we alleen maar fysiek zijn, en dat we beperkt zijn tot deze klei vormen totdat we “sterven”.
In overeenstemming met de Wet van de Vrije Wil, zolang als we kiezen te geloven in de illusie van beperking en afscheiding van de derde dimensie, is dat onze enige “bewuste” ervaring.
Toen de werkelijkheid van ons hogere dimensionale zelf “onbewust” werd, vergaten wij dat de Aarde een klaslokaal was. We vergaten dat wij hier kwamen om te leren hoe bewuste scheppers te zijn doorheen het proces van de derde dimensionale ervaringen.
Echter, hoewel wij het geheugen van onze werkelijke zelven en onze reden voor naar deze planeet te komen verloren, behielden wij onze hogere dimensionale krachten van manifestatie, tenminste voor een poosje.
Alle manifestaties beginnen als een circulair pad dat uiteindelijk naar de afzender terugkeert. Daarom, was het gevaarlijk om onze hogere dimensionale kracht van alleen een driedimensionaal bewustzijn te gebruiken, aangezien wij niet de hogere wijsheid en Liefde behielden om onze kracht te balanceren.
Gelukkig, toen wij eenmaal onze kracht misbruikten, begonnen wij het te verliezen.

Toen waren wij “slechts fysiek!”
Terwijl het collectieve bewustzijn van de Aarde omlaag viel, doken wij steeds dieper in de vergeetachtigheid. Voordat we het wisten, waren wij ondergedompeld in de illusies van de planeet Aarde.
Totdat het Collectieve Bewustzijn van de Aarde weer gestegen is naar een niveau waar het mogelijk zou zijn om boodschappen te herkennen vanuit de hogere dimensies, zou het moeilijk voor ons zijn om terug te keren naar het besef van ons ware Multidimensionale ZELF.
De Aarde was zo gevallen in/naar angst en bijgelovigheid dat de meeste communicaties tussen de hogere dimensionale wezens en diegenen op de Aarde aanzienlijk onbegrepen of vervormd waren.
En dus wachten wij!
Soms haatten we het wachten, en soms hielden we ervan. We leerden dat als we vergaten over ons hogere dimensionale Thuis en het deel van ons dat daar verbleef, wij niet zo eenzaam/alleen waren.
Daarom, vergaten de meesten van ons. Totdat…
Wanneer we het minst zouden verwachten, alsof in een droom, we ons iets zouden herinneren~
Een gevoel,
          Een kort beeld,
                    Een bepaalde kleur,
                              Of een geluid.
Dan zouden we zeer, zeer eenzaam worden. We wilden naar Huis gaan.
Maar we konden ons niet herinneren waar thuis was.
We wisten alleen dat het niet hier was.
We wisten alleen dat we er niet tussen pasten, en dat wilden we ook niet!
En dus vergaten wij. We vergaten ons ZELF, dus vergaten wij onze Missie.
Maar toen hadden wij:
DE DROOM
Ik staarde naar het glorieuze wezen dat precies voor me zweefde. Diens Licht vulde de volledige kamer met een warme uitstraling.
“Wie ben je?” vroeg ik binnenin mijn hart.
“Ik ben jou, Geliefde,” was het onverwachte antwoord.
Ik begreep niet wat het prachtige wezen gezegd had. Ik was niet glorieus. Ik kon niet zweven in de lucht zoals het wezen voor mij deed, en ik had definitief niet genoeg Licht om de volledige kamer te vullen.
Ik was gewoon een alledaags persoon met een alledaags leven. Op sommige dagen voelde ik me goed, zelfs vreedzaam, maar op sommige dagen, voelde ik me slecht, zelfs gekweld. Ik deed mijn werk zo goed als ik kon en probeerde mijn rekeningen op tijd te betalen.
Ik was een goed burger. Ik had een familie waar ik van hield en vrienden die om mij gaven. Echter, soms, was ik bang, nijdig, of verdrietig.
Nee, ik was niet speciaal. Ik was gewoon alledaags.
“Oh, maar mijn ene,” onderbrak het wezen mijn gedachten, “Gewoon alledaags IS speciaal”.
“Wat?” antwoordde ik met een ietwat kwade en respectloze stem. Snel, bedekte ik mijn mond en stamelde een verontschuldiging.
“Je hoeft je niet te verontschuldigen aan mij mijn lieve. Ik ben jou!”
“Nee, het spijt me,” antwoordde ik, bijna tegen mezelf. “Ik kan dat niet geloven. Ik kan dat niet accepteren. Als ik jou zou zijn, dan waarom zou ik ooit mij willen zijn?”
“Ik ben zeer trots om jou te zijn. Ik ben zeer trots van hoe jij je leven gehandhaafd hebt onder moeilijke omstandigheden. Het leven op het fysieke vlak kan uitdagend zijn, en is dat doorgaans. En jij/ik hebben een hart gehandhaafd dat liefheeft.
“Een hart dat liefheeft?”
“Ja, en een geest die denkt. Wij, dat is jij en ik samen, hebben onze band behouden, onze belofte, om ons ZELF te blijven in het aangezicht van vele verleidingen die ons UIT het “speciaal zijn” zouden kunnen trekken en IN naar het alledaags te zijn.”
“Wel, ja,” antwoordde ik terwijl ik aan mijn kin krabde. “Ik moet zeggen dat er een miljoen verleidingen zijn, van het kiezen om naar de afvalbak te lopen naar het herinneren na te denken voordat ik spreek. Ik veronderstel dat ik welzeker probeer, het meeste van de tijd, om de beste persoon te zijn die ik kan zijn”.
“Ja, en de gehele tijd, ben je speciaal. Je bent speciaal niet slechts omdat je probeert je best te doen. Maar omdat je gekozen hebt om de vorm te verlaten die je voor je ziet, jou/ik/ons, en de ervaring van het fysieke leven binnenging.”
Nu was ik verward. Ik herinnerde me niet zo een keuze gemaakt te hebben. In feite, als ik zou kunnen kiezen, zou ik ogenblikkelijk het glorieuze wezen voor me worden.
“Ben je daar zeker van” reageerde het wezen, mijn gedachten lezend. “Wat aangaande je familie, je vrienden, je werk, je planeet? Zou je hen niet missen?”
Wel, ja, dat zou ik. Ik zou hen allemaal zeer veel missen. Maar, als ik ook een wezen zoals jij bent, dan moeten zij ook een deel van hen hebben dat ook zoals jij is. Doen zij dat niet?”
“Zeer zeker,” antwoordde het wezen met een glimlach zo helder dat de uitstraling uitbreidde voorbij de muren van de kamer totdat er geen muren en geen vloer meer was.
Er was alleen maar Licht.
Eerst, was ik een beetje angstig. Te midden te staan van een stralend Licht was niet een “alledaags” voorval.
Het wezen lachte vriendelijk, “Ben niet bezorgd, de kamer om jou heen, in feite je volledige fysieke wereld, bestaat nog steeds. Echter, je aandacht is nu op mijn wereld, hetgeen van een hogere vibratie is.”
“Volg mij,” zei het wezen. “Er is iets dat ik graag wil dat je ziet.”
Het wezen leidde me naar een deur dat vanuit het niets tevoorschijn leek te komen. Het opende wijd toen wij het naderden. Het wezen stapte door de deur en wenkte me om te volgen.

Het nam een moment voor mijn zicht om op te helderen, maar toen zag ik HET.
Vóór mij was een visioen van mijn woning, mijn familie en mijn vrienden die samenkwamen in een vriendschappelijke gemeenschap, behalve dat alles en iedereen een stralend Licht uitstraalde. Zij keerden zich allemaal naar mij toe en glimlachten. Hun glimlachen verlichten de kamer zelf helderder.
“Je hebt je fysieke besef meegebracht om met ons te delen,” zeiden zij als één stem.
“We proberen om ons fysieke bewustzijn hier ook te brengen. Zou het niet prachtig zijn als we elkaar allemaal hier zouden kunnen ontmoeten, fysiek met spiritueel, en dan naar de Aarde terugkeren?”
“Denk erover na! Kan jij je voorstellen wat voor een impact het zou maken als we onze fysieke en spirituele essentie zouden kunnen linken om een doorgaand stromen te creëren van Spirit in/naar de Materie?”
“Ik moet aan het dromen zijn,” dacht ik hardop. Ik reikte uit om in mijn arm te knijpen, maar het zag er anders uit. Het was niet hard. Het was meer zoals een wolk, een gouden wolk. Mijn handen waren net zo stralend als de glorieuze wezens. Ik keek rond om het wezen te vragen wat er gebeurd was en ontdekte dat het weg was.
“Nee,” antwoordde de stem van het wezen van binnenuit mijn hart en geest. “Ik ben niet weg. Ik ben binnenin jou. Nu. Breng me alsjeblieft in je fysieke wereld en vergeet niet dat ik jou-binnenin ben.”
Ik ging met een aanvang rechtop op mijn bed zitten. Mijn lichaam was doorweekt met zweet, en mijn partner sliep naast me.
“Het was slechts een droom tenslotte,” dacht ik.
“Oh, maar wat een glorieuze droom!” kwam de nu vertrouwde innerlijke stem.
Gelukkig, reageerde het nog steeds op mijn iedere gedachte.
***
Het is het Nu voor ons om elkaar te helpen om ons ZELF te ZIJN en onze Missie te leven.
Terwijl ons bewustzijn in toenemende mate uitbreidt in/naar de vijfde dimensie, voelen wij de behoefte om in eenheid met al het leven te leven.
Met de liefdevolle ondersteuning van diegenen waarmee wij onze levens delen, hebben wij de moed en volhardendheid om het risico te nemen om “te leren door te doen.”
Geachte leiders van dit Nu, Hoe leren JULLIE door te DOEN?
Dank je wel allemaal voor te delen.
Ik, Sue, zal eerst delen:
Ik veronderstel dat ik zou moeten zeggen dat alles dat ik leer is door te doen. Ik hoor, voel, zie en verbeeld gedachten, beelden, scenario’s, maar als ik hen niet op de één of andere manier documenteer door te schrijven, te tekenen of met een vriend te delen, glipt dat creatieve Nu uit mijn besef - en vergeet ik. Ik vergeet dat NU omdat ik niet versmolt met mijn boodschap, het gevoel, het visioen of het idee.
Wanneer ik mijn dagelijkse leven vermeng met dat wat ik herken dat mijn hogere bewustzijn binnengekomen is, sta ik het toe om binnen te komen, en dus wijzigt, mijn 3D leven. Ook, wanneer ik accepteer wat naar mij toegekomen is vanuit een hogere bron, houd ik die rivier van Licht stromende. Als ik dat geschenk negeer omdat ik te druk, overstuur, of afgeleid ben, wordt het een verloren kans.
Nog erger, mag ik zelfs niet weten dat ik het miste. Maar, ik merk welzeker op dat ik me droevig of zelfs depressief begin te voelen.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten