vrijdag, augustus 08, 2014

Het Verhaal van Jaqual - Deel 2 - 4 Augustus 2014 / Dr. Suzanne Lie



Het Verhaal van Jaqual - Deel 2
Multidimensionaal Eenheidsbewustzijn
4 Augustus 2014 / Dr. Suzanne Lie

Jaqual Spreekt:
Ik sta op de Drempel van de Oranje Deuropening om terug te blikken op mijn persoonlijke overgang van de kindertijd naar de volwassenheid. Mijn situatie was uniek in die zin dat ik "vooruitgegaan" was in/naar de volwassenheid door de leden van mijn gemeenschap die een ongeplande herpositionering in/naar de hogere dimensies gehad hadden. Vanwege ons onophoudelijk contact met de hogere dimensies, hebben wij geen woord voor wat jullie zouden noemen het "sterven".
Wij vieren het wanneer onze vrienden en geliefden hun bewustzijn versnellen in/naar de hogere dimensies. Als wij hen missen, gebruiken wij louter onze multidimensionale communicatie bekwaamheid om ons met hun essentie te verbinden. Daarom, wanneer zij in/naar de hogere werelden verhuizen, verheugen wij ons met hen, aangezien wij weten dat hun reden voor de incarnatie vervult werd. En zij gereed zijn om naar de hogere werelden terug te keren.
Ik was me niet bewust, nog niet, of mijn familie (aangezien iedereen op Antares onze familie is) in staat was om diens missie te vervullen. Misschien doen zij dat nu via mij. Ik zal hen allemaal in mijn hart bij me dragen als ik terugkeer naar mijn verhaal.
Ik heb mijn reis door de eerste, rode deuropening verteld en NU sta ik voor de drempel naar de tweede, oranje deuropening. Terwijl ik de drempel oversteek en door de hal loop, besef ik dat ik mijn kindertijd angst en wraak getransmuteerd heb in/naar de mentale focus en de zuiverheid van het doel. Ik ben nu voorbereid om de herinnering van mijn voortijdige "overgang van de kindertijd naar de volwassenheid" te doorleven.
4 Augustus 2014
“Ik ben Jaqual, teruggekeerd naar jouw bewustzijn om verder te gaan met mijn verhaal."
(Eigenlijk, schreef ik het verhaal hieronder voordat ik wat voor introducties dan ook ontving. Deze ochtend opende ik mijn computer om mijn e-mail te checken en hoorde binnenin dat er een boodschap van Jaqual was. Ik ging naar mijn word bestand voor de Antariaanse Boodschappen om een vraag te stellen. Echter een vraag was niet nodig, want zodra als mijn vingers op het toetsenbord waren ontvingen zij ogenblikkelijk de volgende boodschap. Ik lees alles voor de eerste keer terwijl ik het schrijf.)
Jaqual vertelt verder:
Aangezien de Draconianen geloofden dat iedereen dood of gevangen genomen was en al onze schepen vernietigd waren, probeerden zij niet om hun spoor te verbergen. Ook, het nieuwe schip dat ik vloog was uitgerust met sensoren die informatie konden ontvangen van veel grotere afstanden dan onze andere schepen. Het meest belangrijke van alles, dit schip had een versluieringapparaat. Dus kon ik niet op hun sensoren waargenomen worden.

Terwijl ik grondig het schip doorzocht, kon ik zien dat mijn Vader een grote hoeveelheid te maken had gehad met deze geavanceerde technologie. Ik had dat deel van hem nooit gekend, hetgeen me verdrietig maakte. Ik had altijd gedacht dat ik met hem zou studeren wanneer het mijn NU was om de Tempel van de Herinneringen te betreden. Op een manier, echter, was ik bij hem.
Het was alsof hij een klein component van zijn essentie binnenin mij achtergelaten had toen hij in mijn gestalte glipte om me te laten zien hoe het schip te bedienen. Met die gedachte, voelde ik een innerlijke herkenning van die waarheid. Ja, op de één of andere manier had hij een fragment van zijn persoonlijke essentie in mij achtergelaten. Ik vroeg me af wat hem dat zou kosten bij zijn eigen persoonlijke terugkeer naar de hogere dimensies.
"Ik zal die vonk van mijn essentie terugnemen wanneer onze mensen terug zijn," hoorde ik hem binnenin mij zeggen. Mijn bewustzijn steeg omhoog met die eenvoudige boodschap. Ik besefte dat ik NIET alleen was. In feite, toen ik mezelf toestond om me over te geven in/naar zijn essentie voelde ik de verenigde essentie van al diegenen van onze gemeenschap die geholpen hadden bij mijn genezing.
"Wij zullen bij je blijven lieve Jaqual totdat jouw geest net zo volwassen is als jouw lichaam," zeiden zij als ÉÉN wezen. Met deze korte boodschappen van mijn mensen in de hogere dimensies, werden al mijn onzekerheden uitgewist. Ik was NIET alleen. Mijn familie van Licht in de hogere gebieden was bij mij in mijn hart en geest. "Dank je wel voor het vrijgeven van onze lichamen," was hun laatste boodschap.
Ik wist dat het in toenemende mate moeilijk zou zijn voor ons om te communiceren terwijl is steeds verder weg van onze planeet vloog. Ons werd geleerd dat onze planeet in leven was en diende als een "lichtbaken" voor ons bewustzijn om naar terug te keren, ermee en/of door te communiceren.
Vandaar dat, zelfs als onze schepen uitgeschakeld waren, wij nog steeds konden communiceren met onze mensen op de planeet door de enorme, levende essentie van onze thuiswereld. Echter, als we te ver van de planeet verwijderd waren, zou de communicatie niet werken of zou er een lange tijdsvertraging zijn.
Ik bewoog snel weg van de planeet welke altijd mijn thuis geweest was. Echter, het was mijn NU om "over te gaan van kind naar volwassene," en ik moest het alleen doen terwijl ik in toenemende mate door onbekende territoriums van de ruimte reisde. Met de ondersteuning van de velen die ik gekend en waarvan ik gehouden had, alsook de schreeuwen om hulp van diegenen die gevangen werden, liet is gemakkelijk los wat ik eens opgevat had als mijn jeugd.
Wetende dat geen van mijn Antariaanse Familie feitelijk "gestorven" was, maar slechts teruggekeerd waren naar de hogere dimensies bracht mijn verdriet tot bedaren en stond me toe me op mijn missie te focussen. Ik moest een boodschap uitsturen naar onze mensen die niet op de planeet waren voordat het schip opgestegen was, maar ik durfde geen boodschap te sturen via de technologie terwijl ik in de ruimte was, aangezien de Drac's het gemakkelijk zouden kunnen onderscheppen.
Gelukkig, gaven de boodschappen van mijn hogere dimensionale familie me een idee. Als ik dus gemakkelijk met mijn geest zou kunnen communiceren dwars door de dimensies heen, dan zeer zeker zou ik kunnen communiceren met mijn eigen familie terwijl wij in dezelfde dimensie zijn. Ik zette het schip op de automatische piloot met de auditieve waarschuwingen aan zodat ik ogenblikkelijk geïnformeerd zou worden als er wat voor gevaar dan ook was terwijl ik in een telepathische communicatie was.
Tijdens mijn jaarlijkse bezoeken met mijn Vader, had hij mij interdimensionale communicatie geleerd, alsook de lange afstand planetaire communicatie. Terwijl ik terugkeek op alles dat mijn Vader mij geleerd had, besefte ik dat hij geweten had over de mogelijke werkelijkheid die zich net voorgedaan had. Het was geen ver uitstrekken van het voorstellingsvermogen dat de Dracs bij ons zouden binnendringen, aangezien wij hun aartsvijanden waren geweest tijdens de volledige doorgaande Galactische Oorlog.
De strijdkrachten van de Macht-binnenin en de Macht-over werd gestreden in het hart en de geest van onze gehele galactische familie. Dus, werd het uitgespeeld in de derde/vierde dimensie als een intergalactische oorlog. Mijn gedachten vervielen in het me af te vragen of ik zou leven om het einde van deze oorlog te zien? "NEE," vertelde ik mezelf. "Dit is niet de tijd om na te denken over de toekomst. Strijders moeten in het NU van iedere situatie leven."
Met die herinnering aan mezelf, begon ik me alles te herinneren wat mijn vader mij geleerd had over lange afstand telepathie. Ik wist instinctief dat ik me ALLEEN op de liefde moest focussen die ik had voor mijn mensen, aangezien dat een draaggolf was welke de Dracs niet gewaar zouden kunnen worden. Liefde was een onbekende ervaring in hun maatschappij.  
De Draconianen werden uitgebroed vanuit een hol in de grond waarin zij voor hun veiligheid begraven waren. De eersten om uit te komen waren diegenen die het dichts bij de oppervlakte waren en het minst volgroeid. De meesten van dit eerste broedsel werden door roofdieren opgegeten, inclusief door andere Dracs, en door het meer volgroeide broedsel dat na hen uitkwam.
In onze wereld was ons bewustzijn aangesloten binnenin de ENE, en wij allemaal zochten onze macht-binnenin. Echter, in de Draconiaanse werelden, ÉÉN betekende ieder individu. Daarom, was er geen affectie voor andere Dracs. Hun moeder verliet het nest wanneer de eerste eieren begonnen uit te komen en keerde nooit terug om van hen te houden of hen te beschermen.  
Als de nieuwe Dracs de eerste momenten van hun uitkomen overleefden en op de één of andere manier een veilige plaats vonden om zich te verbergen, waren hun kansen van leven naar de volwassenheid zeer klein. Echter, omdat hun overleving altijd in gevaar was, en omdat hun overleving alleen op hen zelf gefocust was, waren zij de meest kwaadaardige strijders in ons kwadrant van de ruimte.
Het feit dat zij nu slaven namen openbaarde aan mij dat hun maatschappij aan het instorten was. Voorheen, namen zij alleen de technologie en vermoorden iedereen. Nu, waren hun aantallen zo verminderd door de doorgaande oorlog, dat zij mensachtigen nodig waren om voor de componenten van hun leven te zorgen welke niet bestuurd konden worden door machines.
"Genoeg nagedacht!" hoorde ik mezelf zeggen. Ja, het was het NU om telepathisch te communiceren met onze niet op de planeet zijnde strijders. Ik vergaf mezelf voor mijn mentale dwaling aangezien ik volledig begreep dat zelfs een vlekje van angst in mijn bewustzijn een sterke boodschap rechtstreeks naar de Dracs uit zou sturen. Als roofdieren, waren zij experts in het bespeuren van angst.
Ik controleerde de bediening op het schip nog één keer en ging toen in een diepe trance. Ik herinnerde me om me te verbinden met de diepe liefde die naar mij toegestuurd werd door mijn hogere dimensionale familie en stuurde een baken van onvoorwaardelijke liefde uit. Ik wist dat onvoorwaardelijke liefde resoneerde met de vijfde dimensie, wat voorbij het besef/bewustzijn van de Draconianen was. Daarom, konden zij mijn boodschap niet onderscheppen.
Voordat ik eerst contact maakte met mijn mensen in het sterrenschip of die niet op de wereld waren, zag ik een blauwdruk in mijn geest van een manier om het communicatie systeem van het schip aan te passen aan de vijfdimensionale frequentie. Ik hoorde mijn vader me toen vertellen dat hij daaraan werkte voorafgaand aan de aanval. Hij vertelde me zelfs waar hij zijn plannen in het schip verborgen had.
Ik noteerde de locatie in mijn geest, en focuste me toen op het grote gevoel van liefde dat ik voor mijn gehele Antariaanse familie voel. Het duurde niet lang voordat mijn hogere bewustzijn hoorde, "Commandant Malteese hier. Ik ontvang jouw telepathische boodschap op de draaggolf van onvoorwaardelijke Liefde. Wetende dat de Dracs deze frequentie niet kunnen waarnemen, beantwoord ik jouw oproep."
Ik vertelde hem kort alles dat er zich voorgedaan had en gaf hem mijn locatie. Hij was zich volledig bewust dat het niet wijs was om via onze technologie te communiceren, aangezien de Dracs in staat zouden kunnen zijn om het te onderscheppen. Daarom, vertelde hij me om mijn staat van bewustzijn te behouden terwijl hij zich met de anderen van zijn missie verbond.
Aangezien ik binnenin het NU van de vijfde dimensie was, had ik er geen idee van hoelang het was voordat hij terugkeerde. Ik had het schip op audio alarm gezet zodat ik zou horen als er wat voor probleem dan ook met het schip was. Natuurlijk, was het schip feilloos in zijn uitvoering, wederom dankzij mijn vader.
Ik durfde niet in mijn geest naar mijn vader te zoeken nu, aangezien ik het volledige contact met Commandant Malteese moest handhaven. Ook, wist ik dat de droefheid voor hem en dat hij niet bij mij was mijn bewustzijn zou kunnen verlagen. In plaats daarvan, focuste ik me op het herinneren van alle "geest over materie" lessen die ik geleerd had terwijl ik mijn vader in de Tempel bezocht.
Mijn gemijmer werd plotseling onderbroken doordat Commandant Malteese terugkeerde naar onze telepathische verbinding. "Wij zijn hier," zei hij. "Ik heb twaalf anderen verzameld met wie we op deze manier kunnen communiceren."
Ik projecteerde toen mijn volledige ervaring in/naar de geesten van de dertien, hen er onophoudelijk aan herinnerend dat onze verbinding verloren zou zijn als zij angst of verdriet zouden ervaren. Als getrainde strijders, bleven zij in een mentale staat van helderheid, evenwicht en geen-reactie.
Zij namen alle informatie in zich op met de enige bedoeling van het redden van onze mensen. Weldra was er een plan gevormd, en ik was bedoeld om hun leider te zijn. Ik probeerde hen te vertellen dat ik slechts een volwassene gedurende een korte tijd geweest was, maar zij allemaal stemden ermee in dat ik die titel verdiend had. Terzijde van dat, wist ik meer dan wat er via de telepathie verzonden kon worden.
Binnenin mijn onbewuste waren de gezichten van de Dracs die onze woning binnengekomen waren. Ook, denkende dat wij allemaal dood waren, herinnerde ik me plotseling, met de hulp van onze gedachten-link, dat zij de locatie besproken hadden waar zij onze mensen naartoe zouden brengen. Mijn Draconiaanse taal bekwaamheid wat niet precies, maar ik vertelde wat ik wist, de anderen waren in staat te helpen met de juiste vertaling.
We besloten om bijeen te komen op een M klasse planeet dichtbij de bestemming van de Dracs, maar ver genoeg verwijdert om veilig te zijn voor ons om bijeen te komen. Wij waren aanzienlijk in de minderheid. Vandaar dat, wij slechts één kans zouden hebben om de Dracs voldoende te verrassen om onze mensen te redden. We moesten het de eerste keer volmaakt zien te krijgen. Daarom, moesten we een strak plan hebben en als ÉÉN persoon te werk gaan.  
Om de zaken moeilijker te maken, wisten wij dat we zouden moeten handelen voordat onze mensen naar andere locaties gestuurd zouden worden om als Draconiaanse slaven te dienen. Met die gedachte, voelde onze groep plotseling twee van de gevangen genomen Antarianen zich bij onze communicatie aansluiten.
Nu wisten we precies waar zij waren zonder iedere noodzakelijkheid om onze technologie te consulteren. Dit was schitterend nieuws aangezien de Dracs het meest technologische geavanceerde ras in ons kwadrant was.
Gelukkig voor ons, alles dat de Dracs zouden kunnen doen met de geavanceerde technologie, konden wij bereiken met onze multidimensionale, eenheidsbewustzijn.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen