donderdag, augustus 07, 2014

Het Verhaal van Jaqual - Deel 1 - 3 Augustus 2014 / Dr. Suzanne Lie


Het Verhaal van Jaqual - Deel 1
De Tempel van de Herinneringen
3 Augustus 2014 / Dr. Suzanne Lie
Waar we gebleven waren:
Jaqual Spreekt:
Ik voel een trekken aan mijn lichaam als ik voor de eerste drempel sta. Mij werd geïnstrueerd dat als ik iedere drempel oversteek en in de hal sta voor de volgende doorgang, ik andere lessen en uitdagingen zal ervaren. Deze lessen en uitdagingen moeten opgeruimd en gebalanceerd worden voordat ik verder kan gaan naar de volgende drempel. Ik zal met mijn verhaal verder gaan in onze volgende samenkomst. Denk eraan om me in/naar jouw dagelijkse leven te roepen.
Jaqual
(Sue’s Opmerking: Ik betwijfel of ik me herinnerde om hem iedere dag op te roepen, behalve toen ik zijn verhaal aan het schrijven was, wat ik niet kan vinden.)
Jaqual Spreekt:
24 juli 1997
De eerste deuropening komt zeer dichtbij jullie kleur rood. Als ik de drempel oversteek wordt ik overspoeld met de herinneringen aan mijn ouders. Ik heb vele jaren niet aan hen gedacht. Ik zie de schitterende violette ogen van mijn moeder en het diepe groen van die van mijn vader. Ik voel hun toewijding jegens mij en weet dat zij gedurende vele jaren gestudeerd hebben om mij een lichaam te geven.
Ik ontwaak nog maar net met betrekking tot mijn driedimensionale gestalte. Alles is heel erg rood en oranje en ik hoor het gezang van mijn moeder en het gelach van mijn vader. Ik voel me veilig en volledig door liefde omringd. Ik kan me nog steeds de vormeloze wereld herinneren van waaruit ik net tevoorschijn ben gekomen. Ik mis het gevoel van ÉÉN zijn met alles en iedereen, maar ik voel me nog steeds veilig omdat ik ÉÉN met mijn ouders ben.
Nu gaan mijn herinneringen voorwaarts naar de tijd toen ik ongeveer vier jaar was. Ik ben in een hard- geschelpt lichaam geweest (het woord dat wij gebruiken voor onze driedimensionale gestalte omdat onze andere gestalten veel vloeibaarder zijn) en heb de lengte van 1.83m bereikt. Op Antares zijn wij op driejarige leeftijd onafhankelijk van onze ouders en verkrijgen onze volledige volwassen lichamen met de tijd dat we zeven jaar oud zijn.
Ik woon nu in één van de gemeenschappelijke woningen met de oudere kinderen. Er zijn bepaalde volwassenen die deze woningen beheren, maar wij zijn vrij om overal in onze gemeenschap naartoe te gaan en onze tijd door te brengen met iedereen die ons voldoening geeft. Mijn moeder is een kunstenares en brengt veel van haar tijd op/in de vierde en vijfde dimensie door maar bezoekt me vaak. Mijn vader komt ongeveer één keer per jaar om mij te zien. Hij is een Priester in één van onze tempels en helpt anderen om de Tempel van de Herinneringen te betreden.
Plotseling, voel ik mijn eerste ervaring van angst omdat ik me de aanval herinner van de Draconianen op onze kleine gemeenschap. Ik was in de tuin van mijn ouders hun woning en was op bezoek bij mijn Moeder. Zij hield ervan om samen met mij daar op bezoek te zijn en was mij voortdurend aan het onderwijzen over de vele prachtige bloemen die er op onze planeet groeien. Moeders dierbare vriendin, Alicia, had de tuin net verlaten om ons enige aboromium thee te brengen toen wij een afgrijselijke schreeuw vanuit het huis hoorden komen.


Moeder en ik raceten naar binnen om te zien wat er aan de hand was en vonden Alicia op de vloer in een plas van bloed. Twee enorme grote Draconiaanse Reptiliaanse mannen stonden over haar heen. Moeder rende naar de zijde van haar vriendin en één van de Draconianen greep haar bij haar haren en trok haar omhoog om in zijn ogen te kijken. Ik kon niet nadenken of plannen. Reflexief rende ik naar mijn moeder om haar te helpen. Ik was veel kleiner dan de Draconiaanse strijder, en hij lachte terwijl ik op hem insloeg om mijn moeder los te laten.
Ik zal nooit het gelach vergeten terwijl de twee mannen een kleine jongen observeerden die probeerde om zijn moeder te redden. Uiteindelijk, raakte de strijder moe van dit spel en gebruikte mijn moeders lichaam om me als een klein insect van hem af te slaan. De andere strijder pakte me toen op en gooide me het raam uit de tuin in. Ik zal nooit begrijpen waarom zij niet naar buiten kwamen om me af te maken. Misschien dachten zij dat ik dood was.
Ik moet er zeker dood uitgezien hebben. Mijn beide benen en één van mijn armen waren gebroken. De linkerzijde van mijn gezicht was ingeslagen en ik was bedekt met bloed. Ik heb nog steeds littekens over mijn linkeroog. Toen ik het bewustzijn herkreeg, ik weet niet hoeveel later, was alles rustig en stil.
Ik sleepte mijn lichaam het huis binnen met mijn één goede arm en vond mijn moeder dood naast haar vriendin. Ik kan het niet verdragen om te denken aan wat zij met haar gedaan hadden. Het was toen dat ik zwoer dat ik een strijder zou worden voor zolang als het nam om wraak te zoeken en vrede te vinden. Ik weet dat ik deze eerste drempel van bloedrood niet over kan steken voordat ik mijn behoefte voor wraak loslaat. Alleen dan zal ik mijn innerlijke vrede vinden. Misschien Suzille, kunnen jij en ik dat samen zoeken.
Sue’s opmerking: Ik kon niet met deze reis verdergaan tot aan de zomer van 2002, wat ik klaarspeelde te misplaatsen. Ik zal Jaqual's begeleiding moeten zoeken voordat ik met dit verhaal verder ga.
Sue Spreekt:
1 augustus 2014
Geachte Jaqual, ik doe een beroep op jou in mijn NU van 3 Augustus 2014, wat 17 jaren later is na jouw 24 juli 1997 boodschap. Ik begrijp dat wij ons ook verbonden hebben in de zomer van 2002, maar ik herinner me dat niet meer en kan mijn schrijfsels van die boodschap niet vinden. Ik herinner me dat ik het dictaat opnam over wat je mij vertelde terwijl ik aan het kamperen was. Daarom, schreef ik het met de hand.
Ik heb het begin en het einde, nu moet ik het midden gedeelte van jouw verhaal hebben, maar ik kan het midden gedeelte niet vinden. Ik stel me voor dat ik wat ik ontvangen heb in één van mijn vele geschreven journalen terug zal vinden. Echter, ik geloof dat er geen vergissingen of toevalligheden zijn, dus doe ik een beroep op jou in dit NU om mij het midden gedeelte van jouw reis te vertellen.
Misschien is er een afwisselende werkelijkheid dat zich voorgedaan heeft gedurende de "tijd" dat wij niet met elkaar communiceerden. Ik weet dat toen ik het einde van jouw verhaal vond ik me niet herinnerde er ook maar iets van opgeschreven te hebben. Misschien is het gewoon dat ik in een afwisselende werkelijkheid ben waarin ik nu jouw verhaal vanuit een hoger frequentie perspectief kan horen.
Ik ben behoorlijk bekwaam met het typen van de hogere dimensionale channelings nu, dus mijn vingers zijn op het toetsenbord in afwachting van jouw antwoord. Ik zal in meditatie gaan nu om mijn bewustzijn zo goed mogelijk met dat van jou te kalibreren. Mijn hogere dimensionale spirituele strijder…
Jaqual Spreekt:
Groeten Suzille,
Ik verheug me dat je voorbereid bent om naar mijn verhaal terug te keren. En, ja, je resoneert zeer zeker met een hoger frequentie perspectief dan dat je voorheen deed. In feite, heb ik een oriëntatiestraal voor je uitgezet, welke je niet waar kon nemen voorafgaand aan dit tijdperk van jouw incarnatie. Voorheen, genoot je van mijn verhaal maar vond het nogal verontrustend.
Ik wens dat je weet dat terwijl wij niet communiceerden is door alle deuropeningen en over alle drempels heen ging. Vandaar dat, ik ook op een hoger perspectief resoneer. Ik zal je mijn verhaal vertellen zoals het aan mijn geopenbaard werd terwijl ik iedere drempel overstak. Op deze manier kan ik onthullen wat er zich voorgedaan heeft en hoe ik in staat was om ieder "probleem" te transmuteren in/naar een "les" en iedere "mislukking" in/naar een "overwinning."
Voordat ik verder ga, wens ik je te vertellen over onze Tempel van de Herinneringen. Zoals ik gezegd heb, voordat wij de Tempel binnen kunnen gaan moeten wij door een serie van zeven deuropeningen heengaan met iedere deur resonerend aan een hogere frequentie. Voordat we de deuropening binnen kunnen gaan, moeten wij de drempel oversteken en de hal doorlopen tot voor die deur. Wat wij niet wisten totdat wij de zevende deuropening binnengegaan waren was dat er een lange trap op ons wachtte.
Iedere serie van drempel, hal en deur is van een hogere frequentie, wat de volgende hoogste frequentiekleur, trilling en toon uitstraalt. Op deze manier, representeert iedere deuropening een ander tijdperk van onze incarnatie. Met het oog op het passeren van iedere frequentie van deuropening wordt er een beroep op ons gedaan om iedere lagere dimensionale ervaring van dat tijdperk van onze incarnatie te transmuteren.
Op deze manier, beleven wij een intiem levensoverzicht waardoor wij onze angstige driedimensionale herinneringen, gedachten, emoties en handelingen van ieder opvolgend tijdperk van ons leven kunnen transmuteren in/naar de onvoorwaardelijke liefde van de vijfde dimensie. Via de kracht van je onvoorwaardelijke liefde, kunnen wij terug transmuteren naar onze ware gestalte van Lichtlichaam.
De eerste deuropening is rood en representeert onze vroege kindertijd.
De tweede deuropening is oranje en representeert onze overgang van de kindertijd naar de volwassenheid.
De derde deuropening is geel en representeert onze plicht als een Spirituele Strijder.
De vierde deuropening is groen en representeert onze tijd van het paren en het ouderschap.
De vijfde deuropening is blauw en representeert onze overgang van ouder naar leider.
De zesde deuropening is indigo en representeert de ontwaking van onze hogere gewaarwordingen/inzichten.
De zevende deuropening is violet en representeert onze transmutaties terug in/naar Lichtlichaam.
Ik zal je nu vertellen over mijn reis door De Tempel van de Herinneringen.
Toen ik de eerste drempel overstak en in de hal voor de rode deur stond, voelde ik wraak mijn wezen vullen. Deze frequentie van wraak gaf mij de moed om het meest beangstigende onder ogen te komen waar strijders ooit mee geconfronteerd zouden kunnen worden -- hun eigen onbewuste angsten!
Ik was weer een klein kind, en alles dat ik gekend had was verloren. Ik was gereed om mijn leven los te laten en mijn geliefden in de hogere dimensies te bezoeken. Ik stond mijn zwakke geest toe om uit mijn dodelijk gewonde gestalte te stromen en zag daar mijn vader, die gestorven was terwijl hij de Tempel beschermde, en mijn moeder om mij te begroeten.
"Onze dierbare zoon," zeiden zij met één stem, aangezien zij nu vermengd waren in de ENE vorm van hun Goddelijke aanvullingen. "Je zult onze mensen hier niet vinden omdat zij weggevoerd zijn om als slaven gebruikt te worden. Alleen jij en diegenen van ons die niet op de planeet waren zijn over. Je moet contact opnemen met de anderen zodat zij de Dracs kunnen volgen voordat het te laat is om het spoor te volgen naar waar zij onze mensen gebracht hebben."
"Maar hoe kan ik dat doen?" vroeg ik. "Mijn lichaam is dodelijk gewond, ik kan niet lopen en heb slechts één goede arm."
"Kom in onze Essentie," sprak mijn vader. "Onze verenigde liefde zal jouw verwondingen genezen."
Ik ervoer mezelf toen zwevend tussen mijn ouders in die mijn gewonde gestalte in een rechtopstaande positie hielden terwijl zij mij van voren en van achteren omhelsden. Het was toen dat ik besefte dat ik in de vijfde dimensie was met mij geascendeerde ouders. Aangezien ik de enige was die levend achtergelaten was in onze gemeenschap, was ik de enige hoop voor onze mensen. Daarom, werd aan mijn ouders een decreet toegestaan om mijn fysieke gestalte te genezen met hun verenigde, vijfdimensionale Lichtlichaam.
Ik besefte toen dat ik, ook, in een staat van Lichtlichaam was. Geleidelijk, keerde mijn fysieke lichaam terug naar diens staat voorafgaand aan de verwondingen, maar mijn spirit was gevuld met wraak. Deze methode van het gebruiken van iemands Lichtlichaam om hun fysieke lichaam te genezen was één van de belangrijkste dingen waar mijn vader aan gewerkt had in zijn Tempel. Hij kon mijn wraak bespeuren, maar wist dat ik het nodig zou kunnen hebben als het de bedoeling was dat ik zou slagen.
De Draconianen hadden al onze communicatiesystemen en beschikbare schepen vernietigd. Echter, mijn vader vertelde me over een prototype schip dat ondergronds verborgen was bij de Tempel. Door gebruik te maken van dat schip zou ik onze strijders op kunnen roepen die niet op de planeet waren om zich bij me aan te sluiten terwijl ik het spoor van de Draconianen volgde.
Ik haat het om het toe te geven, maar het was zo wonderbaarlijk en prachtig in de vijfde dimensie dat ik daar bijna bij mijn familie en vrienden wilde blijven. Met die gedachte, verschenen al diegenen die "gestorven" waren voor het fysieke rondom mij heen om mij te overspoelen met hun multidimensionale licht. Langzaam, werd mijn gewonde spirit genezen, en werd ik mezelf gewaar teruggekeerd te zijn naar mijn genezen fysieke gestalte.
Tot mijn verrassing, was mijn gestalte vooruitgegaan naar mijn volwassen afmeting, maar mijn geest/gedachten en emoties waren nog steeds die van een kind. Ik wist dat ik direct naar het verborgen schip had moeten gaan, maar terwijl ik vanuit de woning van mijn ouders naar de Tempel liep wist ik dat ik de doden moest verzorgen. Daarom, haastte ik me terug naar de woning om mijn vaders lazar vuurwapen op te halen, welke hij daar verborgen had voor mijn Moeders veiligheid.
Toen, terwijl ik door onze nederzettig heen liep richting de Tempel, zegende ik ieder lichaam en verdampte het. Ik wist dat zij allemaal teruggekeerd waren naar de vijfde dimensie, dus hield ik geen spijt/verdriet voor hen vast, maar ik kon hun fysieke gestalten niet toestaan om langzaam te vergaan in de Antariaanse zon.
Het schip was precies daar waar mijn vader gezegd had dat het zou zijn. Wij waren getraind vanaf de vroege kindertijd hoe zelf het meest geavanceerde sterrenschip te besturen, dus dacht ik dat ik precies zou weten hoe ik het moest bedienen. Eerst verwijderde is de holografische camouflage van de entree van de grot. Toen bracht ik het schip naar de oppervlakte en stuurde een boodschap uit naar al onze strijders en vertelde hen wat er voorgevallen was.
Ik begreep waarom mijn ouders mij hersteld hadden naar een volwassen gestalte omdat mijn kleinere lichaam moeilijkheden gehad zou hebben met het bereiken van alle bedieningsorganen terwijl ik in de stoel van de piloot zat. Aangezien dit schip een prototype was met andere bedieningsorganen, vermengde mijn vader zijn vijfdimensionale bewustzijn met mijn fysieke gestalte zodat hij mij kinesthetisch zou kunnen instrueren.
"Ik kan slechts bij jou blijven gedurende een paar momenten van jouw tijd, aangezien mijn lichaam aan het terugkeren is naar de hogere dimensies. Daarom, schenk nauwkeurig aandacht aan wat ik doe en jou vertel. Niemand anders weet hoe dit schip te vliegen en ik zal alleen in staat zijn het je één keer te laten zien.
"Je moet alle verdriet en wraak terzijde zetten, aangezien deze emoties jouw bewustzijn zullen verlagen en je niet in staat zult zijn om in verbinding met mij te blijven. Begrijp je me zoon?"
"Vader, ik begrijp het, maar hoe kan ik deze pijn binnenin mezelf loslaten?"
Je moet een ware Spirituele Strijder zijn en alleen aan het grotere goed denken," antwoordde hij.
Ik besefte toen dat ik mijn emoties niet toe kon staan om mijn gedachten te beïnvloeden. Dit weten gaf me de kracht om me alleen op mijn Vaders stem te focussen, welke ik binnenin mijn hart hoorde. Ik voelde toen mijn moeder, die nu ÉÉN met mijn Vader was, en besefte dat de dood slechts een derde dimensionale illusie was. Mijn plicht en eer was om de levende leden van onze nederzetting te redden.
Met de uitlijning van mijn hart en geest, mijn bewustzijn verschoven in/naar de vijfde dimensie, was mijn Vader in staat om feitelijk mijn gestalte binnenin het NU binnen te gaan om me kinesthetisch te instrueren over alle bedieningsorganen van het schip. Weldra, wist ik alles over het schip, bedankte mijn ouders en vertrok op mijn missie om onze mensen te redden.
Met mijn kindertijd voorbij, ging ik richting de Oranje Drempel.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen