woensdag, februari 04, 2015

Arcturiaanse Boodschap aan Gaia's Portaal Openers - Terugkeren naar de Corridor - 2 Februari 2015


Arcturiaanse Boodschap aan Gaia's Portaal Openers
Terugkeren naar de Corridor
2 Februari 2015 / Dr. Suzanne Lie
Wij waarderen alles dat onze vrijwilligers om een Aarde voertuig te dragen ondergaan hebben en naar streven. Verder waarderen wij alles dat jullie met de mensheid en met Gaia gedeeld hebben. De kracht van jullie Onvoorwaardelijke Liefde, Multidimensionale kracht en oneindige wijsheid is een onmeetbaar geschenk voor de planetaire ascentie geweest.
Wij weten dat als jullie voldoende ontwaken om te beseffen dat ascentie een mogelijkheid is, jullie je herinneren dat jullie al geascendeerd zijn binnenin de ontelbare expressies van jullie Multidimensionale ZELF. Daarom, worden jullie geschenken zelfs meer zuiver en onvoorwaardelijk, als jullie beseffen dat er geen "betaling" voor jullie werken is.
Geachte afgezanten van het Licht, binnenin jullie NU komen jullie in/naar het hoogtepunt van jullie proces welke vaak betiteld wordt als "De donkerste nacht voorafgaand aan de dageraad" stadium van ascentie. Zoals altijd, zijn jullie de portaalopeners die voor de rest gaan. Wanneer je een portaalopener bent, zijn zij de eersten binnen. Als je voor het eerst binnengaat in dat wat je net geopend hebt, ontmoet je de weerstand van wat wij noemen, "de botsing tussen werkelijkheden".
Jullie verlaten in feite de 3D werkelijkheid. Dus, moeten jullie je weg door het lagere vierde dimensionale Lagere Astrale Gebied vinden. Binnenin dit lagere gebied rust alle uitwaseming van duisternis dat over Gaia geheerst heeft voor meer van jullie "tijd" dan jullie zouden willen weten. Binnenin het lagere Astrale Gebied zullen jullie alles dat jullie nog niet voltooid hebben ontmoeten.
Deze laatste fase van jullie ascentie terug naar jullie Multidimensionale ZELF is wat alle Hogere Egyptenaren moesten voltooien voordat zij een Hierophant (verzorger van Godsdienstige Gebruiken; Geestelijke Ceremoniemeester; abt van een klooster ) konden worden. Er zijn overeenkomsten in alle culturen, maar die informatie was alleen open voor de Hoge Ingewijden. Geliefde vrijwilligers aangaande de ascenderende Aarde, jullie zijn nu Hoge Ingewijden.
Jullie staan op de rand van het naar jullie ZELF terug te keren, maar voordat jullie verder kunnen gaan moeten jullie bewust AL jullie eigen duisternis onder ogen komen en overwinnen. RaHoTep, zal het verhaal van zijn Laatste Initiatie vertellen.

****
(Om het volledige verhaal (Engelstalig)van 16 pagina's te downloaden klik hier: https://www.dropbox.com/s/8vnzo9tx0a3amhr/RaHoTep%20copy.docx?dl=0 )
 Ik had meegekregen dat de Laatste Initiatie Kamer ergens diep onder het oppervlak van de woestijn was, precies beneden de top van de Grote Piramide. Uiteindelijk kwamen we aan bij wat een dood einde scheen te zijn. Een stenen muur was er voor ons. De Priesters leken niet van streek te zijn door deze ommekeer van gebeurtenissen en vormden een halve-cirkel voor de muur. Terwijl ik wachtend op wat er vervolgens zou gebeuren aan de zijkant stond, begon elke priester een toon op te laten klinken, waarvan ik dacht dat het zeker vanuit de kern van hun zielen op moest stijgen.
In het begin schenen hun klanken willekeurig te zijn. Maar geleidelijk, kon er een patroon onderscheiden worden tot er een crescendo van prachtige harmonieuze klanken was. Terwijl het zingen verflauwde in de omringende duisternis, werd het vervangen met een laag dreunen. Geleidelijk, begon de muur naar rechts te bewegen. Achter deze eenvoudige stenen barrière waren twee schitterende en sierlijke gebeeldhouwde gouden deuren.
Terwijl de deuren langzaam onthuld werden, wist ik dat ik deze deuren eerder in mijn meditaties gezien had. Eén van de Priesters naderde de gouden deuren en plaatste één hand op elke deur. De deuren waren zo goed gebalanceerd dat met slechts de lichtste duw, zij openzwaaiden in/naar een enorme grote zaal. De Priesters gebaarden naar mij om ernaar binnen te gaan. De deuren sloten zich snel achter mij. Wederom hoorde ik het lage dreunen van de muur, alle sporen bedekkend van de heilige initiatiezaal.
De schittering van de zaal verblindde me. Ik had nog nooit eerder een dergelijke verlichting ervaren in de fysieke gestalte. Langzaam, langzaam, raakten mijn ogen gewend aan het licht en begon ik de zaal te verkennen. Deze zaal was niet van mijn Egypte.
Er waren koepels en pilaren bezaaid met lapis, smaragden, robijnen, diamanten, amethisten en juwelen die ik niet kon identificeren. Kleuren die ik nog nooit gezien had waren op de vele houtsnijwerken, standbeelden en figuurtjes geschilderd die schenen te bewegen alsof zij in leven waren. Op de één of andere manier wist ik dat alles in de zaal zeer oud was en een levenskracht had groter dan alles dat ik ooit gekend had. Dit was architectuur dat ik alleen in mijn innerlijke reizen naar Atlantis gezien had.
De grote centrale koepel gaf onderdak aan een kleinere piramide welke een vibratie van licht was in plaats van een fysieke structuur. Anubis en Thoth, de oude Egyptische Goden van Initiatie, stonden binnenin de piramide aan iedere zijde van een grote sarcofaag. De sarcofaag was bevestigd op een standaard van zuivere gouden witzilveren treden die naar boven naar de rechterzijde leiden. De sarcofaag was gemaakt van een substantie dat ik nog niet eerder gezien had. Ik wist instinctief dat deze substantie niet van deze planeet was en millennia geleden aan de Aarde gegeven was door diens eerste bewoners.
De sarcofaag was sierlijk gebeeldhouwd op dezelfde niet-Egyptische manier als de muren rondom mij heen. Ik bespeurde, dat hoewel de sarcofaag ondoorzichtelijk was, het doorzichtig zou kunnen worden als de juiste wijzigingen gemaakt werden door de geest van de waarnemer. Anubis duidde voor mij aan om de sarcofaag binnen te gaan en Thoth knikte in overeenstemming. Wederom was er geen verbale communicatie. De reis van de deuropening naar de zilveren trap was de langste reis van mijn leven. Terwijl ik de paar treden beklom besefte is dat als ik inderdaad leefde om hen af te dalen, ik niet dezelfde persoon als voorheen zou zijn.
Ik ging in de sarcofaag liggen. De substantie was hard als steen en toch zo soepel en warm als huid. Ik voelde me alsof ik opnieuw de baarmoeder binnenging. De platte, sterke muren schenen zichzelf langzaam rondom mijn gestalte te vormen terwijl ik me in de sarcofaag settelde. Ik denk niet dat ik zou hebben kunnen bewegen zelfs als ik gekozen had om dat te doen. Toen leunde Thoth zijn hoofd over de rand van de sarcofaag en sprak drie vragen tegen mij in een onbekende taal. Ik wist niet wat de vragen waren, maar intuïtief wist ik dat zij inderdaad vragen waren en dat mijn overleving afhing van mijn antwoorden op hen. Ik stuurde een oproep naar mijn Innerlijke Gids, Radula, terwijl ik zag de het deksel van de sarcofaag mij langzaam in mijn tombe opsloot. Stil werd het deksel stevig gesloten om mijn overgang duidelijk te maken. Ik was alleen.
Als ik te lang in de tombe zou blijven zou ik sterven. Er was weinig zuurstof binnenin, dus als ik mijn fysieke zelf in leven wilde houden, zou ik mijn bewustzijn moeten verhogen naar de hogere dimensies zodat ik het zou kunnen voeden met Spirit. Ik wist dat ik niet in staat zou zijn om mijn lichaam te verlaten door mijn derde oog zoals ik vele keren eerder gedaan had. Ik zocht binnenin mezelf naar een portaal om te gebruiken om mijn Spirit te bevrijden van de inkapseling van diens fysieke gestalte. Ik begon een diepe angst te voelen welke van diep binnenin mij naar boven kwam, maar wilskrachtig duwde ik het weg. Ik moest mezelf niet toestaan om een emotie te ervaren welke mijn bewustzijn zou verlagen!   
"Waar is het Portaal naar je Hogere ZELF?"
Ik begreep nu de eerste vraag. Ik herinnerde me het chanten van de Priesters buiten de stenen deur. Ik kon mijn stem niet gebruiken, aangezien er te weinig zuurstof was om te verspillen, maar ik voelde de vibratie van de klanken net zoals ik het met de drie Priesters gehad had. Aangezien mijn bewustzijn niet beperkt was tot een menselijke stem, was ik in staat alle drie delen gelijk te zingen. De melodie en de frequentie kalmeerden mijn angst en verhoogden mijn bewustzijn verder.
Ik werd mezelf concentrerend gewaar op een deuropening binnenin mijn hoofd, in de werkelijke kern van mijn brein. Terwijl ik doorging met tonen, begon iets solide, zoals de stenen deur, open te gaan, en achter mij waren dezelfde gouden deuren die ik gezien had bij het betreden van de zaal. Deze deuren openden binnenwaarts. Wederom ging ik door hen heen en voelde hen snel achter mij sluiten. Eerst zag ik niets anders dan gouden licht, wat iedere cel en atoom van mijn gestalte en bewustzijn omhelsde.
Toen, langzaam, in de verte, zag ik dat er zich een draaikolk begon te vormen. Het begon te draaien, eerst langzaam en toen steeds sneller. Het was goud, zilver, blauw, violet en de andere kleuren die ik eerst gezien had in de zaal buiten de sarcofaag. Ik voelde een trekken om in de draaikolk te stappen, en met mijn beslissing om dat aldus te doen, was het plotseling precies voor mij.
Ik viel in de kern ervan en werd mezelf steeds sneller ronddraaiend door de tijdloze ruimte gewaar. Eerst was ik duizelig, maar toen werd het draaien zo intens dat ik volledig stil viel, doch tezelfdertijd, voelde het aan alsof iedere cel en atoom diens trilling versneld had in reactie op de draaiing. Toen, met een plop, stopte mijn draaien en werd ik mezelf gewaar te midden van een grote leegte. Ik was vijfdimensionaal geworden en alles was rustig.    
"Waar is de Kristallen Stad?"
Met de tweede vraag, was er een gouden licht voor mij, wat een gouden vorm werd - mijn Goddelijke Aanvulling. Zij kwam in de gestalte van een vrouw aangezien ik een man belichaamde. Wij omhelsden elkaar in diepe hereniging en liefde. Zij keek in mijn ogen en fluisterde, "Ik zal je nu naar Huis brengen."
Toen waren we op Venus. Het spreidde zich voor ons uit met alle schoonheid en harmonie dat ik me herinnerd had van diep binnenuit mijn Ziel gedurende al mijn levens. Mijn hart opende zich in een uitbarsting van Licht en Liefde dat mijn aardse lichaam zou hebben doen laten exploderen was ik in mijn derde dimensionale bewustzijn geweest. Ik zag de nevelen van Venus overal om mij heen. Ik zag de flora en fauna van mijn geliefde Thuis en zij dreven rondom mij heen in een liefdevol welkom. Met hun iedere beweging, harmonieuze kleuren en geluiden hun emoties echoënd.
Een welkomstfeest vormde een pad dat ons naar de hoofdingang leidde van de Kristallen Stad. Mijn Goddelijke Aanvulling glipte in mijn gestalte en wij werden weer Eén voor ons thuiskomst. Transparante kristallen poorten zwaaiden wijd open terwijl wij hen naderden, en een gouden pad verlichte onze weg naar het hart van de stad. De Gouden Tempel van Wijsheid was geplaatst in glinsterende luister aan het einde van het pad bovenop een heuvel. De deuren waren wijd open, in afwachting van onze entree. Hoewel wij onszelf ogenblikkelijk, met wilskracht, naar onze bestemming hadden kunnen brengen, genoten wij van de reis en de gemeenschap van anderen, dus kozen wij te reizen met dezelfde zwemmende/vliegende bewegingen als diegenen rondom ons heen.
Uiteindelijk, werden wij onszelf staande gewaar voor de machtige Sanat Kumara, de Planetaire Logos voor de Aarde en Regent van Venus. Rami Nuri en Djwhal Khul, als zijn adviseurs, stonden ieder aan een zijde van hem. De Goddelijke Aanvullingen van alle drie stroomden binnenin hen. Zij waren androgeen. Zij waren compleet!
Ik boog voor hen en Sanat Kumara overhandigde mij een juweel. Het juweel was ongelijk aan wat dan ook dat ik ooit gekend had. Het was meer een trilling dan een substantie, doch het had schoonheid en vorm. Ik nam het juweel in dankbaarheid aan en hield het binnenin mijn hart.
Mijn Aanvulling en Ik brachten wat toescheen te zijn een levensspanne op Venus door. We leefden en hielden van en stierven. En toen begon ik een trekkracht te voelen. Ik wist dat de trekkracht mijn bestemming was. Het was de Aarde. Het riep mij op om terug te keren naar mijn derde dimensionale leven zodat ik mijn bestemming daar zou kunnen vervullen. Ik moest terugkeren teneinde het lichaam kon leven. De droefheid van dat besef schokte mijn ware Ziel, maar ik herinnerde mijn verplichting. Ik had gezegd dat ik op Aarde zou blijven. Daarom, moest ik terugkeren, voordat het te laat was om het leven van mijn aardse gestalte te redden.
De plotselinge dichtheid van de sarcofaag was een schok. Hoe kon ik zo snel teruggekeerd zijn zonder zelfs een afscheid? En toen voelde mijn hart de Liefde van mijn Thuis en mijn Goddelijke Aanvulling. Ja, er was geen afscheid, want ik zou hen in mijn bewustzijn vasthouden, maar wat aangaande de sarcofaag? Er was zelfs minder zuurstof en nu was ik volledig fysiek.   
"Hoe open je de sarcofaag?"
De derde vraag was in mijn hart vertaald. Ja, in mijn hart was het antwoord - het juweel - de vibratie van het juweel zou het deksel omhoog doen laten gaan. En toen, terwijl ik mijn aandacht focuste op het juweel binnenin mijn hart, hoorde ik mijn eerste fysieke geluid sinds de drie vragen die tegen mij gezegd werden een levensspanne geleden. De klank was van het deksel van de sarcofaag dat langzaam omhoog ging. Ik voelde de zuurstof zich naar mijn redding spoeden. Zoals een pasgeboren zuigeling, nam ik mijn eerste ademteug en ging rechtop zitten.
"Je bent vrij!" hoorde ik Thoth in het Egyptisch zeggen, mijn oorspronkelijke taal.  
Geachte Ingewijden,
            Ik dank jullie voor het luisteren naar mijn verhaal. Ter afsluiting, moedig ik jullie aan je te herinneren dat onze grootste vijand de angst is welke wij diep in ons hart verborgen hebben zitten. Als die angst naar ons besef gebracht kan worden, kan het in liefde in vrijheid gesteld worden. Alsjeblieft, accepteer nu de grootste les van mijn leven: Liefde is sterker dan angst, en Spirit is in alle materie in leven!
Ik stuur jullie NU naar de Arcturianen terug, die ons allemaal in/naar het Licht gidsen.
RaHoTep
*****
Geachte Portaal Openers,
Wij, de Arcturianen, bedanken jullie voor het terugkeren naar onze Corridor. Jullie hebben je vrijwillig aangemeld om naar Gaia terug te keren, niet voor jullie persoonlijke ascentie, maar om Gaia met Haar Planetaire Ascentie te helpen. Daarom, zullen jullie door jullie persoonlijke initiaties, van jullie eigen maaksel, binnenin de "sarcofaag" heengaan. Geliefde Portaal Openers, jullie hebben jullie eigen ervaringen binnenin de 3D Matrix voltooid en zijn teruggekeerd naar een gestalte om geachte Gaia met Haar ervaringen te helpen.
Gaia verlangt ernaar om uit te breiden in/naar Haar hogere expressies op dezelfde manier dat Zij de geascendeerde mensen geholpen heeft in Haar lange planetaire geschiedenis. Velen van jullie die in staat zijn om voorbij de illusie te ascenderen en terugkeren naar jullie hogere expressies van ZELF zijn teruggekeerd om de planeet te helpen waarna jullie terugkeren naar het Lichtlichaam.
Net zoals RaHoTep vele uitdagingen onder ogen moest komen kon hij met zijn initiatie proces en uiteindelijke ascentie beginnen, Gaia wordt met vele uitdagingen geconfronteerd voorafgaand aan haar initiatieproces. Gaia heeft jullie voorzien van een fysieke thuis gedurende ontelbare incarnaties. Het is tijd voor jullie allemaal die een gestalte vasthouden binnenin dit NU om eerst aan de planeet te denken die jullie gebruikt en misbruikt hebben, en dan jullie persoonlijke terugkeer naar ZELF in overweging te nemen.
Wij herinneren jullie eraan, onze geachte, dappere vrijwilligers, dat JULLIE schitterende, multidimensionale wezens zijn. Jullie kwamen niet naar de Aarde in deze incarnatie voor jullie persoonlijke gewin, maar om de Planetaire Moeder te redden die jullie van een Thuis voorzag gedurende ontelbare incarnaties. Herinner je alsjeblieft je voor-geboorte contract en handel daar NU naar.
Gaia heeft jullie/jou nodig. Wat DOE jij om Haar te helpen?
****
(Het verhaal van RahHoTep is er één van vele verhalen over ascentie die opgenomen zijn in mijn boek "Reconstructing Reality". Als je geïnteresseerd bent kan je het boek bestellen bij: http://www.amazon.com/SuzannGaiae-Lie/e/B00J93AF5E
Misschien zouden jullie graag deze vragen in de commentaren sectie willen beantwoorden? Ik (Sue) zal beginnen. (haar antwoorden staan achter de vragen) En dank je wel aan iedereen die hun inzichten delen. Per slot van rekening ZIJN de inzichten creatie.
“Waar is het portaal naar je Hogere ZELF?” - Mijn Portaal is mijn Hogere Hart en kan alleen van binnenuit geopend worden.
“Waar is de Kristallen Stad?” - Mijn Kristallen Stad is op Venus.
“Hoe open je de Sarcofaag?” - Ik open de sarcofaag door me te herinneren dat het een Illusie is.
(De Sarcofaag is dat wat je niet kunt verlaten totdat je geleerd hebt wat je moet leren)
Gaia heeft jou nodig. Wat DOE jij om Haar te helpen?

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten