donderdag, maart 19, 2015

Het Portaal Openen - Deel 1 - 14 Maart 2015 / Dr. Suzanne Lie


Het Portaal Openen
Deel 1
14 Maart 2015 /  Dr. Suzanne Lie
De Arcturiaanse Corridor werd eerder geopend, dus laat ons terug in/naar het verleden gaan om een kijkje in onze toekomst te nemen. Niets is Nieuw in het NU van de ENE. We hebben allemaal ontelbare levens op vele werelden, werkelijkheden en dimensies gehad. Terwijl onze gewaarwordingen ontwaken om de energiegebieden te zien die eens onzichtbaar waren, beginnen we ons te herinneren hoe we portalen in/naar hogere dimensies openden, zodat we het dus weer kunnen doen. De Corridor van Ascentie wacht op ons. Hoe openen we onze persoonlijke portalen om het te accepteren?
****

Mijn naam is Tutenakqua, Ik ben een Hoge Priester van de Heilige Maya. Ik spreek vandaag met jullie om jullie de missie van mijn leven te vertellen dat ongeveer 520 jaren geleden bestond (zoals jullie hen tellen) voorafgaand aan jullie tijd van 1995 AD. Ik voel dat het geschikt is om nu tegen jullie te spreken, aangezien mijn bijdrage in mijn tijdskader niet ongelijk is aan die van jullie in jullie tijdskader. Onze spirit loopt onophoudelijk door de derde dimensionale tijd en ruimte via de eenheid van onze zesde dimensionale bewustzijn.
DE KINDERTIJD
Ik zal mijn verhaal met mijn vroege kindertijd beginnen. Ik was specifiek uitgekozen om een bestemming voor mijn mensen te vervullen. De Priesters hadden gewacht op het teken van mijn entree in de belichaming gedurende vele jaren. Uiteindelijk, kwamen de voortekenen uit. Het Moederschip was gekomen en de Zonen van de Hemel hadden de Dochters van de Aarde uitgekozen om lichamen voor mij en voor mijn medereizigers te creëren. Toen de vrouwen allemaal in verwachting waren, keerden de Schepen van Thuis terug naar de hemelen.
Het is zeer moeilijk voor een driedimensionale vrouw om te paren met en succesvol een kind van een zesdimensionale man te dragen. De mannen moesten het grote risico nemen van het verlagen van hun vibraties, en de vrouwen moesten zeer zuiver blijven en gedurende vele jaren mediteren om hun vibraties te verhogen. Het resultaat, als het succesvol was, zou een kind zijn die gemakkelijk zou kunnen bestaan in de derde, vierde en zelfs de vijfde dimensies op hetzelfde moment. Drie anderen en ikzelf werden op deze manier geboren en overleefden het naar de volwassenheid.
We leefden het meest van onze levens binnen de grenzen van de tempel. Dit mag toeschijnen een streng leven te zijn, maar aangezien wij gemakkelijk in de innerlijke werelden konden reizen, was het offer minimaal. Ook, kwamen onze vaders met regelmatige intervallen om ons naar ons Arcturiaanse Moederschip te brengen. Want zie, onze Arcturiaanse vaders waren voor deze missie uitgekozen omdat Arcturianen vanuit een Sterrenpoort wereld ontstonden.
Als een Sterrenpoort Wereld, kan er tot vele verschillende dimensionale werelden toegang verkregen worden in de regionen van de Bootes (Ossenhoeder) Constellatie, waar Arcturus in de hemelen ligt. Onze vaders functioneerden in feite in hogere dimensies dan de vijfde als zij van de Aarde weg waren en het Universum bereisden. Echter, wanneer zij naar de Aarde kwamen moesten zij zichzelf beperken tot een vijfdimensionaal Lichtlichaam.

Wij met ons vieren waren altijd vreugdevol wanneer de boodschappen van onze vaders arriveerden, aangezien zij ons vele belangrijke lessen gaven. We waren zeer telepathisch en empathisch, en communiceerden met hen op deze manier. We waren feitelijk nogal blij om onze levens afgescheiden van de derde dimensionalen te leven, aangezien hun ongecontroleerde gedachten en gevoelen een voortdurende inbreuk waren op onze geesten.
Er was een vijfde van ons geweest, maar zij was zo open voor de hogere gebieden dat zij niet functioneel kon blijven in haar derde dimensionale schelp. Zij werd waar anderen aan dachten als waanzinnig. In feite, was zij behoorlijk zinnig in de hogere gebieden. Uiteindelijk, raakte haar derde dimensionale vorm ziek vanwege de onrust van de emoties.  
We smeekten de priesters om haar te bevrijden van haar gevangenis van klei zodat ze vrij zou kunnen zijn van diens pijnlijke beperkingen, maar zij wensten niet om één van hun "experimenten" te beëindigen. Onze vaders kwamen uit haar naam tussenbeide. Zij bevrijden haar naar haar hogere vorm en namen haar met hen mee naar het Arcturiaanse Moederschip.
Onze vaders brachten ons vaak naar Venus. De levensvormen van Venus vibreren in de vijfde en zesde dimensies. We hielden ervan om daar te zijn omdat we volledig onszelf konden zijn en vrijelijk rond konden lopen zonder de bewakers die ons voortdurend op Aarde omringden. Ik dacht in feite over Venus als zijnde meer mijn thuis te zijn dan waar anders dan ook.
Arcturus was de thuiswereld van onze vaders en toen we daar naartoe gingen, verbleven we bij hen en hun families. Toen ik daar was voelde ik me ietwat zoals een "experiment" omdat ik een "hybride' was. Mijn Arcturiaanse vader had een andere partner en andere kinderen van wie ik me buitengesloten voelde. Het was niet dat zij onvriendelijk tegen me waren, maar eerder, dat hun leven mij niet erbij telde, en ik me altijd als een bezoeker voelde.
Op Venus, daar waren vele "hybriden" en Aardebewoners die daar rusten en zichzelf herstelden na hun kortdurende Aardse verblijf. Onze vaders brachten ons vaker naar Venus dan naar Arcturus of het Moederschip. Zij kwamen naar de Aarde om ons naar Venus te brengen, lieten ons daar achter bij onze vele vrienden, en keerden naar de Aarde terug om hun missie te voltooien.
Gelukkig, leerdn we al snel om via ons hogere bewustzijn naar Venus te reizen. Onze vrienden konden ons in onze hogere lichamen zien en we konden op visite gaan en vrijelijk spelen. De Aarde was slechts de locatie van onze missie, niettemin maakten we enige vrienden op jullie planeet. Zoals Serenathenia. Serenathenia was onze moederfiguur en zorgde met grote liefde voor ons allemaal. We waren alleen maar de eerste twee jaren van onze levens bij onze moeders van de geboorte geweest, zodat we ons met onze schelpen konden verbinden.
Echter, de priesters waren bezorgd dat wij onze gaven/krachten zouden vergeten als we te verbonden raakten met het derde dimensionale vlak, dus toen we twee jaar oud waren, werden we naar de verzorging van onze dierbare Serenathenia gebracht. Zij was uitgekozen om ons te bemoederen aangezien zij in beide werelden kon leven. Serenathenia was een Venusiaanse, en was degene die ons leerde om in onze geesten naar Venus te reizen.
We zagen onze Aarde moeders alleen op speciale vakantiedagen, en aangezien zij allemaal echtgenoten genomen hadden en andere kinderen hadden, begonnen we ons buitengesloten te voelen van hun levens net zoals wij dat aangaande onze vaders hun levens deden. Hopenakaniah verbond zich diepgaand met haar moeder. Ashathkania, trouwde nooit of had andere kinderen. In feite, werd Hopenakaniah een speciale vriendin van ons allemaal, alsook een tweede moeder.  
Hopenakaniah was zeer gelukkig om haar moeder met ons te delen, aangezien wij ons allemaal van één bloed voelden. Buiten de twee vrouwen die voor ons zorgden, was er slechts één andere Aardebewoner met wie we vertrouwelijk waren. Zijn naam was Sackatukeneon.
Sackatukeneon werd verondersteld onze dienaar te zijn, maar zijn geheime wijsheid ging ver voorbij dat van de stijve, plechtige priesters. We ontdekten precies voor onze overgang dat hij in feite een geascendeerd wezen was die een lichaam had gemanifesteerd zodat hij ons kon helpen. Onze vaders waren ook innig met ons, maar we zagen hen liever op het Moederschip of op Venus, waar we ons meer een deel van hun wereld konden voelen.
Toen onze dierbare zuster stierf aangaande haar Aarde schelp, was iedereen bezorgd dat hetzelfde met meerderen van ons zou gebeuren, dus werden we zelfs nog meer afgeschermd van de derde dimensionalen. Verscheidene van de priesters hadden strepen van kwaadheid, hebzucht en vrees in hun aura's. Toen wij dit aan onze vaders vertelden, beperkten zij discreet onze blootstelling aan slechts drie priesters. Onze vaders waren zorgvuldig om een acceptabele reden te geven om aldus geen vijanden voor ons te maken onder de derde dimensionale priesters.
Het was bekend onder de verlichte leden van het priesterschap dat er vele onverlichte zielen onder hen waren. Zij wisten ook dat dit feit het eventuele einde van hun grote imperium aangaf. Het opofferen van het hart was gedegenereerd naar de feitelijke verwijdering van het fysieke orgaan en werd de opoffering van de vijand in plaats van een opoffering van de hoogste burgers.
De drie Maya priesters, die wij onze "Vader Priesters" noemden waren onze leraren. Hun namen waren Lux, Uk en Kahn, wat wanneer uitgeproken als "Luxukkahn" betekende de drie essenties van de waarheid. Lux was de menselijke afgevaardigde van Liefde; Uk representeerde wijsheid;  en Kahn representeerde kracht/macht. Deze drie waren onze leraren.
Zij waren in zulk een perfecte harmonie met zichzelf en met elkaar dat zij elkanders zinnen afmaakten, hun stemmen harmoniseerden in volmaakte eenheid en werkten als één bewustzijn. Nochtans waren zij, tezelfdertijd, volledige individuen. Slechts een paar priesters wisten af van hun bekwaamheden, aangezien de Duisteren (de onverlichte priesters) hen zeer zeker schade zouden berokkenen als zij wisten van hun gecombineerde bekwaamheid.
Wij noemden onze vader priesters telepathisch "Lux-Uk-Kahn", en degene met wie we spraken zou antwoorden terwijl de anderen luisteren en zijn antwoord aanvulden als dat nodig was. Het priesterschap dacht dat Lux-Uk-Kahn ons de Heilige Rituelen en de geschiedenis van de Maya leerden. Zij wisten niet dat zij ons veel meer leerden!
Nu weten jullie van onze Aarde families. Vanaf de tijd dat wij zeven waren, toen onze zuster terug vertaalde naar de spirit werelden, tot aan ons moment van de uiteindelijke initiatie, waren deze de enige Aardebewoners die wij zagen. Wij leefden onze levens binnenin de grote piramides. Er ware drie piramides in die tijd, welke allen verbonden waren door een groot ondergronds netwerk van tunnels.
Aangezien al deze gebieden heilig waren, waren we vrij om overal naartoe te gaan dat we wensten zolang we vergezeld werden door één van de hiervoor aangehaalde volwassenen. Je zou mogen denken dat wij zouden willen ontsnappen van ons knechtschap, maar dat deden we niet. In feite, zagen wij het niet als knechtschap, maar als bescherming.
Vanaf de hoogtes van onze piramide, konden wij de verwarde en ongelukkig aura's van velen van de derde dimensionale mensen beneden zien. Onze zuster, die niet langer in haar schelp van klei kon blijven, was op een avond naar buiten geglipt net voordat zij haar Aardse verstand verloor. We hebben nooit aan iemand verteld dat ze dat aldus gedaan had, maar toen we haar maandenlange kwelling zagen, wisten we dat we haar voorbeeld niet konden volgen.
Onze kindertijd ging tamelijk plezierig voorbij. Wij vieren werden één wezen, op dezelfde manier als Lux-Uk-Kahn voor ons hadden gemodelleerd, maar tegelijkertijd, behielden wij onze individualiteit. Onze twee moeders hielden diepgaand van ons en ontwikkelden zich ook om van elkaar te houden. Zij waren tevreden en gelukkig met hun levens en gaven die aura van Liefde en tevredenheid aan ons door.
Sackatukeneon was onze beste speelkameraad. Hij nam ons met zich mee op vele reizen in/naar de innerlijke werelden. We gingen voorbij aan tijd en ruimte om andere gebieden en tijdskaders te bezoeken. Eén van onze favoriete trips was naar Atlantis, het thuis van onze voorouders. We gingen op bezoek met onze vroegere zelven, in hun nachtlichamen, om hen aldus niet te alarmeren, en leerden onze Atlantische lessen rechtstreeks vanuit de bron.
We herkenden snel dat de ondergang van het Atlantische Imperium niet ongelijk was aan onze huidige staat van onze Maya wereld. Wij vieren hadden in Atlantis samengewerkt aan een missie die gelijkaardig was aan de missie die we aangaande Maya geaccepteerd hadden. Echter, Sackatukeneon wilde ons niet informeren over wat voor details dan ook van wat onze missie hier zou zijn. "Jullie missie moet naar elk van jullie toekomen van diep binnenuit jullie zelf wanneer jullie gereed zijn om het te ontvangen," zei hij.
Het was kort na die verklaring dat ik ermee begon de dromen te hebben. Ik bereikte mijn mannelijkheid en hoopte dat de dromen een diepe verandering in mij symboliseerden. Ik was echter bang dat de dromen op de één of andere manier een deel van mijn missie waren. De dromen waren niet goed. In feite, waren zij nachtmerries. Vreemde schepselen met vier benen en haar op hun gezichten drongen ons land binnen.
Hun hoofden waren van een vreemd metaal gemaakt dat ik nog niet eerder gezien had, behalve op mijn reizen met mijn vader. Deze schepselen waren de Heren van het Vuur. Zij hadden grote stokken, welke een vuur uitstraalde dat iedereen op diens pad pijn zou doen of doden. Zij hadden ook een draak die zij voorttrokken met grote vierbenige dieren. Deze draak had een vuur dat veel sterker was dan de stokken.
"We moeten weggaan, we moeten weggaan"! schreeuwde ik. Iedere ochtend, ontwaakte ik met deze woorden schreeuwend in mijn hoofd om met mijn stem. Soms maakte ik mezelf wakker met mijn eigen stem. De andere drie, die in dezelfde kamer sliepen, raakten vermoeid van mijn nachtelijk geschreeuw een smeekten me om stil te zijn zodat zij zouden kunnen slapen. Maar zij vertelden het aan niemand anders.
Wij vieren hadden zo een speciaal vertrouwen opgebouwd dat alles dat er tussen ons vieren gebeurde een absoluut geheim was, zelfs voor onze Aarde familie. Sackatukeneon wist over onze speciale overeenkomst, aangezien hij het in onze gedachten kon lezen. Hij zei niets. Hij knikte slechts alsof om ons aan te moedigen. Eens zei hij zelfs, "Jullie vier moeten als ÉÉN zijn. Niets moet jullie groep onuitgenodigd infiltreren."
Uiteindelijk, echter, na vele nachten van mijn geschreeuw, verzamelden de drie zich midden in de nacht om mij heen. Als één persoon, zeiden zij, "We kunnen het niet langer verdragen om je te zien lijden. We zijn bang dat je wordt zoals onze zuster die bevrijd moest worden van haar kleivorm."
"Ja," antwoordde ik. "Ik heb die vrees ook. Maar wanneer ik niet droom, is mijn verstand nog steeds bij me. Misschien is het tijd om mijn dromen met jullie te delen. Misschien kunnen jullie mij helpen. We worden nu volwassenen. De dromen mogen een product zijn van een volwassen wordend visioen."
Zij waren het daarmee eens en luisterden geconcentreerd terwijl ik het algemene thema van mijn terugkerende dromen doorgaf. Mijn ergste vrees werd gerealiseerd. Elk van hen, in hun eigen tijd, registreerde een blik van herkenning op hun gezicht. Ik wist dat ook zij de dromen hadden gehad, alleen niet zo extreem. De visioenen waren niet het einde van mijn eigen persoonlijke leven, maar eerder, het einde van onze volledige maatschappij!
"Ja," antwoorden zij mij de één na de ander, "Ik ook, heb die droom gehad. Wat zullen we doen? We moeten het iemand vertellen, maar wie?" Na veel discussie besloten we dat wet het eerst aan Sackatukeneon zouden vertellen. Hij was het meest onthecht van de Maya Maatschappij. We besloten dat vanwege dat feit, hij zou meer objectief kunnen zijn. Het nam een volledige maancyclus voordat de tijd juist was om ons verhaal met Sackatukeneon te delen.
Gelukkig, hielden mijn dromen op nadat ik hen met mijn broers gedeeld had. In feite, hadden we bijna besloten om hen voor onszelf te houden, toen Sackatukeneon ons een verhaal vertelde over een ras van mensen die aan de overzijde van een breed lichaam van land en de wateren leefden, en die op een dier reden dat een "paard" genoemd werd.
"Dan zijn dat niet hun eigen benen?"flapte mijn broer Hegsteomen eruit.
Sackatukeneon zei slechts, "Ga door kinderen, of moet ik jullie nu volwassenen noemen?"
"Ja, ja, wij zijn nu volwassenen, en we hadden allemaal hetzelfde visioen. Tutenakqua hield ons gedurende vele nachten met zijn dromen wakker. Uiteindelijk spraken wij met hem over wat wij allemaal in onze dromen gezien hadden. Deze paardmensen zijn vreselijke barbaren en zullen onze maatschappij te gronde richten."
"Mijn kinderen, onze maatschappij, zoals jullie het genoemd hebben, heeft zichzelf al ten gronde gericht. Alle derde dimensionale dingen moeten uiteindelijk sterven/vergaan, zelfs de Grote Maya!"
"Maar wat kunnen we doen?"reageerden wij meteen.
"Kom nu," zei hij, terwijl hij opstond. "We moeten dit aan jullie drie vader priesters vertellen. Zij hebben op jullie gewacht om gereed te zijn."
VRAGEN EN COMMENTAREN:
Ben JIJ gereed?
SUE: JA IK BEN gereed
Hoe bereidde je kindertijd je voor - of bereidde je NIET voor - op de belangrijke missie waarvoor jij je vrijwillig aangemeld hebt?
SUE: Ik herinnerde me vele vroegere/afwisselende levens, welke veel interessanter waren dan het leven dat ik leefde, dus ik was het meeste van de tijd binnenin mijn verbeelding. Echter, NIETS in de 3D bereidde me er überhaupt op voor.
Ben jij je bewust van je Galactische afkomst?  
SUE: Ja, maar het nam vele jaren, decennia, voordat ik zeker was dat het echt was en dat ik NIET gek was.
Indien jij je bewust bent, hoe raakte je daar bewust van?
Ben jij je bewust van je innerlijke boodschappen?
Indien jij je bewust bent, hoe ontvang je hen?
SUE: Ja ik ben me zeer bewust van hen. Zij komen in/naar mijn innerlijke visie en ik trek hun beelden naar buiten en in/naar mijn gehoor, aldus leerde ik om te channelen.
Het meedelen van onze persoonlijke ervaringen aan anderen helpt ons allemaal aanzienlijk om: Ascentie NORMAAL te Maken.
Ik heb mijn antwoorden hier achtergelaten om jullie te laten weten dat zij niet lang hoeven te zijn.
Het is het NU dat ons ZELF toestaat te spreken!!
Zegeningen,
Sue 

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen