vrijdag, juni 20, 2014

Het Begin van het Einde - Deel 3: Communiceren met Sylphs en Undines - 15 Juni 2014


Het Begin van het Einde - Deel 3
Communiceren met Sylphs en Undines
15 Juni 2014 / Dr. Suzanne Lie
Lantern Spreekt:
Jason en Sandy waren zo gekneusd en uitgeput van hun val dat ik hen naar een nabijgelegen plat gebied leidde en hen hielp hun kleine tent op te zetten. Eenmaal gedaan, kropen zij naar binnen met hun slaapzakken, gingen in hen liggen, smerig en al, en vielen onmiddellijk in slaap. Tenminste ze dachten dat ze "slechts" sliepen. Feitelijk, werden zij omhoog naar het Schip gestraald om naar de Restauratie Kamer gebracht te worden waar hun kwetsuren genezen werden.
Toen zij net na Zonsopkomst ontwaakten, waren zij nog steeds bedekt met vuil, maar waren genezen van alle verwondingen. Zij waren in shock toen zij de tent in gekropen waren, dus hadden zij niet beseft hoe ernstig zij gehavend waren, maar toen zij wakker werden waren zij genezen.
Toen zij uit hun tent tevoorschijn kwamen, had ik wat koffie en enig warm kampvoedsel klaargemaakt. Na goedemorgen gezegd te hebben, aten wij in stilte en genoten van de koffie. De mist was zo dik dat wij elkaar nauwelijks konden zien, maar wij konden wel met elkaar praten. Jason en Sandy begonnen de heldere dromen die zij gehad hadden met elkaar te vergelijken en vogelden uit dat zij naar het Schip gegaan waren.
"Ik kan me echter alleen maar één kamer herinneren," zei Sandy, "en ik denk dat ik daar geslapen heb. NEE! Ik genas daar."
"Ja," antwoordde Jason. "Ik denk dat we in de Restauratie Kamer waren. Geen wonder dat wij ons nu zoveel beter dan gisterenavond voelen. Ik maakte me bezorgd dat we ons echt pijn gedaan hadden, maar we gingen in shock en konden onze kwetsuren niet echt voelen. Gingen we naar het schip?"
"Ja," antwoordde ik. "We wilden niet dat jullie missie bekort zou worden, doch jullie zouden niet door hebben kunnen gaan de berg op zonder jullie genezing."
"Hoe komt het dat ik me niet zoveel kan herinneren?" vroeg Sandy.
"Het is heel gewoon dat mensen die gewond geraakt zijn en naar de Restauratie Kamer gaan zich dit niet herinneren. Ook, aangezien jullie Lichtlichamen al geactiveerd waren, versnelden zij het proces aanzienlijk. In feite, werd veel van jullie genezing door jullie eigen Lichtlichamen gedaan."
"Ons Lichtlichaam kan ons genezen?" vroegen zij beide.

"Het is meer dat jullie Lichtlichamen nooit gewond geraakt zijn. Het is van een hogere resonantie dan het fysieke vlak, dus niets driedimensionaal kan het schade toebrengen. Maar, zoals Sandy eerder zei, omringd jullie aardse voertuig nog steeds jullie Lichtlichaam, en het was jullie fysieke gedaante die de genezing nodig had. Hoe voelen jullie je nu?"
"Verward," zeiden Sandy en Jason in overeenstemming.
"Hoe komt het dat zij niet de vuiligheid van ons afhalen wanneer we in de Restauratie Kamer zijn?" vroeg Jason.
"Je mag verrast zijn, maar jullie maakten zo een diepe verbinding met de aarde Elementalen dat zij bij jullie wilden blijven totdat jullie volledig hersteld waren," antwoordde ik.
"Misschien verklaard dat de vreemde dromen die ik de afgelopen nacht had," zei Sandy. "Ik bleef maar deze kleine wezens rondom mij heen zien die er als kabouters uitzagen. Zij waren zeer druk met het doen van het één of andere werk. Ik voelde me alsof ik een kind was en één van mijn dromen had waarin ik het Land van Faerie bezocht."
"Ik had gelijkaardige dromen," zei Jason. "Ik zag mezelf toen ik een kleine jongen was en ervan hield om in de modder te spelen en kleine dorpjes creëerde. Soms zouden de dorpjes in de Zon opdrogen en gedurende een dag of twee blijven bestaan; in zoverre als ik mijn hond er bij weg kon houden. Ik herinner me ook dat we mistige ochtenden zoals deze hadden, waar ik altijd van hield. Mijn hond en ik maakten lange wandelingen in de mist, en mijn hond vond altijd de weg terug naar huis. Ik heb jarenlang aan niets van mijn kindertijd meer gedacht. Ik herinner me nu dat ik tegen de bomen sprak, de dieren, de wolken en ieder "denkbeeldig" wezen waarvan ik geloofde dat het echt was."
"Het is interessant hoe wij over onze kindertijd spreken. Ik denk dat dit is omdat wij gesproken hebben met de aarde en ether Elementalen?" vroeg Sandy. "Misschien deden we dat toen we kinderen waren en vergaten het. Ik herinner me toen ik jong was ik ook met de vogels, de poppen, de planten praatte en zelfs met de insecten. Ik wist dat alles levend was. Toen ik ouder werd, dacht ik dat het een belachelijke gedachte was. Nu weet ik dat mijn kind het juist had."
We lachten alle drie en gingen door met elkaar te praten terwijl we het gebied opruimden. "Er is een prachtig meer net over de heuvel een beetje verderop. Jullie kunnen jezelf daar schoonmaken. Echter, jullie zullen met de lucht en water elementalen moeten praten om door deze mist heen te kunnen zien." zei ik, hen voorbereidend op hun volgende uitdaging.
Sandy Spreekt:
Ik kon via Lantern's joviale boodschap horen dat hij ons voorbereidde op onze volgende uitdaging. Gelukkig was de route verderop niet zo steil, aangezien we niet zo ver voor ons uit konden kijken. Ik kon zien dat Jason een beetje bezorgd was en zich zeer beschermend ten opzichte van mij voelde. Ik veronderstelde door Lantern's eerdere mededeling dat wij meer toegetakeld waren geweest dan dat we dachten. We zijn zo gezegend om onze galactische vrienden te hebben.
Ik was me net gereed aan het maken door mijn rugzak aan te doen toen Jason naar me toekwam en me een lange knuffel gaf. "Ik heb het gevoel alsof gisterenavond mijn fout was. Het spijt me zo. We zouden ons heel erg bezeerd kunnen hebben."
"Misschien waren we dat," zei ik, "maar we zijn nu genezen. Ik ga proberen om me meer op mijn Lichtlichaam af te stemmen. Ik kan deze warme sensatie binnenin voelen die zeer anders is van alles dat ik ooit eerder ervaren heb."
"Ik heb dezelfde sensatie gehad. Ik vraag me af wat er zal gebeuren." peinsde Jason.
Terwijl Jason zijn rugzak omdeed kuste ik hem en verzekerde hem er opnieuw van dat onze val NIET zijn fout was. "We zitten hier samen in," zei ik en kuste hem nog één maal. "Laten we nu uit deze mist vandaan en naar dat meer gaan."
***
De korte wandeling naar het meer was helemaal niet gemakkelijk. Het "gemakkelijke" pad had een schuine afdaling aan één zijde, dus we moesten echt goed opletten naar wat de aarde Elementalen ons vertelden over de route. Ik ben blij dat ze bij me waren omdat ik snel uitgeput raakte en mijn lichaam nog steeds overal pijn deed van onze val. Ik vroeg me af hoe erg we er echt aan toe waren geweest toen een terugblik van onze val in mijn bewustzijn kwam. Ik was zo verrast dat ik mijn evenwicht begon te verliezen.
Toen gebeurde er iets dat ik niet kon begrijpen. Het was alsof een onzichtbare hand me terug in evenwicht trok. Toen ik weer eenmaal terug in mezelf gecentreerd was hoorde ik Lantern lachen terwijl hij zei, "Denk eraan dat JIJ ver voorbij jouw fysieke zelf bestaat."
Jason zei zacht, "Waar heeft hij het over?"
"Ik zal het je later vertellen. Herinner me eraan wil je, aangezien mijn 3D geheugen zeer sporadisch is."
Deze keer hoorde ik Jason's gelach terwijl hij zei, "Ja, dat van mij ook." Hetgeen mij ook aan het lachen maakte.
Alsof ons gelach onze weg vrijgemaakt had, liepen we om de volgende bergweg heen om een vriendelijke glooiende heuvel te zien die naar een schitterend meer leidde. Jason en ik renden letterlijk de heuvel op, lieten onze rugzakken vallen, trokken onze smerige kleding uit en sprongen het meer in. In de verte hoorden wij Lantern's geruststellende gelach.
Toen ik het heldere water van het meer mijn lichaam voelde strelen, begon ik iets te voelen dat zachtjes naast mijn benen wreef,  waarvan ik dacht dat het vissen waren. Eerst was het een beetje verontrustend, maar toen gaf ik me over aan het gevoel en herinnerde ik me dat ik in hun thuis was.
Ik hield zo van het gevoel van het water dat ik onderdook en mijn ogen opende om te zien dat er GEEN vissen waren. Nochtans, waren daar prachtige, delicate wezens die door het water zweefden. "Hallo daar mens," hoorde ik in mijn bewustzijn, "Wij zijn de Undines. Wij zijn de vijfdimensionale water Elementalen."
Ik raakte zo gehypnotiseerd door hun aanwezigheid dat ik het hele spoor kwijtraakte over waar ik was of hoever ik gezwommen was. Toen ik weer naar de oppervlakte kwam, was ik gedesoriënteerd en kon ik Jason of Lantern nergens zien. Ik was een goede zwemmer, dus ik was niet angstig, maar ik wist wel dat ik terug moest gaan naar waar ik in het meer gesprongen was.
"Volg ons," hoorde ik weer de fluisterende stemmen. Ik ging onder water om te zien dat zij naar mij wenkten om hen te volgen. Zou ik hen kunnen vertrouwen? Ik kon hen alleen zien wanneer ik onder water was, maar dan zou ik niet de kustlijn kunnen zien. Ik besloot om me om te draaien zodat ik op mijn rug dreef en keek omhoog naar wat geworden was een heldere blauwe hemel gevuld met onregelmatige wolken.
Ik was net aan het denken dat het stromen en de onregelmatige aard van de wolken mij herinnerde aan de Sylphs toen ik hoorde, "Hallo Mens. Wij zijn de Sylphs. Wij zijn de vijfdimensionale lucht Elementalen. Wij willen dat je weet dat je onze Undine vrienden kunt vertrouwen. Ook, zullen wij onze wolken uiteen doen gaan om je de weg naar je menselijke vrienden te tonen."
Toen gebeurde het meest miraculeuze ding. De wolken schenen uiteen te gaan op een manier zodat zij naar een bepaalde locatie wezen op de verafgelegen kust. Hoe had ik zover kunnen zwemmen? Ik was er niet zeker van of ik het wel zou kunnen halen terug daar naartoe, aangezien ik gedurende een lange tijd gezwommen had.
"Maak je geen zorgen," hoorde ik de Undines en Sylphs in mijn hart spreken. "We hebben jouw vrienden verteld waar je bent."
Ik had geen andere hulpbron anders dan hen te vertrouwen, dus volgde ik het wolkenpad van de Sylphs terwijl mijn hoofd boven het water was en de Undines wanneer mijn hoofd onder water was. Het scheen dat de Elementalen me energie gaven, of was het Liefde? Misschien zijn energie en Liefde hetzelfde?
Ik was zo geabsorbeerd in mijn eigen gedachten dat ik de kleine boot die mijn kant opkwam niet hoorde of zag totdat Jason mijn naam riep. Jason zijn stem trok me uit mijn gemijmer vandaan. Toen ik de boot zag wat ik zo opgetogen dat ik een gulp water inslikte en onvrijwillig onder water ging. Onmiddellijk omringden mijn Undine vrienden mij, en slechts op een korte afstand, zag ik een andere groep van Undines die Jason begeleiden.
Ik had nooit geweten dat Jason zo snel kon zwemmen, maar binnen enkele seconden wat hij bij me en trok me naar het oppervlak. Lantern reikte vanuit zijn kleine boot naar me over en hielp me aan boord, en Jason klom er aan de ander zijde in. Toen ik tot rust kwam vroeg ik Lantern, "Waar heb je de boot vandaan?
Met zijn stralende glimlach en familiale lach zei hij, "Ik manifesteerde het."
***
Later die avond toen we bij een warm kampvuur zaten en van onze koffie dronken, zei Jason, "Ik dacht dat wij de elementalen gingen helpen, maar het draaide erop uit dat zij ons hielpen."
We hielden elkaar stevig vast en keken uit over de glorieuze scène van sterren die op het stille meer reflecteerden. In dat NU WISTEN wij dat we niet alleen zijn en waren voor eeuwig ÉÉN met Gaia!

Opmerking van Sue:
Eén van de meest glorieuze dingen voor mij was het zwemmen in bergmeren, specifiek na een lange wandeling op het traject. Gelukkig, heb ik niet de uitdagingen gehad die Sandy en Jason tegenkwamen, maar ik zag wel de sterren op een stil meer reflecteren. Ik zal dat uitzicht nooit vergeten. Voor mij is de Natuur een levend wezen. Ik hoop dat het hetzelfde voor jou is.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen