woensdag, augustus 20, 2014

Het Verhaal van Jaqual - Deel 4 - 17 Augustus 2014 / Dr. Suzanne Lie


Het Verhaal van Jaqual - Deel 4
"Liefde Vinden"
17 Augustus 2014 / Dr. Suzanne Lie
Sue Spreekt:
Geachte Jaqual, ik heb gedurende en paar dagen geen contact met je gezocht. Ja, ik ben druk geweest, maar ik weet ook dat je de strijd ingaat. Ik verberg mijn ogen altijd wanneer ik naar films of shows kijk wanneer de "strijd" begint. Nochtans, ben ik altijd geïnteresseerd geweest in het leger, waarschijnlijk is die interesse vanwege mijn onbewuste herinneringen van jou en Mytre. Met dat gezegd, ben ik klaar om je te vragen verder te gaan met het verhaal van jezelf en dat je de strijd ingaat.
Jaqual Spreekt:
Ik spreek wederom met jou van binnenuit de Derde, Gele Deuropening van het worden van een Spirituele Strijder. Ik heb binnenin mezelf het energie gebied van het zijn van een spirituele Strijder gevonden. Nu zal ik mijn ervaring delen te dienen als een Spirituele Strijder. Ik was gebleven bij het vertellen van de dertien leden die onder mijn nieuwe commando stonden hoe in/naar het Lichtlichaam te transmuteren.
Toen we ons eenmaal via onze Lichtlichamen en via het eenheidsbewustzijn dat we al gevestigd hadden verenigden, waren we gereed om de Draconianen te confronteren. Er waren slechts een paar van ons, en we moesten ongeveer een honderd Dracs te slim af zijn en in de strijd overwinnen. Nochtans, hadden wij twee dingen die voor deze strijder Dracs onmogelijk waren. Wij hadden een multidimensionale verbinding met ons eigen Lichtlichaam, en we hadden een diep eenheidsbewustzijn met elkaar.
Bewapend met onze onzichtbare wapens, trokken wij erop uit om onze mensen te redden. Mijn schip was verre superieur aan die van de anderen, dus nam ik de leiding. We kozen een route die buiten de normale vluchtplannen was, zodat wij vanuit een richting bij de Draconiaanse basis arriveerden die zij niet verwachten.
Zover als wij wisten, dachten de Dracs dat iedereen van onze kolonie dood was en dat wie dan ook die naar onze wereld terugkeerde geen enkele manier had om vast te stellen wat er gebeurd was of hoe de vermiste mensen te vinden. We hoopten dat ze lui zouden worden met die illusie. Echter, luiheid was geen algemene Draconiaanse karaktertrek. Aan de andere kant, genieten zij aanzienlijk van een rauwe feestviering na de strijd, hetgeen, hoopten we, hen af zou leiden.
Ons plan was om onze mensen omhoog in/naar onze schepen te stralen, aangezien een enkel schip hen allemaal niet kon houden. Maar eerst moesten we lokaliseren waar zij in het Draconiaanse kamp waren. We besloten om onze telepathische verbinding te gebruiken met de man waarmee we telepathisch gecommuniceerd hadden.
Wederom was hij een grote hulp en vertelde ons precies waar we hen konden vinden. Hij vertelde ons ook dat we onmiddellijk moesten handelen, aangezien zij de volgende dag verscheept zouden worden. We moesten de Dracs van de planeet af en onze mensen in onze schepen krijgen. We hadden een afleiding nodig, hetgeen ik zou moeten zijn.



Mijn schip was een object dat zij zouden herkennen als speciaal en ze zouden mij volgen om het te veroveren. Terwijl ik over hun kampement heen scheerde, kon ik hen naar hun schepen zien rennen. Ze wilden mij niet neerschieten, omdat zij deze nieuwe vorm van ruimteschip intact wilden houden. Want welbeschouwd, waren er velen van hen en slechts één van mij.  
Aldus, lokte ik hen de lucht in, slechts een paar Dracs achterlatend om hun gevangenen te bewaken. Wetend dat er hulp in de buurt was, begonnen de gevangenen met hun eigen plannen om de paar overgebleven wachtposten af te leiden. Eén vaardigheid die wij Antarianen hebben, hetgeen geen enkele Draconiaan bezit, is de bekwaamheid om in/naar onze hogere vierde dimensionale gestalte te verhuizen.
Aangezien die dimensie onzichtbaar was voor de waarneming van de Dracs, knipperden hun gevangenen, de één na de ander, uit de visie van de bewakers vandaan. Het Draconiaanse ego had hen afgestompt. Zij hadden niet in overweging genomen dat een groep van gewonde en verslagen "slaven" zichzelf feitelijk zouden kunnen transporteren in/naar een frequentie voorbij hun visie.
Nu dat zij wisten dat zij gered zouden kunnen worden, konden de "onzichtbare" gevangen gemakkelijk hun ontvoerders te slim af zijn. De ongeziene gevangenen pakten de wapens van de bewakers en gebruikten deze tegen hen. Weldra waren alle overgebleven bewakers dood, en begonnen wij onze mensen omhoog te stralen. Helaas, één van de bewakers had hulp ingeroepen, en wij wisten dat meerdere Dracs weldra naar hun basis terug zouden keren.
We hadden een andere afleiding nodig, hetgeen wederom mijn schip was. Ik begon op de Dracs vaartuigen te schieten en ging er toen vandoor in de hoop dat zij mij zouden volgen. Ik koos deze tactiek als een lokaas om hun aandacht te krijgen. Toen, terwijl onze schepen terug raceten naar onze planeet met onze mensen, kon ik hen in een andere richting leiden.
Ik wist dat ik waarschijnlijk gedood zou worden, maar het was een goede dood. En, aangezien ik de dood al een keer bedrogen had, nam ik aan dat ik gelukkig was om in staat te zijn onder te gaan als een beschermende strijder in plaats van een gewond kind. Zodra ik de Draconianen op mijn sensoren zag ging ik in de tegengestelde richting van de schepen met onze mensen er vandoor. De Dracs waren niet gek, dus sommigen van hen splitsten zich af in de richting van onze planeet.
Ik ging achter hen aan en was in staat om ongeveer de helft van deze schepen uit te schakelen voordat ik geraakt werd. Gelukkig, had ik de anderen voldoende tijd gegeven om bij het geheime wormgat te komen dat wij ontdekt hadden op onze weg naar het Draconiaanse kamp. De schepen keerden terug naar hun kamp denkende dat zij altijd weer naar onze planeet terug konden keren. Ik wist dat dit waar was, dus moest ik hen allemaal vernietigen.
Mijn gevecht was behoorlijk stoutmoedig, maar uiteindelijk werd ik neergeschoten en werd ik gevangen genomen. Ik had de automatische destructie op het schip ingesteld, dus degenen die overbleven om mijn schip in beslag te nemen werden er samen mee opgeblazen. Helaas, werd ik van het schip afgehaald, dus kon ik er niet mee ten onder gaan.
Ik zal niet bespreken wat er met mij gebeurde terwijl ik hun gevangene was, Maar je kunt je wel voorstellen dat het NIET plezierig was. Toen bleek dat ik geen enkele informatie zou verstrekken, besloten ze om een implantaat in mijn brein te plaatsen zodat zij me altijd op konden sporen. Nog erger, de implantaat blokkeerde mijn bekwaamheid om naar mijn hogere frequenties van zelf terug te keren.
Toen lieten zij me in een cel achter met de hoop dat iemand zou proberen om me te redden, aldus zij ook gevangen genomen konden worden. Natuurlijk, die iemand was mijn dierbare vriend Commandant Malteese. Met de implantaat in mijn brein, kon ik niet via de vijfdimensionale telepathie communiceren, dus kon ik hem niet waarschuwen dat mijn gevangenschap een valstrik was.  
Nochtans, kon hij me opsporen. Ik weet niet hoelang ik een gevangene geweest ben, maar het was lang genoeg voor mijn vrienden om terug te komen voor mij nadat onze mensen naar de planeet teruggebracht waren. Ondertussen op de planeet, vond Malteese de specificatie van het nieuwe schip precies waar ik hem verteld had dat ze zouden zijn.
Door die informatie waren de Antarianen in staat geweest om een versluieringsapparaat op Commandant Malteese zijn schip te plaatsen. Zeer tot mijn verrassing, was CM, zoals wij hem allemaal noemden, in staat om mij uit mijn cel vandaan te stralen. Eenmaal op het schip waarschuwde ik hem over mijn implantaat. Hij was niet verrast, maar zeer bedroeft dat hij me niet naar huis kon brengen. Echter, hij had de Dracs gedurende decennia bevochten en had zich voorbereid op de mogelijkheid van mijn implantaat.
"Voordat wij jou kwamen redden," zei CM, "vonden wij een verafgelegen planeet en creëerden een vijfdimensionale koepel welke de Dracs niet kunnen penetreren. We hebben daar een schip voor je achtergelaten zodat je niet gevangen zit op die planeet. Wij weten dat zelfs met het innerlijke opsporingsapparaat je de Dracs te slim af kunt zijn en hen in de strijd kunt overwinnen.
"Met een veilige plaats om je te verbergen, kan je het gevecht volhouden terwijl wij onze gemeenschap naar een nieuwe locatie verhuizen. Wanneer dat eenmaal volbracht is, zullen we een manier vinden om jouw implantaat te verwijderen of te deactiveren en terugkeren om je naar huis te brengen. Tot dan, zal je veilig zijn."
In stilte vlogen we naar de planeet, welke buiten zowel het Draconiaanse als het Antariaanse territorium was. CM landde net buiten de vijfdimensionale koepel en begeleide me door een doorgang waardoorheen ik mijn veilige zone binnen kon gaan. Ik voelde me blind en kreupel dat ik de vijfde dimensionale koepel niet kon onderscheiden van de omringende gebieden zolang ik beperkt was tot mijn 3D waarnemingen.
Eenmaal binnenin de koepel zei CM, "Onze mensen zijn je eeuwig dankbaar voor je opoffering, en wij zullen je NIET in de steek laten. Wij ZULLEN een manier vinden om je te helpen en terugkeren om je naar huis te brengen." Met deze laatste woorden, zei mijn dierbare vriend, "Vaarwel voor nu," terwijl hij me omhelsde, terugkeerde naar zijn schip en wegvloog.
Ik was alleen. Zo ver als ik wist was er niemand anders op de planeet, maar ik was veilig en had de rest van mijn leven om te herstellen.
 (Sue) Ik keer nu terug naar een sectie van Jaqual's verhaal dat ik in 2007 ontving.
Ik ging gedurende verscheidene decennia door met vechten, maar zonder enige passie. Ik vocht hard zonder vrees om te sterven, maar het was alsof ik beschermd was en niets mij zou kunnen doden. Ik werd zelfs onverstandig, hetgeen alleen mijn schip neer liet storten en me gedurende vele jaren strandde op een geïsoleerde planeet.
Het was tijdens deze jaren waarin ik volledig alleen was op die onherbergzame planeet dat ik mijn ascentie begon. Ik moest eenvoudig eten, aangezien daar slechts een paar wortelen en planten waren die eetbaar waren. Nochtans, was er voldoende water en veel warmwater bronnen waarin ik uren doorbracht en op mijn leven terugkeek.
Daar was genoeg dierlijk leven dat ik zou kunnen eten, maar ik was zo moe van het doden dat ik liever zou verhongeren dan een ander levend wezen te doden. Gelukkig, was het plantenleven dat ik vond voldoende, nauwelijks, voor mijn gezondheid. Echter, het liet me zonder veel vitaliteit achter, en ik bracht de meeste van mijn dagen door in stille contemplatie of aan terloopse verkenningswandelingen.
Aangezien ik ook meer gereisd had dan ieder persoon zou moeten, bleef ik dichtbij mijn crash site, alsook het relatieve comfort van mijn schip. Het communicatie systeem was bijna voorbij reparatie beschadigd. Helaas, met mijn implantaat was ik niet in staat om mijn bewustzijn in/naar de vijfde dimensie uit te breiden om via telepathie te communiceren.
Aan de andere kant, was ik in staat de radio voldoende te repareren om SOS boodschappen uit te sturen. Helaas, was het bereik van deze boodschap zeer klein, en zou gehoord kunnen worden door de vijand alsook door mijn eigen troepen. Vandaar dat, ik het niet vaak gebruikte. In feite, gebruikte ik het alleen wanneer mijn instincten me vertelden dat er geen vijandige schepen binnen bereik waren.

Ja, ik had mijn bekwaamheid om via telepathie te communiceren verloren, maar aldus innig met het land te leven had mijn "dierlijke communicaties" gepolijst, zodat mijn instincten in een zeer verhoogde staat waren. De lange uren van contemplatie en onophoudelijk als ÉÉN levend met de natuur ontwaakte mij aangaande de innerlijke stem die verborgen was geweest achter mijn voortdurende schreeuw van schuld en kwelling dat ik mijn gemeenschap niet gered had.
De stem herinnerde mij er kalm en liefdevol aan, steeds maar weer opnieuw, dat ik slechts een kind was toen de Dracs naar onze stad kwamen, en dat er niets was dat ik gedaan zou kunnen hebben om hen te redden. In feite, herinnerde de stem mij eraan dat had ik niet "gepretendeerd dood te zijn," er niemand in leven geweest zou zijn om de overlevenden te redden van een lang, gruwelijk leven van slavernij. Maar toch, ik leefde in berouw en schuldgevoel over de dood van mijn moeder. "NEE," herinnerde de stem mij. "Je moeder was gelukkig om te vertrekken en terug te keren naar de hogere dimensies om bij je vader te zijn. In feite, zou zij dat aldus weldra sowieso gaan doen omdat je oud genoeg zou zijn om achtergelaten te worden bij de families van de stad."
Desalniettemin, nam het nog steeds jaren van deze innerlijke conversatie voordat ik dat kon accepteren wat mijn innerlijke stem mij vertelde. Te weten dat mijn moeder van plan was mij te verlaten omdat zij haar hogere dimensionale leven miste was behulpzaam. Langzaam, verminderde mijn smart, en begon ik een vrijheid te ervaren van de voortdurende last van schuldgevoel en zelfberouw.  
Uiteindelijk, begon ik te beseffen dat mijn leven een goed leven was geweest. Ik had meer dan mijn plicht als een strijder vervuld om de kolonies te beschermen van de Draconiaanse vernietiging, en ik was een goede leider en een loyale vriend geweest. Uiteindelijk, begon ik dromen te hebben dat ik door een lange gang liep. Ik wist, natuurlijk, dat deze dromen mijn entree representeerden in/naar de Tempel van de Herinneringen, maar hoe ik het ook probeerde, ik kon nooit bij de deur komen. In iedere droom, zag ik de deuropening aan het einde van de gang, de spot met me drijvend om het te openen. Maar wanneer ik probeerde om naar de deur toe te lopen, wilden mijn voeten niet bewegen.
Ik wist toen dat ik deze reis niet in mijn droomstaat kon maken. Ik moest onder ogen zien wat voor zelfgemaakte barrières dan ook er achtergebleven waren voordat ik verder kon gaan. Aangezien het slechts iedere dag een paar uren nam om mijn voedsel te verzamelen en mijn overleving te onderhouden, had ik een grote hoeveelheid aan tijd om binnenin mezelf te zoeken.

Op een ander moment in mijn leven zou ik de volledige planeet verkend hebben, hetgeen erop uitdraaide eigenlijk een asteroïde te zijn. Echter, op dit moment in mijn leven, wilde ik alleen maar binnenin mezelf kijken - eindelijk! Het was toen dat ik dromen begon te hebben, meditaties en reflecties, hetgeen allen een gelijkaardig thema hadden.
Ik werd terug geleid door alle duisternis en angst van mijn lange leven. Herinnering na herinnering van mijn ervaringen van droefheid, kwaadheid en angst werden langzaam genezen met het uitbreidende licht van begrip, vergiffenis, acceptatie en van mezelf te houden.
Verrassend genoeg, begon ik in een staat van het geven van dank te leven voor de vrede en eenvoudige vreugde van het eindelijk te genezen van een lang leven van pijn. Golf na golf van pijn werd losgelaten. Terwijl ik mezelf vergaf, werd mijn oude pijn vervangen met het geven van dank voor het hebben van de tijd en ruimte om deze innerlijke reis te ondernemen, alsook de wijsheid te kiezen om het te ondernemen.
Beetje bij beetje, werd angst met liefde vervangen, kwaadheid werd vervangen met dankbaarheid, en verdriet werd vervangen met vreugde. Ik leefde een eenvoudig en rustig leven. Mijn innerlijke vrede maakte de koude nacht warm en de hete dag koel. Het eenvoudige voedsel begon verrukkelijk te smaken, het geruïneerde schip werd mijn liefdevolle thuis, mijn wandelingen werden bewegende meditaties en de warme mineraal poelen werden het Nirvana.
Terwijl mijn geest genas, genazen ook de vele kneuzingen, sneden en kleine kwetsuren van mijn crash. Mijn geest raakte helder en vrij van negativiteit, mijn lichaam raakte sterk en gezond en mijn hart opende zich volledig voor de simpele vreugdes van het alledaagse leven. Toen mijn innerlijke stem me vertelde dat het tijd was om het SOS baken aan te zetten, weigerde ik bijna om dat te doen.
"Nee," herhaalde de stem. "Je moet me aangaande dit vertrouwen en mijn advies opvolgen."
Terwijl ik doorging me te verzetten, besefte ik dat dit een laatste initiatie was om te zien of ik mijn innerlijke zelf zou kunnen vertrouwen. Net zoals ik had moeten accepteren dat ik niet "gek" was voor het met mezelf te praten, moest ik accepteren dat mijn innerlijke stem een hoger octaaf van de multidimensionale ZELF was waarvan ik geloofd had dat het implantaat dat van me afgenomen had.
Het doorzettingsvermogen van mijn innerlijke stem leidde me er uiteindelijk toe om het baken aan te zetten. Tot mijn verrassing, was wat ik ontdekte geen schip dat me bezig was te redden, maar een ander schip dat er behoefte aan had dat ik hen redde. Precies op tijd, had ik mijn communicaties aangezet, zodat ik het beschadigde schip naar mijn locatie kon dirigeren. Nee, dacht ik, nu zal mijn prachtige toevluchtsoord geruïneerd zijn. Hoe weinig wist ik hoe fout ik het had?
Het is vele cyclussen geleden sinds Servania haar beschadigde schip op mijn wildernis thuis landde. Omdat ik eindelijk naar mijn innerlijke leiding geluisterd had en mijn communicaties aangezet, was ik in staat om haar de coördinaten van mijn locatie te geven. De coördinaten hadden geen deel uitgemaakt van mijn SOS boodschap, uit angst dat de Dracs het zouden ontvangen.
Ik moest een volledige dag wandelen om haar locatie te vinden, maar zij was niet al te zeer gewond. Met mijn hernieuwde kracht en veerkracht, was ik gemakkelijk in staat om haar naar mijn kampement te dragen. Zij was ook een Antariaan en was in staat om me nieuws van ons thuis te geven. Het was niet eerder dan toen dat ik het begon te missen.
Echter, mijn heimwee eindigde snel toen ik verliefd begon te worden op Servania. Ja, ik Jaqual werd verliefd. Het was Servania's liefde die mij liet zien hoe de gangen te bewandelen, want zij bewandelde hen samen met mij.
***
Dit is de laatste boodschap van het "verleden" dat ik van Jaqual kan vinden, maar ik weet dat er meer is dat ik zal ontvangen in mijn NU. Met door de Vierde, Groene Deuropening te gaan, herinnerde Jaqual zich hoe hij Liefde vond.
Ook, door Jaqual's verhaal te volgen van gestrand te zijn op de planeet, besefte ik waarom het me zolang genomen had om me zijn boodschappen te herinneren. Ik voel dat wij allemaal op dezelfde innerlijke reis zijn als die van Jaqual. Het is belangrijk dat wij "tijd" nemen om met Gaia's land te zijn, eenvoudig te eten, iedere dag te mediteren en onze eigen eenvoudige vreugdes te vinden van het in leven te zijn.
We kunnen zo verstrikt raken in de "gevechten" van het 3D leven dat we vergeten dat we veel meer zijn dan ons aardse voertuig en wat wij in onze fysieke wereld "doen". Ontdekken wie we waarlijk ZIJN is onontbeerlijk op dit punt van onze persoonlijke en planetaire ascentie.
We verloren allemaal onze bekwaamheid om terug te keren naar de hogere expressies van onze Multidimensionale ZELF toen we geboren werden in onze fysieke lichaam. Vandaar dat, wij ons ook moeten focussen op onze eigen innerlijke stem en de stem van onze planeet om onze ingeboren bekwaamheden te herkrijgen welke van ons afgenomen werden door een maatschappij welke grotendeels geleid werd door Draconianen in menselijke vermomming.
Jaqual's verhaal kwam in mijn besef in dit NU om ons allemaal eraan te herinneren dat WIJ de meesters zijn van onze bestemming. Vandaar dat, wij allemaal liefde voor het leven kunnen vinden door ervoor te kiezen om naar binnenin onszelf te gaan en onze pijn te genezen en onze liefde te herkrijgen.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten