dinsdag, juli 01, 2014

Transmutatie van het Leven - 3: Aanpassen aan de Verschuiving - 28 Juni 2014


Transmutatie van het Leven - 3
Aanpassen aan de Verschuiving
28 Juni 2014 / Dr. Suzanne Lie

Sandy Spreekt:
De dag na onze Kundalini ervaring sliepen wij hoofdzakelijk, ontspanden ons en speelden in de nabijgelegen vijver. Het was te koud om lang in het water te blijven, maar dan we lagen in de Zon, naakt, totdat we te warm werden. Dan, sprongen we weer in de vijver, naakt, om af te koelen. De combinatie van het zeer warme en zeer koude hielp ons te acclimatiseren aan de hogere frequentie van ons lichaam.
Het was geen punt om zonder kleding te zijn, aangezien er niemand anders in de buurt was behalve Lantern, die ook zijn kleding uittrok. We voelden ons alsof we in de Tuin van Eden aan het spelen waren terwijl we acclimatiseerden aan het dragen van een gestalte. Wij, natuurlijk, waren gewend om "een gestalte te dragen," maar ons lichaam was snel getransmuteerd in/naar een gestalte die volledig uniek was.
Eén van de redenen waarom wij in de koude stroom-gevoede vijver sprongen was omdat de hitte van deze schitterende zonnige dag de Kundalini stimuleerde om voorbij ons lichaam te flitsen. We konden dat gevoel gedurende een paar minuten tolereren, maar het werd snel overweldigend. Wij waren nog niet gewend aan het hebben van onze lichamen die resoneerden op die frequentie.
Lantern legde aan ons uit dat alle voorafgaande ervaringen van ons Hoger Zelf en Lichtlichaam geweest waren via onze bi-lokatie. Echter, nu waren wij niet aan het bi-lokaliseren. Onze feitelijke 3D fysieke gestalte werd geleidelijk getransmuteerd in/naar het Lichtlichaam. Jason en ik beslisten dat wij ons geen zorgen zouden maken over hoe die overgang ons volledige leven zou veranderen.
Het proces van transmutatie van onze fysieke gestalte eiste dat wij in de frequentie bleven van het NU. Vandaar dat, we het heldere water van de kreek dronken, mediteerden, in de Zon lagen, mediteerden, de weide in wandelden, mediteerden, en in slaap vielen om in/naar een zeer diepe meditatie te stromen. Lantern herinnerde ons er voortdurend aan hoe fortuinlijk we waren om in staat te zijn om onze volledige aandacht te wijden aan dit proces van transmutatie.
Wij waren het daarmee eens. Hoe zouden wij hebben kunnen werken of naar de winkel kunnen rijden in deze conditie? We waren zeer dankbaar dat wij "gewoon" konden communiceren met de elementalen terwijl we wandelden, onderdompelden in het water, ons in de Zon koesterden en omhoog naar de hemel keken. Wanneer we bij de vijver zaten, mediteerden wij over de water elementalen, de Undines, totdat we hen helder waar konden nemen met ons Derde Oog. We konden ook met hen communiceren via ons Hoger Hart. Het was een verbazingwekkende ervaring om hun wervelende vormen door het water heen te zien stromen.

We konden voelen wat de Undines tegen ons zeiden. Natuurlijk, de elementalen spraken de menselijke taal niet. Zij spraken tegen ons via tonen/klanken, beelden en lichamelijke sensaties. Zij communiceerden ook via het geluid dat van stenen af druppelde of eroverheen reisde, de lichte golven van een sterke bries, de glinstering van de zon dat van het oppervlak van het water af sprankelde en de verschillende aroma's van het water dat met onze omgeving wisselwerkte.
Terwijl wij in de vijver waren, bleven we onder water zolang als we de koude konden tolereren, met het oog op het voelen van het water over onze gehele lichaam heen. Het was toen dat we echt begonnen te communiceren met de Undines. Terwijl het water de enige stimuli was aangaande ieder deel van onze vorm, ontvingen wij beelden, ideeën, sensaties en iets zoals een stem die we binnenin ons hart hoorden.
We leerden later dat deze innerlijke stem was hoe wij vertaalden wat de elementalen tegen ons zeiden. In het begin, moesten wij volledig onze volle aandacht in een elementaal onderdompelen om een diepe relatie met diens essentie te bewerkstelligen. Vandaar dat, wij onder water gingen om ons te verbinden met de Undines, de water elementalen. We over het gras rolden, op stenen of op de aarde zaten om met de Gnomen, de aarde elementalen te communiceren. En we keken omhoog naar de hemel en focusten ons op de wind of de bries om met de Sylphs, de lucht elementalen te communiceren.
De meest uitdagende ervaring was met de vuur elementalen, de Salamanders, omdat zij communiceerden via onze eigen Kundalini. Natuurlijk, alle elementalen van ons lichaam en onze omgeving bestaan als ÉÉN wisselwerkend en stromend energiegebied. Echter, net zoals wij het alfabet moesten leren voordat we konden lezen, moesten wij ons specialiseren in iedere elementaal afzonderlijk voordat wij diepgaand hun eenheidsbewustzijn konden ervaren.
Lantern zei dat niemand de cabine na ons had, dus we konden hier blijven zolang als we nodig waren. Aangezien wij hoofdzakelijk "buiten de tijd", leefden was het goed te weten dat wij vrij waren om hier "onze aardse voertuigen te stallen", terwijl wij hen kalibreerden. Ik moet zeggen, dat deze ervaring van totale vrijheid en de intieme verbinding met Moeder Natuur voorbij iedere expressie Goddelijk was. Jason was het daar volledig mee eens.
In feite, waren wij beide zo enorm gelukkig en eeuwig dankbaar dat het vrij gemakkelijk voor ons was om een hogere staat van bewustzijn te handhaven. Als we moe waren, sliepen we. Als we wilden bewegen, wandelden we of deden aan Yoga. Als we warm waren gingen we het water in, en zaten in de zon wanneer we het koud kregen.
Als we dorstig waren, hetgeen vaak was wat verschuldigd was aan de stijgende hitte binnenin, dronken we het heldere bergwater. Het enige dat we vergaten was voedsel eten. Vreemd genoeg echter, begonnen we bepaalde planten te horen die ons vertelden dat zij gezond voor onze lichamen waren, terwijl anderen zeiden, "Blijf weg."We wisten ook dat bepaalde wortelen in de grond overheerlijk zouden zijn en andere bloemen of zaden zouden smakelijk en voedzaam zijn.
Lantern moedigde ons aan om de planten te plukken die naar ons riepen en hen dichtbij ons Hoger Hart te houden om onze lichamen te vragen hoe hen te bereiden. Soms zeiden onze lichamen, "Eet hen nu." Soms hoorden we, "Plaats me in de Zon," of "Leg me in de schaduw." Sommigen zeiden, "Ik moet in water gekookt worden," en andere planten wilden ingepakt worden en in het vuur gegooid worden. Omdat Lantern er was om ons te gidsen, konden wij onze instincten volgen zonder de ongerustheid dat we het verkeerd zouden kunnen hebben en onszelf schade zouden kunnen berokkenen.
Net zoals planten en het gebladerte van de bomen ons vertelden wat te eten en hoe het te bereiden, leek de ware atmosfeer met geheime informatie in/naar onze harten te fluisteren. Aangezien deze bergtop GEEN geluid had van de mensheid, konden wij alleen de ontelbare stemmen van de Natuur horen. Wanneer we op de grote warme rotsen lagen, konden wij de Sylphs naar onze zien roepen vanaf hun plaats in de lucht.
"Kom met ons mee," riepen zij steeds maar weer opnieuw. Eindelijk namen wij de uitnodiging aan en sloten onze ogen, we dreven weg in/naar een werkelijkheid waarin ieder wezen vloog, wegschoot, zwierde, liep of danste in de ethers van de lucht. Jason en ik ervoeren totale vreugde en we dreven op een enorme grote wolk. De wolk was zacht en transparant, terwijl het ons stevig vasthield op onze hoge, zachte platform.
Terwijl wij naar onze wereld keken vanuit dit perspectief, voelden wij ons als Engelen hoog zwevend boven de dichtheid van onze fysieke wereld. Terwijl wij op onze wolk dreven, begrepen wij plotseling alles over wolken, mist, wind, regen en sneeuw. Wij herinneren ons niet hoe we deze informatie leerden, aangezien het vreedzaam ons bewustzijn leek binnen te komen.
Vanuit het gezichtspunt van onze wolk konden wij zien hoe al het leven een adem had, wat nieuwe elementalen binnentrok met iedere inademing. Deze vele elementalen verweefden met de lichamelijke elementalen om nieuwe informatie te krijgen, en vaak bleven zij binnenin het lichaam terwijl de Lichaamselementalen zich naar buiten haasten in/naar de omgeving via de uitademing.
Op deze manier, wisselwerkt al het leven met elk lichaam, en elk lichaam wisselwerkt met al het leven. Vanaf onze positie in de wolken, konden wij de vele elementalen zien die in en uit alle vormen van het leven gingen. Als we naar boven in/naar de hemel keken, zagen wij de Zon diens Multidimensionale Licht naar beneden naar Gaia en al haar bewoners stralen.
Wij keerden onze volle aandacht terug naar onze fysieke gestalten en voelden het licht van de Zon onze uitbreidende Kundalini intensiveren. We besloten om ons vuur met het vuur van de Zon te delen door ons bewustzijn van binnenuit de kern van onze Kundalini uit te breiden en dan naar buiten in/naar de kern van de Zon. Ogenblikkelijk, werden wij overweldigd met onbekende stimuli, welke heet waren als een middagzon, maar koud als een zachte bries.
Terwijl deze tegengestelden in/naar ÉÉN versmolten, voelden wij onze Kundalini voorbij ons lichaam in alle richtingen flitsen. We waren vrij van onze fysieke gestalte en dreven in/naar een onbekende, maar op de één of andere manier, verwachte, nieuwe wereld. In feite, was het een Nieuwe Aarde. Deze "Nieuwe Aarde" was precies zoals onze oude Aarde, behalve dat we vele frequenties van expressie konden zien die zoals een gouden draad in het gedetailleerde tapijtwerk van het leven ineenstrengelde.
Het was toen dat wij wisten dat wij de Nieuwe Aarde niet hoefden te creëren, naar de Nieuwe Aarde hoefden te gaan of zelfs de Nieuwe Aarde moesten verdienen. De "gouden draad" was de Nieuwe Aarde, en het was al verweven met AL het leven in ALLE dimensies. Wij vroegen ons af hoe wij de gouden draad van de Nieuwe Aarde konden zijn toen wij ons realiseerden dat wij de Nieuw Aarde al WAREN.
We hadden onze eigen energiegebieden getransmuteerd naar de resonantie van de vijfde dimensie en daaraan voorbij. Wij vroegen ons af hoe verder te gaan, toen Lantern zich bij ons aansloot om te zeggen, "Jullie zijn NU gereed."
"Is het al een jaar geweest?" vroeg ik.
Net voordat we naar beneden in/naar de kern van Gaia flitsten, hoorden wij Lantern ons eraan herinneren,
"Tijd is een driedimensionale illusie."

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten