zondag, juni 08, 2014

Terug van Lemuria - Deel 3: "Ons Nieuwe Leven" - 5 Juni 2014


Terug van Lemuria - Deel 3
"Ons Nieuwe Leven"
5 Juni 2014 / Dr. Suzanne Lie

Sandy Spreekt:
Na mijn treffen met de Arcturiaan, begeleidde Jason me naar de tafel en zette wat koffie zodat ik meer geaard zou kunnen raken. Terwijl ik daar zat en op mijn koffie wachtte, begon ik de stapel post door te kijken die ik eerder op de tafel neergelegd had. Nadat ik door een aantal rekeningen heengegaan was die we niet konden betalen en een heleboel reclamepost, kwam ik bij een brief van een advocaat voor Jason.
Het was duidelijk dat de brief hem via diverse adresveranderingen achterna gereisd was en uiteindelijk diens weg naar zijn huidige adres gevonden had. Het zag eruit zoals die enveloppen die er een cheque in hebben zitten, dus ik riep Jason om het open te maken. Hij kwam binnen met onze koffie en ging zitten om de officieel uitziende brief te openen.
"Oh," zei hij, "Dit is van de advocaat van mijn rijke oom."
"Je hebt me nooit verteld over een rijke oom," plaagde ik hem terwijl hij de brief openmaakte.
"Ja, hij was niet zo'n aardige man tegen mij, maar hij beledigde zo ongeveer ieder ander die hij kende. Echter, hij was zeer rijk, dus waren er heel veel "rondhangers' die hem overal volgden."
Toen werden Jason zijn ogen zo groot als schoteltjes, en nam hij een diepe ademteug, terwijl hij zei, "Hij heeft me wat geld nagelaten."
"Cool," zei ik. "Nu kunnen we dan een paar van deze rekeningen betalen."
"Nee," zei hij. "Hij heeft me HEEL VEEL geld nagelaten. Hij heeft me voldoende geld nagelaten zodat we deze cabine kunnen kopen, onze magere banen op kunnen zeggen en, afhankelijk hoe we het beheersen, gedurende jaren niet hoeven te werken."
Ik was er zeker van dat hij me ertussen zat te nemen, dus ik lachte en zei, "Ja, laten we rijke niksnutten zijn."
"Nee," riep Jason uit terwijl hij mij de brief gaf. "Ik houd je niet voor de gek."
Toen ik de brief las, viel ik bijna flauw. Alles dat ik kon zeggen was, "Wow, wat ga je met al dit geld doen?"



Jason pakte mijn hand beet en keek in mijn ogen, "Eerst zal ik met je trouwen. Dan nemen we een jaar voor de huwelijksreis om de elementen en de elementalen te bezoeken."
Alles dat ik werkelijk hoorde was het "met me trouwen" gedeelte. "Met me trouwen!" zei ik met zo een vreugde en liefde dat hij opstond, de tafel rond liep, me optrok naar een staande positie en in mijn ogen keek terwijl hij zei, "Mijn lieve Sandy, wil je mij de eer aandoen van het zijn van mijn vrouw?"
Ik kan de vreugde en liefde die ik op dat moment voelde niet tot uitdrukking brengen. Alles dat ik kon doen was met mijn hoofd knikken terwijl ik zei, "Ja, oh ja, ja, ja, ja." We knuffelden elkaar zo stevig dat we één persoon werden. Jason tilde me toen op en droeg me de slaapkamer binnen om het begin van ons nieuwe leven te vieren.
Veel later, stond Jason op, belde de advocaat en maakte alle arrangementen voor zichzelf om zijn geld te innen. We zouden naar de stad moeten reizen zodat hij enige papieren zou kunnen tekenen en het geld naar zijn, feitelijk spoedig ONZE, rekening over te maken. Vandaar dat, de week die volgde een werveling van activiteiten was.
Eerst gingen we naar de advocaat om er zeker van te zijn dat deze aanlanding echt was. We wisten beide dat het geld feitelijk een geschenk van onze "hogere ondersteuningsteam" was, zodat wij onze missie zouden kunnen volbrengen. Het was niet dat zij op de één of andere manier ervoor gezorgd hadden dat Jason zijn oom gestorven was, maar eerder dat zij onzichtbaar ons naar een parallelle werkelijkheid verschoven hadden waarin dit geld in/naar ons leven kwam.
Eigenlijk, had het geld geprobeerd om in/naar ons leven te komen gedurende zes maanden, aangezien dat de originele datum op de brief was. We hadden zoveel in deze zes maanden veranderd dat het een goed iets was dat we het geld niet voorafgaand aan nu gekregen hadden. Wie weet of we het toen op een geschikte manier zouden hebben weten te hanteren?
Nu, waren onze hoofden helder, dus consulteerden we onze hoogste begeleiding als tot hoe het beste om ons nieuwe geld te beheersen. Eerst zouden we naar de advocaat gaan, dan zouden we een goede maatschappij moeten vinden om het geld te beheren. Het juist te beheren, dit bedrag aan geld zou gedurende vele jaren voor ons kunnen zorgen. In die zin, als we het nog nodig zouden hebben nadat we terugkeerden naar Gaia's kern.
Alle zaken van het opnieuw instellen van onze levens nam ongeveer twee maanden in beslag. In die tijd planden wij ook onze eenvoudige bruiloft, welke we in onze cabine zouden hebben met onze vrienden uit de buurt. Ja, we kochten de cabine, hetgeen altijd onze droom was geweest. We vertelden iedereen dat we op een huwelijksreis gingen van een jaar lang, hetgeen in feite waar was.
Eén van onze beste vrienden zou in de cabine wonen en er voor ons voor zorgen. Hij hield ervan om te tuinieren, dus hij zou onze achtertuin onderhouden. Alles viel op z'n plaats. Jason en ik wisten dat dit alles zich voordeed vanwege onze vrienden in, letterlijk, de "hogere plaatsen". We verhoogden onze meditaties, aangezien we wisten dat de verleidingen van ons nieuwe leven ons zouden kunnen verlokken om onze missie te vergeten.
Ons hogere dimensionale team was iedere dag in onze meditaties bij ons. Mytre en Mytria communiceerden met ons op een regelmatige basis, net zoals Mytrian en de Arcturiaan dat deden. Het was heel duidelijk voor mij dat de dag dat de Arcturiaan mijn keuken binnengekomen was het begin was van mijn/ons nieuwe leven. Het volgende nieuwe begin in ons leven was ons huwelijk, welke ik nu zal meedelen.
Onze vrienden zorgden ervoor dat wij de nacht voorafgaand aan ons huwelijk in een hotelkamer in de buurt doorbrachten. Geen van hen had veel geld voor geschenken, dus besloten zij om gezamenlijk te werken om de cabine voor onze bruiloft te versieren. Eén van hen had een plaatselijke vriendin die ons wettig kon trouwen en regelde voor haar om naar onze cabine te komen.
We hadden besloten om voor ons huwelijk volledig gereed te zijn voor onze "huwelijksreis" van een jaar lang, dus was alles gepland aan het einde van onze twee maandelijkse periode van het creëren van ons nieuwe leven. Uiteindelijk was alles gereed, en verbleven wij in het hotel terwijl onze vrienden onze cabine versierden. Zij waren allemaal zeer creatief, dus wisten we dat zij prachtig werk zouden verrichten.
Nu, we zouden ons een duur hotel verder omlaag op de berg veroorloofd kunnen hebben, maar we hielden van het leven dat wij hier gecreëerd hadden en wilden dat niet veranderen. We hadden diverse fondsen opgestart voor ecologische instellingen voor de dieren, de wouden, de atmosfeer, de oceanen, enzovoorts. We wisten niet wat er zich zou voordoen in de kern van Gaia, behalve dat Jason en ik altijd samen zouden zijn.
We maakten ook een testament voor het nalaten van ons geld aan onze vrienden. Geen van ons beide had nog enige familie, dus verdeelden wij het geld evenredig onder onze vrienden. Jason zette het geld zelfs op ONZE naam voordat we trouwden. Hij vertelde me, "Wij zijn ÉÉN persoon. Alles behoord op ONZE naam te zijn." Ik was zo gelukkig dat ik mezelf bleef knijpen om te zien of het allemaal een droom was.
"Al het fysieke leven is een droom," herinnerde de Arcturiaan ons in één van onze meditaties. Jason en ik herinnerden elkaar aan deze boodschap toen wij ons in ons bed nestelden in onze voorechtelijke motelkamer. We hadden ons voorechtelijke avondeten in de plaatselijke taveerne gehad, waren teruggewandeld naar onze kamer en waren lachend in bed gevallen van een beetje teveel bier.
"Kunnen wij ons huwelijk consumeren voordat we gaan trouwen?" vroeg Jason met een glinstering in zijn ogen. Ik antwoordde hem met een lange kus.
De volgende ochtend werden we heel vroeg wakker. We maakten een wandeling lang het spoor dat naast het motel liep, hadden het ontbijt in dezelfde taveerne en gingen terug naar onze kamer om ons gereed te maken voor ons huwelijk. We wisten dat de bruid en bruidegom verondersteld weorden niet bij elkaar te zijn zo vlak voor het huwelijk, maar wij wilden nooit gescheiden zijn. We hadden de kleding voor het huwelijk bij ons, dus op de afgesproken tijd reden wij naar onze cabine gereed om echtgenoot en echtgenote te worden.
Ik was zo gelukkig dat ik het gevoel had alsof ik uit elkaar kon barsten. Gelukkig, kon ik zien dat Jason net zo opgewonden was. Toen we bij de laatste bocht naar onze cabine aankwamen zagen wij onze vrienden aangetreden staan voor onze deur. Ze waren allemaal op hun "Zondags" aangekleed met stralende glimlachen op hun gezichten.  
Zij vormden twee rijen van mensen, waar wij gegidst werden om tussendoor te lopen. Toen we bij de voordeur aankwamen, opende onze Getuige voor de Bruidegom de deur en de Hofdame begeleide ons door de verbazingwekkend versierde woning en weer naar buiten door de achterdeur. Zij hadden de huwelijksvoltrekking op de precieze plek gepland waar wij voor het eerst opgestraald werden in het Ruimteschip.  
Toen we dat zagen, barsten Jason en ik beide in tranen uit. Hoe konden wij deze verbazingwekkende vrienden achterlaten? Wat als we hen nooit weer zouden zien?
"Leef in het NU!" hoorden wij beide de Arcturiaan binnenin ons bewustzijn.
Aangezien dit het meest prachtige Nu was dat we ons voor konden stellen, glimlachten we beide terwijl wij geleid werden naar de aardige vrouw die ons in het echt zou verbinden. We hadden onze vrienden volledig vertrouwd, en zij hadden het meest volmaakte huwelijk gecreëerd.
De ceremonie was prachtig, het voedsel was verrukkelijk, de conversaties waren gevuld met vreugde en gelach en de knuffels waren overvloedig. Uiteindelijk, was het tijd om onze slaapkamer binnen te glippen en onze reiskleding aan te trekken. We hadden de bestelbus al volledig ingepakt die we voor onze trip gekocht hadden, aangezien we de auto achter zouden laten voor onze vriend die in de cabine zou wonen.
We hadden nu het geld om een uitvoerige, dure bruiloft te hebben, maar dit was de meest volmaakte bruiloft die wij ons voor konden stellen, en het was VRIJ. Alles maakte deel uit van ons geschenk van onze vrienden. Zij hadden allemaal eten gekookt, de cabine versiert en hun meest belangrijke geschenk van liefde en gelach gedeeld.
Toen wij uit onze kamer aangekleed en wel in onze reiskleding kwamen, knuffelden wij hen allemaal. Ons gelach veranderde naar tranen. Iedereen, zelfs de vrouw die ons getrouwd had en onze onmiddellijke vriendin geworden was, huilde. Toen Jason eenmaal uit hun zicht vandaan gereden was, zette hij de auto aan de kant zodat we konden knuffelen en huilen, van geluk en een beetje van verdriet. Toen, reden we de berg af en het onbekende tegemoet.
We wisten niet of we onze dierbare vrienden ooit nog weer terug zouden zien, maar wij wisten wel dat wij hen, en deze dag, voor altijd in onze harten zouden dragen. Terwijl we de berg afreden, wisten wij dat ons oude leven geëindigd was, en dat wij aan een nieuw leven begonnen waren.

Opmerking van Sue,
Ik heb dit niet aan zien komen. Ik houd van de ervaring van het schrijven van deze verhalen, aangezien ik het verhaal voor het eerst lees terwijl ik het schrijf. Soms krijg ik ideeën over waar de verhaallijn naartoe gaat, maar het stroomt niet altijd in die richting wanneer ik het schrijf. Dit proces is ongeveer zoals ons dagelijkse leven wanneer wij in het NU leven en ons overgeven aan het Pad dat wij voor ons vinden. Wij zijn allemaal op een groot avontuur, welke zichzelf aan ons openbaart wanneer wij aandacht schenken aan ons innerlijke leven en luisteren naar ons ZELF.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten