donderdag, maart 19, 2015

Het Portaal Openen - Deel 2 - 15 Maart 2015 / Dr. Suzanne Lie


Het Portaal Openen
Deel 2
15 Maart 2015 /  Dr. Suzanne Lie
ONZE INITIATIES
Het was het NU voor onze initiaties om te beginnen. Hoewel we nooit veel wisselwerking gehad hadden met de samenleving van de Maya, was het het Land van onze Moeders. Onze Arcturiaanse vaders hadden toespelingen gemaakt over onze "bestemming, maar wilden welke van de vragen dan ook die wij aan hen stelden niet beantwoorden.
"Jullie moeten de antwoorden binnenin jullie zelf vinden," zeiden ze altijd.
Onze vaders kwamen nu zeer vaak naar ons toe en namen ons mee naar Venus, Arcturus en/of het Moederschip. Zij lieten ons zien hoe tijd en ruimte te buigen en om Portalen te vinden waar wij doorheen zouden kunnen reizen. We waren geen kinderen meer op een avontuur, maar interdimensionale piloten in training. Soms maakten we onze reis in een voertuig en soms maakten we de reis in onze geest.
Om de reis in onze geest te maken was zeer moeilijk omdat we ons trillingstempo moesten verhogen naar de zevende dimensie om zonder een voertuig te reizen. Alleen Hopenakaniah en ik konden het doen zonder de hulp van onze vaders. Dit was de eerste keer dat wie van ons dan ook anders was dan de anderen, en het verontruste ons aanzienlijk.
"Vrees niet," sprak mijn Arcturiaanse vader, "Er zijn sprinters die zeer, zeer snel rennen, maar zij kunnen niet een zeer lange tijd rennen. Dan zijn er anderen die niet zo snel kunnen rennen, maar zij hebben een groot uithoudingsvermogen en kunnen een stabiel tempo vasthouden voor een lange afstand. Tutenakqua en Hopenakaniah zijn de sprinters. Hegsteomen en Leatunika zijn de lange afstand renners. Alles is zoals het zou moeten zijn. Jullie vieren zijn een team, zoals altijd."
Mijn vaders woorden stelden ons gerust, maar ons team van vier werd geleidelijk twee teams van twee. De sprinters en de renners hadden andere lessen. En dan was daar de seks. Hoewel seks aan ons uitgelegd was toen wij kinderen waren, begrepen wij het niet echt. Maar nu, was het een drang geworden, een honger. Wederom was het twee teams van twee, maar er was geen rivaliteit of jaloersheid.
Zoals gewoonlijk, was Sackatukeneon de eerste die het opmerkte. Wij alle vier waren bij hem en, zoals gewoonlijk, sprak hij in raadselen.

"Sommige voeding moet iedere dag genomen worden op de meest vrijblijvende en noodzakelijke manier. Ander voedsel, echter, zijn krachtgereedschappen en zouden alleen ritueel genomen moeten worden."
Hoewel hij boven de vibratie van een seksuele drang was, begreep hij dat onze moeders driedimensionaal waren en wij hun behoeften zouden erven. Hij liet ons zien hoe wij onze seksualiteit konden gebruiken om onze vibratie te verhogen en om samen boven tijd en ruimte te reizen op het moment van onze gezamenlijke orgasmen.
"Dit geschenk is geen speelgoed!" waarschuwde hij ons. "Er is grote kracht in dit type van seksuele handeling, en het kan je vibratie net zo gemakkelijk verlagen als het het kan verhogen.
Onze slaapkamer van vier was verandert naar twee kamers van twee met twee slaapmatjes in plaats van vier. De zusters dronken iedere ochtend een speciale drank zodat we geen kind zouden creëren.
"Jullie vier zullen iets creëren dat veel meer noodzakelijk is dan een andere Maya baby om vermoord te worden door de indringers."
Sackatukeneon’s woorden ontnuchterde ons. We hadden altijd speciale privileges gehad omdat we een speciale verantwoordelijkheid hadden. We moesten onze plicht niet uit de weg gaan. Toen wij seksueel werden, begonnen de dingen voor ons te veranderen. Onze leraren stonden ons de vrijheid en het plezier toe van seksuele "volwassenen" te zijn gedurende drie cyclussen van de Maan. Toen werden we ontboden, allemaal tegelijk, naar een speciale bijeenkomt met onze drie vader Priesters, onze Arcturiaanse vaders, Sackatukeneon en onze twee verzorgster moeders.  
"Het is nu tijd voor jullie laatste initiatie," sprak Sackatukeneon zeer tot onze verrassing. "Ik zie dat jullie verrast zijn dat ik spreek voor de verzamelde groep die voor jullie staat." Ging Sackatukeneon verder. "Ik ben het die spreekt omdat ik jullie het beste ken en omdat ik het ben die het volledige proces van jullie geboortes initieerde en op touw zette. Ik heb mezelf aan jullie gepresenteerd als een dienaar omdat ik een dienaar voor jullie behoeften ben en omdat "de eerste de laatste zal zijn".
"De Duisteren moeten niet weten wie ik ben, en ik heb jullie laten zien dat macht soms vastgehouden moet worden, niet iets om ten toon te spreiden. Ik heb geen geheimen voor jullie gehad. Als wie van jullie dan ook aan mij gevraagd had wie ik was, zou ik het je verteld hebben. Echter, ik was aan jullie gepresenteerd als een nederige dienaar, en jullie hebben nooit onderzocht waarom ik alle krachten kon vasthouden die ik aan jullie ten toon gespreid en aan jullie geleerd heb.
"Het is mijn verantwoordelijkheid geweest om jullie de meest belangrijke les te leren die jullie nodig zullen zijn om succesvol door de initiatie die er voor jullie ligt heen te komen. Macht is het veiligst in een eenvoudige vorm. Als jij je kracht binnenin jezelf vast kunt houden zonder de behoefte van erkenning en gevlei van anderen, zal je kracht onkreukbaar blijven.
"Jullie hebben gezien hoe de Duisteren het krachtig zijn op zullen geven om er krachtig uit te zien. Dit is omdat, in plaats van geregeerd te worden door henzelf, zij door anderen geregeerd worden. Omdat zij anderen nodig zijn om hen te erkennen, moeten zij ook hun kracht van anderen verkrijgen. Zij hebben de lessen van ons thuisland, Arcturus, verdraaid.
"Deze verlorenen verlaagden hun trilling om bijval te zoeken en waren niet in staat om het weer te verhogen. Wanneer je eenmaal iets van buiten jezelf nodig bent, verlies je de verbinding met je grootste krachten die binnenin JOU zijn. Het is belangrijk dat jullie deze les nu leren. Voor jullie initiatie zullen jullie naar buiten gaan in/naar de waarachtige gemeenschap waar wij jullie jullie gehele leven voor beschermd hebben. Wij weten dat jullie gereed zijn omdat jullie allemaal erin slaagden de uitdaging van de seksualiteit door te komen."
We vroegen allemaal als één wat hij met die verklaring bedoelde.
"Wanneer iemand een seksueel wezen wordt, steekt hij/zij de creatieve kracht aan. Deze creatieve kracht kan ofwel langs de ruggenwervel omhoog gaan naar de hogere chakra's om gechanneld te worden in/naar de dienstverlening voor het Licht, of het kan in het dierlijke zelf blijven. Dieren in de jungle gebruiken hun seksualiteit op een instinctieve manier en, daardoor, gehoorzamen zij aan de wetten van creatie. Echter, de mens, met zijn ongecontroleerde gedachten en emoties, kan seks als een gereedschap van verovering over een ander persoon gebruiken.
"Mensen kunnen seks op een respectloze of zelfs wrede manier gebruiken. Ze mogen ook heftig verlangen naar de partner van een ander eenvoudig omdat zij wensen wat zij niet kunnen bezitten. Jullie, mijn kinderen, zijn niet in die duisternis vervallen. Jullie hebben jullie seksuele aard meegedeeld om ofwel jullie bewustzijn te verhogen of om te spelen en van elkanders essentie te genieten. Nooit eenmaal verlangde wie van jullie dan ook naar een ander dan jullie partner. Wij zijn zeer trots op jullie daarvoor en prijzen jullie voor jullie meesterschap."
Toen kwamen al onze mentoren naar elk van ons en gaven ons een klein geschenk voor onze reis in/naar de derde dimensionale wereld. Een ieder van hen gaf ons een speciale boodschap en een warme omhelzing. We huilden allemaal van vreugde. Het was een prachtig moment, wat altijd in onze Zielen zal leven.
"Het is nu tijd om te gaan," sprak Sackatukeneon.
“Maar waarom moeten we naar buiten het land in reizen?" vroegen we meteen.
"Een deel van jullie initiatie is om die vraag voor jullie zelf te beantwoorden," was zijn enige antwoord.
HET WERK DOEN
We verlieten onze tempel heiligdom zo naïef als kinderen. Ons was verteld om onze identiteit ten koste van alles geheim te houden. Toen, werden we geblinddoekt, alsof we niet met onze innerlijke visie konden zien, in/naar de jungle die de stad van de driedimensionalen omringde.
"Blijf eerst in de jungle," waarschuwden zij. "Jullie zullen het veel gemakkelijker vinden om mee om te gaan dan de stad."
Voordat we een woord zouden kunnen zeggen, glipten zij van ons weg zoals geesten. Wij vieren bleven de volledige nacht en een heel eind in de volgende dag samen bijeengekropen in de jungle. De geluiden en uitzichten waren angstaanjagend. We waren naar verafgelegen werelden en planeten gereisd maar waren beangstigd door de jungle, hoewel het ons onze volledige levens omringd had.   
Uiteindelijk forceerden onze magen ons om ons in de jungle te wagen op zoek naar voedsel. We ontdekten dat we geen levende wezens konden doden, niettemin was de jungle rijk aan fruit en wortelen. We leerden snel om onze hoogst ontwikkelde instincten te gebruiken om vast te stellen wat voor voedsel eetbaar was en welk voedsel giftig.
We aten spaarzaam van elk voedsel totdat we er zeker van waren dat onze instincten het juist hadden. We besloten dat we zes maancyclussen samen in de jungle door zouden brengen en dat we ons dan afgescheiden van elkaar zouden gaan wagen in de stad gedurende de laatste zes manen van onze initiatie.
Wij waren geïnstrueerd dat, om onze bestemming te vervullen, wij het leven in de derde dimensie zouden moeten ervaren, en nu, deden we dat aldus. De tijd in de jungle was prachtig. Wij met z'n vieren werkten als één. We bouwden een beschutting in een dicht bebost gebied en gebruikten onze vaardigheden om onze woning te camoufleren en mediteerden 's avonds om de vibratie van ons gebied te verhogen om veiligheid en onzichtbaarheid te creëren voor de schepselen van de duisternis.
We waren in staat om snel contact te maken met de feeën, kabouters, elven en andere kleine mensen van ons gebied. Zij waren onze vrienden en leerden ons hoe te overleven in de jungle. Op deze manier leefden wij het leven waar wij aan gewend waren met onze vibratie merendeels in de vierde dimensie omhelzend, maar ook de derde. Iedere dag oefenden wij om onze vibratie alleen in/naar de derde dimensie te verhuizen om onszelf voor te bereiden op onze tijd in de stad.
Tot onze vrees en spijt, kwam de dag waarop we ons alleen in de stad moesten wagen, de vibraties van vele, vele mensen onder ogen komend alsook de uitwaseming van hun ontelbare gedachten en gevoelens. De voorbereiding was voor mij niet voldoende geweest. Ik was niet langer in de stad dan een paar dagen toen ik hevig ziek raakte van de dissonante gedachten en gevoelens van diegenen rondom mij heen.
Ik kende niemand, had geen voedsel of beschutting, en ervoer ziekte voor de eerste keer in mijn leven. Ik wilde wanhopig graag een telepathische oproep uitsturen naar mijn broeder en zusters, maar we waren overeengekomen dat wij dit laatste gedeelte van onze initiatie alleen zouden ervaren. Eindelijk, op de derde dag van mijn ziekte, toen ik alleen gegeten en gedronken had wat ik kon stelen, vond een oude vrouw mij ineengedoken in een kleine nis aan het einde van een steegje. Zij leek mij te herkennen en leidde me naar haar nabijgelegen woning.
Ik herinner me niet wat er in de daarop volgende dagen gebeurde. Ik denk dat ik ijlend was. De oude vrouw zorgde voor mij en hield me in haar woning. Zij vertelde haar buren dat ik een verre neef uit een andere stad was die onverwachts bij haar aan de deur opgedoken was, en dat ik plotseling ziek geworden was. We werden met rust gelaten.
Ik weet niet wat ik tegen haar zei terwijl ik ziek was, maar ik kon in haar ogen zien toen ik eindelijk herstelde dat zij meer over mij wist dan ik me zou kunnen herinneren haar verteld te hebben. Ze ondervroeg me nooit of beperkte me op wat voor manier dan ook. Op een dag vertelde ze me dat ze gedurende vele jaren op mij gewacht had. Ze legde het niet verder uit. Deze woning diende als mijn basis voor de rest van mijn tijd in de stad, en deze lieve oude vrouw diende als een moeder voor mij.
Toen ik eindelijk weer gezond was, was mijn eerste taak om te leren mezelf te beschermen van de uitstralingen van anderen. Ik had mijn volledige leven doorgebracht met leren om open en empathisch te zijn. Mijn leven was volledig beschut geweest, en ik was alleen blootgesteld geweest aan diegenen die zich hun gedachten en gevoelens meester gemaakt hadden.
Nu was ik in een zee van psychische onrust, en moest ik leren om mezelf te beschermen als ik het wilde overleven. Geleidelijk, stelde ik mezelf steeds meer bloot aan de stad rondom mij heen totdat, uiteindelijk, ik mezelf voldoende kon beschermen om werk te vinden. Mijn nieuw-gevonden moeder had mij verteld dat mensen hier werk moesten doen om voedsel te krijgen. Dit was één van de vele keren dat ik voelde dat zij over mij wist. Maar we hadden een onuitgesproken overeenkomst om niet haar privéleven of dat van mezelf te bespreken.
De eerste dag op mijn werk als een venter op de markt, zag ik een moord. Ik had zelf nooit het concept van een moord ervaren. Daarom, toen ik een man een andere man zal vermoorden over de één of andere kleine bezitting, was ik geschokt. Ik zag de levenskracht van de dode man gedurende vele dagen boven de plek van zijn lichamelijke dood zweven.
Anderen liepen recht door die essentie heen en wisten zelfs niet dat het daar was. Ik was vastbesloten om er niet mee te communiceren, aangezien mijn nieuw-gevonden vaardigheid van psychische bescherming niet geperfectioneerd was, en ik mijn psychische schild niet durfde los te laten. Ook, was de geest zeer kwaad en wraakzuchtig. Ik kon mijn missie niet riskeren vanwege één kwade ontlichaamde.
De zes manen sleepten zich voort voor wat aanvoelde als een levensspanne. Ik werd bij mezelf gewaar gedachten en gevoelens te hebben waarvan ik nooit geweten had dat die bestonden. Angst, kwaadheid, droefheid, eenzaamheid, negativiteit en verwarring zaten opeengepakt in mijn hart en geest. Het werd in toenemende mate moeilijk om te bepalen of deze ervaringen van mij of van iemand anders waren.
Mijn psychische schild raakte steeds dunner totdat het helemaal niet meer scheen te bestaan. Ik won aan gewicht omdat eten een manier werd om mezelf af te leiden van wat er om mij heen en binnenin mij gebeurde. Mijn lichaam had ook andere veranderingen. Het leek dichter en langzamer. Ik had er geen meesterschap meer over die ik wel gehad had in de beschutte woning van mijn kindertijd. Het ergste van alles, ik begon te vergeten wie ik was.
Iedere ochtend werd ik wakker steeds meer losgekoppeld van mijn werkelijk zelf en meer ingebed in de kleine persoon die de gehele dag op de markt zwoegde. Ik zag een groeiende bezorgdheid op mijn nieuwe moeder haar gezicht. Ze sprak vaak over hoe zij me ontmoet had, als om mijn herinneringen levendig te houden. Op een ochtend, toen zij mij probeerde te laten herinneren van wie ik geweest was, gooide ik een kopje dwars door onze kleine leefkwartieren, de dierbare vrouw nauwelijks missend.
"Ik weet niet wat je van me wilt om te zijn!" schreeuwde ik in woedde en verwarring.
Ze pakte rustig het kopje op, vulde het opnieuw en plaatste het weer voor mij. "Mij lieve jongen, ik wens alleen dat jij je herinnert wie je bent."
Haar woorden verbijsterden me zoals een klap in mijn gezicht. Herinneren wie ik ben? Herinneren wie ik ben? Ja, er was een reden voor mijn aanwezigheid hier. Maar wat was het? Ik kon nauwelijks verder dan een paar dagen terug denken, en zelfs deze waren wazig alsof ik gedrogeerd was. Je zou denken dat ik deze vriendelijke vrouw zou bedanken, zou je dat niet? Maar is stond slechts overeind en stampte uit onze woning zoals een kwaad kind.
De gehele dag op mijn werk kon ik me nauwelijks concentreren. Visioenen van tempels, grotten en drie kindergezichten wervelden in mijn hoofd. Ja, ik moest het me herinneren. Maar ik kon het niet. De beelden die ik in mijn hoofd zag hadden geen verbinding met de persoon die ik geworden was.
Ik ging in de diepste onrust door de dag heen. Uiteindelijk, was het tijd om mijn kraam te sluiten toen een prachtige jonge vrouw kwam om wat fruit van mij te kopen.
"Ik ben gesloten." Schreeuwde ik tegen haar alsof ze een bedelaar was.
VRAGEN EN COMMENTAREN:
Wat herinner jij je als een belangrijke initiatie?
Wat is jouw "missie/werk"?

Heb je ooit jouw Missie vergeten?
Hoe herinnerde jij het je?

Het zou geweldig zijn als je zou wensen om in de commentarenbox te antwoorden, aangezien we NIET alleen zijn. Voor een ieder van ons die de moed vindt om diens proces mee te delen, zijn er verscheidene, of meer, die geïnspireerd worden om ook hun ervaringen mee te delen.
Dan je wel allemaal!
Sue
Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen