vrijdag, juni 27, 2014

Transmutatie van het Leven - 2: Kundalini, het Innerlijke Vuur - 24 Juni 2014


Transmutatie van het Leven - 2
Kundalini, het Innerlijke Vuur
24 Juni 2014 / Dr. Suzanne Lie
Jason Spreekt verder:
Mijn mijmeringen over het zijn in de Arcturiaanse Corridor werden onderbroken toen Lantern zei, "Ik heb een snel ontbijt voor jullie bereid voordat we het kamp opbreken." Sandy kwam toen uit de tent tevoorschijn en kwam naar me toe om me een ochtendknuffel te geven. Ik stond op, knuffelde Sandy en toen wandelden wij de korte afstand naar waar Lantern ons eenvoudige ontbijt bereid had.
"Je hoeft niet voor ons te koken," zei ik.
"Jij had een belangrijke discussie met de Arcturiaan en Sandy was net teruggekeerd van het schip. Ik wilde jullie niet lastig vallen, maar we hebben een afstand te wandelen vandaag, en ik wil daar aankomen voordat de avond invalt."
"Ik kwam net terug van het Schip?" vroeg Sandy met een zeer opgetogen uitdrukking op haar gezicht. "Waarom herinner ik me dat niet?"
"Jouw fysieke lichaam had de slaap nodig. Ook, was het te vroeg voor jouw menselijke zelf om je de informatie te herinneren die je ontving," antwoordde Lantern terwijl hij ons het eten en de thee overhandigde. Sandy probeerde hem over te halen meer te vertellen, maar hij weigerde en liep naar zijn tent om deze af te breken. Sandy haalde haar schouders op en knipoogde naar me, "Denk je dat jij bij me was?'
"Als ik dat was," zei ik, "dan sprak ik met de Arcturiaan. Ik verliet de tent zodat ik op kon schrijven wat ik ontving. Ik zal het later aan je laten zien."
Sandy keek teleurgesteld dat ze het nu niet kon zien, maar Lantern zette ons tot spoed aan om te vertrekken. Hij had gelijk dat we een behoorlijke afstand moesten lopen vandaag, en het was allemaal heuvel opwaarts. Toen de Zon laag aan de hemel stond liepen wij rondom, wederom, een steile bergweg heen, hetgeen de meest prachtige groene weide onthulde die we ooit gezien hadden. Sandy en ik renden letterlijk naar de weide om op het gras te zitten, te liggen en te rollen.
Sandy zei, "Dit is zoals de weide bij ons thuis." Ik glimlachte en ik keek over de weide heen om te zien wat eruit zag als een kleine cabine. "Is dat een cabine?" vroeg ik.
"Ja, het is van ons. Het is zelfs bevoorraad met ingeblikte goederen en heeft een beek en een kleine vijver ernaast." antwoordde Lantern.

Nu waren we zelfs meer opgetogen. We zouden in een echte cabine kunnen verblijven met een dak en een bed. We liepen snel dwars over de weide en naar de deur van de cabine.
"Ga je gang en maak het open." zei Lantern. "Ze sluiten hier de cabines niet af."
"Heb jij dit gemanifesteerd?" plaagde Sandy.
Lantern lachte en antwoordde, "Nee, maar ik heb het wel gehuurd. Jullie zullen een comfortabele plek nodig zijn voor dit volgende onderdeel van jullie missie. Jullie hebben nog niet met de vuur elementalen gewisselwerkt, en deze keer is het vuur binnenin jullie - het vuur van jullie Kundalini."
Sandy en ik hadden er geen idee van hoe belangrijk zijn verklaring was of hoezeer het onze levens voor altijd zou veranderen. In feite, het enige waar we aan konden denken was dat er een tafel en twee bedden waren. We hielden ervan om in de natuur te zijn, maar we waren gereed voor een paar "creature comforts" (dingen die het ons gemakkelijk en aangenaam maken). We claimden het bed in de verste hoek van de cabine en gingen liggen om ons voor slechts een paar minuten te ontspannen. We ontwaakten uren later en werden een vuur in de open haard gewaar en het zachte licht van een kerosine lamp.
"Ik heb honger," zei Sandy terwijl zij naar de kast liep om te zien wat voor ingeblikt voedsel we tot onze beschikking hadden. Er was een campingfornuis op een rand naast de kast, welke Lantern al aangestoken had om wat thee voor ons te maken.  
"Ik ben blij dat jullie wakker werden," zei hij terwijl hij de thee maakte. "De maan zal weldra opkomen en er is iets dat ik wil dat jullie zien."
Sandy vond een blikopener en opende twee blikken soep voor ons allemaal om te eten. Toen Sandy aan Lantern vroeg van wat voor soort soep hij hield, realiseerden wij ons dat Lantern nooit samen met ons at. Aangezien hij het meeste van het koken gedaan had, hadden wij altijd aangenomen dat hij al eerder gegeten had.
"Jij eet geen voedsel, is het niet?" vroegen Sandy en ik tegelijkertijd.
"Ik heb niet langer meer voedsel nodig, Ik wordt door de krachten van het Licht gevoed," antwoordde Lantern en wees met zijn vinger naar de hemelen.
"Wow," was onze gezamenlijke reactie.
Lantern lachte en zei, "Weldra zullen jullie ook niet langer meer hoeven te eten." Voordat wij hem onze ontelbare vragen konden stellen, glipte hij naar buiten met het excuus om te zien of de Maan al op was. Sandy en ik gingen zwijgend zitten aan de houten kamptafel om onze soep te eten. Wat had Lantern nu weer voor ons in petto?
Net toen wij onze warme maaltijd beëindigden, kwam Lantern de cabine weer binnen met een heldere glimlach en zei, "Het is tijd. Trek jullie jassen aan en ga mee naar buiten."
Opgewonden pakten wij onze jassen en gingen naar buiten. "Volg me," zei Lantern, hetgeen wij deden. De Volle Maan was zo helder dat wij gemakkelijk konden zien waar we langs gingen. We liepen een korte afstand op een pad dat ons over een kleine heuvel leidde om een volgende enorme grote weidde te vinden. De Maan was zo helder dat we ieder detail in het mystieke maanlicht konden zien.
"Het is zo prachtig!" vergaapte Sandy zich aan het uitzicht.
"Sluit nu jullie ogen gedurende een moment en breid jullie bewustzijn uit in/naar een hogere frequentie," instrueerde Lantern.
We sloten onze ogen en namen lange ademhalingen om ons bewustzijn uit te breiden. Wij wisten dat wij onze ogen gesloten moesten houden. "Handhaaf die staat van bewustzijn, voel jullie omgevingen met jullie lichaam." Instrueerde Lantern. "Terwijl je dat aldus doet, sta de fysieke randen van jullie gestalte toe om in alle richtingen uit te vervagen.
Elementale Meditatie
"Nu, stem je af op de aarde waar je op staat.
Voel hoe de aura van jouw fysieke gestalte vermengt met de aarde onder jou.
Ruik het water in de lucht en in de nabijgelegen vijver.
Herinner je het gevoel van water op je lichaam toen je in het meer zwom.
Sta de zachte bries in de lucht toe om je lichaam te strelen.

Voel hoe de aarde waarop je staat ÉÉN is met jouw aardse voertuig.
Stem je af op alle vloeistoffen in jouw lichaam terwijl zij door jouw gestalte circuleren.
Terwijl je ademt in deze zachte berglucht, voel het binnenin je.  
Voel hoe de ethers rondom je heen gevuld zijn met het zachte maanlicht.  

Nu, jullie fysieke ogen gesloten houdend, kijk naar buiten door jullie Derde Oog."

Ik kon voelen hoe Sandy zich focuste op haar Derde Oog, net zoals ik me op mijn Derde Oog focuste. Instinctief, reikte ik uit en pakte haar hand. Ogenblikkelijk, breidde ons bewustzijn uit in een uitbarsting van licht en onze Derde Ogen knipperde open om een enorm groot Licht in de lucht te zien. Terwijl wij ons ontspanden in de bron van het licht, kwam de vorm van een gigantisch Sterrenschip in ons Derde Oog.
We wisten beide dat we het Schip niet met onze fysieke visie gezien zouden kunnen hebben, maar het was volmaakt duidelijk door ons Derde Oog. Toen wij ons op het Schip focusten, konden wij diens multidimensionale Licht en onvoorwaardelijke Liefde in/naar ons Hoger Hart voelen stromen. We stonden de Liefde en het Licht toe zich te nestelen in ons Hoger Hart en observeerden rustig terwijl het Licht omhoog reisde door de top van onze hoofden en in/naar de zachte berg atmosfeer, alsook diep in/naar de kern van Gaia's planeet.
Instinctief volgden wij het Licht in/naar de nu vertrouwde kern van Gaia. Toen volgden wij het Licht terug omhoog naar Gaia's oppervlakte. Nu dat we stevig geaard waren in de kern van de planeet, reisde het Licht omhoog vanuit de planetaire kern terwijl het langzaam in frequentie begon toe te nemen. Toen het Licht door de Aarde heen brak en ons lichaam opnieuw binnenging via onze voeten, voelden wij het via onze benen omhoog gaan in/naar de basis van onze wervelkolom.
Toen het Licht de basis van onze wervelkolom binnenging ervoeren wij een grote hitte hetgeen in/naar onze kern bewoog. Het Licht treuzelde daar totdat Lantern zei, "Zijn jullie gereed om dat Licht toe te staan om via jullie wervelkolom omhoog te stijgen?" Intuïtief wisten wij dat het stijgen van dit Licht voor altijd onze levens zou veranderen. We drukten onze handen steviger ineen om elkaar ondersteuning te geven en knikten van ja.
Wij hoorden Lantern's stem alsof hij binnenin ons was terwijl hij zei;
"Voel de aarde elementalen van je lichaam jouw wervelkolom ondersteunen.
Als je inademt, denk na over de lucht elementalen in jouw longen en iedere cel van jouw lichaam.
Verbeeld je de water elementalen die door jouw bloed en lichamelijke vloeistoffen stromen.
Nu, voel het vuur vanuit Gaia's Kern jouw innerlijke vuur van de Kundalini aansteken."

Sandy en ik hadden de Kundalini bestudeerd en hadden korte ervaringen ervan tijdens de meditatie en Yoga uitoefeningen. Echter, deze ervaringen waren slechts toespelingen op wat wij op het punt stonden om te ervaren. Gelukkig, herinnerden wij ons om ons te focussen op het aarden van onze voeten diep in de Aarde. We roken de frisse lucht terwijl het onze neusgaten binnenging, en stelden ons de vloeistoffen van ons lichaam voor dat rustig stroomde op het ritme van onze ademhaling en het kloppen van ons hart.
Het Activeren van de Kundalini
Wij waren voorbereid op dit moment en stonden onszelf toe om ons over te geven, over te geven, over te geven terwijl wij onze aandacht en onze ademhaling focusten op de basis van onze wervelkolom. Toen het multidimensionale Licht de basis van onze wervelkolom binnenkwam en onze Kundalini activeerde, reageerden onze lichamen door oncontroleerbaar te schudden. Geleidelijk acclimatiseerden wij ons aan deze hogere frequentie, hetgeen de ontwaakte Kundalini toestond om volledig met onze kern te versmelten.
De Eerste Chakra
Toen de basis van onze wervelkolom eenmaal herijkt was aan deze uitgebreide frequentie, begon de Kundalini langzaam op en neer de wervelkolom te golven. Onze ademhaling werd luider en meer opzettelijk, met onze uitademing twee keer zo lang als onze inademing. In een uitbarsting van innerlijk vuur ontwaakte onze wortelchakra in/naar een hogere frequentie van activering.  
De Tweede Chakra
Het innerlijke vuur hield die ruimte gedurende een seconde vast, alsook voor alle eeuwigheid, voordat het met diens reis verderging in/naar onze navel chakra. We voelden het licht achter onze navel terwijl het op en neer onze wervelkolom golfde, ons toestaand het te ijken en het dan te herijken en nogmaals en nogmaals naar deze hogere frequentie van innerlijk licht.
Emotionele beelden van vroeger koersten door onze geesten in een collage van kindertijd herinneringen, sommigen die we volledig vergeten waren. De veelvoudige emoties van deze ervaringen dreigden ons bewustzijn te verlagen, dus focusten wij ons ALLEEN op onze ademhaling en de sensaties in de kern van onze wervelkolom.
Wederom schokten wij oncontroleerbaar totdat wij ons herinnerden om de schuddende sensatie in/naar onze kern te trekken door ons over te geven aan deze nieuwe sensaties. Dit innerlijke schudden was bijna alsof we delen van onszelf naar buiten schudden die dit hogere Licht niet konden tolereren.
De Derde Chakra
We beseften dat wij het beste onze oude weerstand los moesten laten door ons diep over te geven aan onze ervaring. Toen het Licht eenmaal in onze tweede chakra stabiliseerde, begon het in/naar onze zonnevlecht chakra te stijgen. We hadden nu wel geleerd hoe het as van onze weerstand los te laten door in de hogere frequentie van de stijgende Kundalini te ademen.
Langzaam, en op een meer gecontroleerde manier, steeg de Kundalini naar onze navel, door ons maaggebied en in/naar de vele innerlijke organen van onze derde chakra. We voelden elk orgaan terwijl zij langzaam, of snel, herijkten aan deze hogere frequentie van fysieke resonantie. Terwijl wij ons overgaven in/naar de licht-uitbreidende frequentie van onze derde chakra, beseften wij dat het concept van het eten van voedsel in toenemende mate onbelangrijk zou worden.
De Vierde Charka
Aangezien wij volledig in het NU waren, hadden wij geen gedachten of ervaring van de "tijd". Langzaam en kalm, zoals een vriendelijke bries, betrad het Kundalini vuur onze hart chakra. De reis door onze eerste drie chakra's was gevuld met lichamelijke sensaties, bewegingen en de voortdurende behoefte om los te laten, los te laten en je over te geven.
Tegenovergesteld, kietelde de Kundalini bijna ons hart, zachtjes "kloppend" op de innerlijke entree naar onze hart chakra. Wij wisten dat wij die "deur" konden openen of er later naar terug konden keren nadat wij ons aangepast hadden aan dat wat er zich al voorgedaan had. Echter, Sandy en ik hadden ons volledig voorbereid op dit NU en openden het portaal in/naar ons hart wijd.
Wij zagen feitelijk het visioen van een deur die binnenwaarts openging terwijl wij ons eigen innerlijk vuur in ons hart verwelkomden. Wij hoorden een innerlijke stem tegen ons zeggen, ons misschien waarschuwen, dat onze levens voor altijd veranderd zouden zijn, maar dat we altijd de tijd opnieuw konden betreden om ons aan te passen wanneer wij voelden dat de energieën te uitdagend waren. Wij beseften de belangrijkheid van die boodschap niet.
De Vijfde Chakra
Terwijl wij het Licht in onze hart chakra verwelkomden voelden wij een ogenblikkelijk gevoel van gelukzaligheid dat langs onze rug omhoog resoneerde en in/naar onze kroon. Wederom waren wij geneigd om te gaan schudden, maar wij herinnerden ons om in deze nieuwe sensaties te ademen en accepteerden iedere sensatie met een langzame ademhaling. Soms moesten wij onze mond openen en een luide uitademing maken om gefocust te blijven. Deze handeling was specifiek belangrijk toen het vuur onze keel chakra binnenging.
Om de waarheid te ontsluieren welke in deze chakra verborgen was, moesten wij diepe inademingen doen en lange, langzame uitademingen om alle leugens die ons verteld en/of gezegd waren tijdens onze vele incarnaties los te laten. We moesten ook bepaalde geluiden en klanken zingen om ons aan de nieuwe frequenties van het innerlijke vuur aan te passen dat door onze stembanden heen stroomde.
De Zesde Chakra
Wij observeerden terwijl een straal van verblindend licht de stroom van de Kundalini over de top van ons hoofd heen droeg en onze wenkbrauw chakra betrad. Dit hogere Licht zou ons "verblinden" voor de illusie zodat wij ons konden focussen op het zijn van de Geascendeerde Meester ZELF die we geprojecteerd zagen op onze innerlijke geest-scherm. Terwijl wij ons op dit innerlijke scherm focusten konden wij het Kundalini vuur voelen terwijl het onze wenkbrauw chakra binnenging om diep ons brein binnen te gaan.
De Zevende Chakra
Zoals een bruid wachtend bij het altaar, wachten wij op de opening van het portaal van onze kroon chakra. Terwijl onze kroon chakra zich langzaam opende, voelden wij een stille rush van multidimensionaal Licht in/naar onze kroon stromen. De entree van het Multidimensionale Licht dat onze kroon binnenging veroorzaakte de Kundalini om herhaaldelijk op en neer onze wervelkolom te golven.
Met iedere golf werden onze lichamen in toenemende mate gevuld met gelukzaligheid en passie voor het leven. Deze stroom van gelukzalig Licht verbond ons aan het vormeloze Licht van de ENE terwijl het onze kroon chakra binnenging en zich settelde in de derde ventrikel van ons brein, onze Heilige Innerlijke Tempel. Binnenin deze tempel, versmolt Lord Shiva met lady Shakti in het Heilige Huwelijk van Spirit (goddelijkheid) in/naar de Materie (mensheid).
Het Derde Oog en het Hoger Hart
Gedurende een korte seconde, barste onze Kundalini uit voorbij onze wervelkolom om diens heilige vuur naar buiten voorbij onze fysieke gestalte te stralen. Deze uitbarsting van Licht opende volledig ons Derde Oog en het keerde toen zachtjes terug naar onze gestalte via ons hart chakra om een permanent verblijf te nemen in de Drievoudige Vlam van ons Hoger Hart. Net voordat we op de grond ineen storten, voelden wij ons Hoger Hart zich onderling verbinden met ons Derde Oog.
Het volgende dat wij wisten was het ontwaken de volgende ochtend in ons kleine bed in de cabine. We zaten onmiddellijk rechtop en zeiden tegelijkertijd, "Was dat echt, of was het slechts een droom?"
Aan de andere kant van de kamer hoorden wij Lantern zeggen, "Is er een verschil?'

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten