maandag, juni 16, 2014

Het Begin van het Einde - Deel 2: Communiceren met Ether en Aarde - 12 Juni 2014


Het Begin van het Einde - Deel 2
Communiceren met Ether en Aarde
12 Juni 2014 / Dr. Suzanne Lie
Jason Spreekt verder:
Wel, we dachten dat Lantern hier was om te helpen, maar het leek erop dat wij onszelf in een behoorlijke zootje wisten te krijgen. Eerst wisten wij niet dat het Lantern was waar wij op in gebotst waren, en ik bedoel welzeker dat Sandy en ik beide in hem botsten. We waren verdoofd door de boodschap van de Arcturiaan, of misschien waren we slechts deels fysiek, toen wij in een lange, magere man liepen die recht voor onze tent stond.
Het was niet eerder totdat Lantern telepathisch met ons sprak, dat wij beseften wie het was. Op de één of andere manier, herkenden wij zijn telepathische stem, maar misschien was het ook wel zijn energie handtekening die vertrouwd was. Hoe dan ook, wij werden begenadigd met het vrolijke en liefdevolle gelach dat Lantern loslaat op Gaia's planeet. Ik herinner me hoe zijn gelach zelfs boven de enorme menigte uit gehoord kon worden bij de Lemuriaanse Feestviering.
"We vroegen ons af waar jij je verborgen hield," plaagde Sandy.
"Het schijnt mij zo toe dat jij en Jason degenen zijn die zich verborgen hielden. Was het te vol in de tent met de Arcturiaan?" lachte Lantern. "Jullie gezichten zijn wit. Jullie zijn je er niet bewust van dat de grote hitte in de tent was omdat jullie Lichtlichamen voort barsten terwijl de Arcturiaan sprak. Ik moest een holo-beeld rondom jullie tent plaatsen zodat de anderen in het kamp niet verschrikt zouden worden."
"Onze Lichtlichamen barsten voort?" spraken wij als één persoon.
Lantern lachte slechts en zei, "Trek jullie wandeluitrusting aan," terwijl hij twee rugzakken recht voor ons manifesteerde. "We gaan een voetreis maken!"
"Maar we sliepen slechts een paar uren, en we moeten eten," pruttelde Sandy tegen.
"Oh, dat kunnen we allemaal op de route doen," zei Lantern terwijl hij ons terug de tent in duwde en de rugzakken in de bestelbus laadde. "Ik heb voor een week voor deze kampplaats betaald. We zullen de bestelbus bij het beheerderstation aan de basis van onze route achterlaten. Nou, schiet op, we moeten ruimschoots op de berg zijn voordat het donker wordt."

Sandy en ik waren geschokt door Lantern zijn houding. Hij was nog steeds zijn joviale zelf, maar wij hadden hem nooit gekend zo gezaghebbend te zijn.
"Het is het NU!" antwoordde hij op onze gedachten.
Die zin kreeg onze aandacht meer dan wat anders dan ook. We verkleden ons snel, grepen iets aan voedsel om in onze rugzakken te doen en stapten in onze bestelbus. Lantern vertelde me waar de bestelbus te parkeren en ging het beheerderstation binnen om voor het parkeren te betalen.
"Hoe kreeg hij geld voor de kampplaats en het parkeren?" vroeg Sandy terwijl Lantern naar het beheerderstation liep.
Ik glimlachte als reactie en vertelde haar dat ik het hem zou vragen.
"Mij wat vragen?" zei Lantern met een twinkeling in zijn ogen.
"Euh.., waar heb je het geld vandaan gehaald?"
"Oh, ik haalde het vanuit dezelfde plaats als waar ik jullie rugzakken vandaan haalde. Ik manifesteerde het," zei hij en leidde ons naar boven naar het beginpunt van de route.
Niets anders werd er gedurende enkele uren gezegd. Ons beider lichtlichamen moesten geactiveerd zijn geweest aangezien we niet moe werden en nooit hongerig waren, tenminste tot aan de avond. Want toen de Zon onder begon te gaan, raakten wij beide buitengewoon hongerig en moe. Sandy was de eerste die weer wat zei.
"Lantern, denk je dat we nu dichtbij onze kampplaats zijn?" vroeg ze, ondertussen proberend om de moeheid uit haar stem te houden.
"Zou je graag willen rusten?"
"Nee, nee. Het gaat goed met me. Ik vroeg me gewoon af hoeveel verder we nog te gaan hebben."
"Verder is een driedimensionaal concept." retourneerde Lantern.
"Ik weet dat ik meer Lichtlichaam dan voorheen ben, maar mijn omhulsel is nog steeds zeer fysiek," zei Sandy.  
"Is dat wat je gelooft?"
"Wow," riepen wij beide uit. Ik had het laten toeschijnen te zijn dat Sandy de enige was die moe was, maar ik stond ook op het punt om om te vallen. "Maakt ons geloof ons moe?" zei ik en probeerde niet al te grof te klinken.
"Ja, natuurlijk. Jullie Lichtlichaam heeft helemaal geen moeheid, aangezien het zich zelfs niet bewogen heeft."
Wij waren echt verrast door die verklaring totdat het licht in Sandy's hoofd aanging en zij uitriep, "Ons Lichtlichaam is vijfdimensionaal dus resoneert het voorbij de tijd!!"
"Maar alleen als wij het geloven." ging ik verder.
Lantern zei niets anders, maar veranderde van richting en ging verder op een specifiek steil deel van de route.
"Het is bezig donker te worden nu. We moeten het spoor zien wanneer het zo steil is." klaagden wij beide.
"Jullie zullen de Grote Moeder vragen om jullie te leiden," projecteerde Lantern in onze harten.
"Voelde je dat?" vroeg Sandy aan mij. "Het voelde alsof hij rechtstreeks in onze harten sprak."
"Ik deed dat omdat jullie je harten zullen moeten openen om de Moeder te volgen wanneer jullie niet kunnen zien."
Terwijl de Zon achter de horizon zakte, werd het spoor donker met veel schaduwen en illusies.
"Hmmm," zei Lantern, "Dit ziet eruit als het lagere Astrale Gebied. Het is beter dat jullie voorzichtig zijn."
"Probeer je ons bang te maken?" zei ik.
"Oh nee. Ik probeer jullie te waarschuwen. Herinner je dat de Arcturiaan jullie Lichtlichaam activeerde. Daarom, zijn jullie volledig wakker voor de duistere ethers van het Lager Astrale Gebied. Het ziet ernaar uit dat Gaia ons vraagt om te communiceren met de gewonde "ethers'" van Haar planeet."
"Ja, we zijn inderdaad in het Lagere Astrale gebied." fluisterde Sandy. "Denk je dat het opzettelijk is om ervoor te zorgen dat wij ons Lichtlichaam gebruiken om onze weg te navigeren?"
"Ja, natuurlijk," zei ik. "Ik blijf maar vergeten dat veel Lemurianen leden zijn van de Indiaanse natie. Zij onderwijzen door ervaring, hetgeen ieder persoon toestaat op diens eigen manier te leren."
Onze conversatie moest ophouden, aangezien wij ons moesten focussen om het steile, donkere spoor te navigeren terwijl we geconfronteerd werden met donkere gedaantes die door de ethers vlogen. Eindelijk, kwamen wij over een steile heuvel en zagen wat toeschenen te zijn demonen die op ons af kwamen stormen.
"Wat moeten we doen?" vroegen wij Lantern met vrees in onze stem.
"Jullie zijn hier om met de wezens van de ethers te communiceren," was alles dat hij zei. Nochtans, was het precies genoeg, aangezien het Sandy en mij eraan herinnerde om stand te houden en onvoorwaardelijke liefde te sturen naar de donkere illusies.
"Goed," begeleidde Lantern. "Aandacht versterkt dat waar jij je mee bezighoudt. Wanneer je niet-reactief bent jegens de donkere gedaantes, reduceer je hen door jullie aandacht terug te trekken. Wanneer je gereed bent, herinner je dan dat zij genezen kunnen worden door jullie onvoorwaardelijke Liefde."
Wij wisten dat deze gedaantes ons geen schade konden berokkenen. In feite, toen wij hen via onze onvoorwaardelijke liefde bekeken konden wij zien dat zij onze hulp wilden. We lieten al het denken los en voelden de onvoorwaardelijke Liefde die de Arcturiaan net met ons gedeeld had. Toen wij eenmaal die onvoorwaardelijke Liefde binnenin onszelf voelden, konden wij het delen met de ethers van de vierde dimensie.
Terwijl wij stand hielden en ons op de onvoorwaardelijke Liefde focusten, konden wij onze Lichtlichamen vanuit onze ruggenwervel uit voelen breiden. Wij namen waar terwijl ons innerlijk licht verstrengelde met onze onvoorwaardelijke Liefde om de beangstigende gedaantes in/naar sprankelend licht te transmuteren. Dit licht vloeide in/naar liefde terwijl de ethers rondom ons steeds zuiverder werden. Met de tijd dat de maan opgekomen was, glinsterde en sprankelde alles rondom ons heen.
Zelfs de wolken die de hele dag de hemel bedekt hadden ruimden op om het Universum te ontsluieren dat boven ons sprankelde. Lantern stond naast ons en wees de vele sterren aan die planeten hadden die wij in onze hogere expressies van Mytre en Mytria bezocht hadden.
"Herinneren jullie je hoe Mytre en Mytria zich verbonden met de Moeder van hun Pleiadische planeet?" vroeg Lantern.
"Ja, dat doen we," zei Sandy, voor ons beide sprekend.
"Om te communiceren en te vermengen met de elementen en elementalen zullen jullie nauwkeurig moeten luisteren naar jullie transmuterende aardse lichaam, alsook naar jullie hogere expressies van Mytre en Mytria. Jullie hebben jullie aardse voertuigen waargenomen als JIJ en Mytre en Mytria als afgescheiden en buiten jullie.
"Om jullie taak te voltooien zullen jullie jullie hogere expressies van ZELF binnenin JULLIE moeten voelen terwijl jullie ook jullie aardse voertuig gewaarworden als ÉÉN met Gaia's Aarde. Het pad van ascentie is niet buiten jullie, maar binnenin het lichaam, hetgeen een component van Gaia's lichaam is. Begrijpen jullie wat ik zeg?"besloot Lantern.
"Ja," ze ik. Ik keek Sandy aan en zij knikte met haar hoofd van ja. "Maar ik denk dat deze verandering van gewaarwording moeilijker zal zijn dat wij denken."
Lantern glimlachte slechts en begon terug te gaan op het spoor. Echter, Sandy en ik raakten verloren in onze gedachten en vergaten te luisteren naar het Aarde element. Sandy begon te glijden, en ik verloor mijn evenwicht toen ik probeerde om haar op te vangen. Voordat we het wisten gleden we bij het spoor omlaag richting een scheve klif. Lantern probeerde ons niet eens te helpen, hetgeen me kwaad maakte. Zo kwaad dat mijn bewustzijn omlaag viel, en ik angst begon te voelen.
Ik raakte verward en gedesoriënteerd toen ik Sandy mijn naam uit hoorde schreeuwen. Zij had zich aan een boom vastgegrepen en stak haar hand naar mij uit. Ik reikte naar haar hand en greep het beet, maar het maakte haar houvast aan de boom los en wij beide begonnen te vallen.
"We moeten de aarde elementalen oproepen!" schreeuwde Sandy.
Toen wij beide een beroep deden op Gaia's aarde elementalen om onze val te stoppen, werden wij plotseling heel rustig. Plotseling, deed onze val zich in slow motion voor. Daarom, zagen wij beide een kans om onszelf richting een grote kei te dirigeren. Terwijl onze wereld in toenemende mate slow motion werd beseften wij dat wij de 3D tijd aan het verlaten waren.
Wij focusten ons niet op onze val, maar op de enorme grote rots en de stevige grond onder ons. In een flits van geen tijd, waren wij genesteld op de kei met Gaia's warme grond op iedere centimeter van onze lichamen. Alles dat we konden doen was lachen en zeggen dank je wel, dank je wel, dank je wel tegen Gaia's aarde elementalen.

Opmerking van Sue:
Zijnde een ijverige tuinier, heb ik grote liefde voor de aarde elementalen. Ik houd ook van de bergen en wandelen. Het is belangrijk dat wij ons allemaal realiseren dat Gaia een levend wezen is die wij moeten liefhebben en beschermen. Ergens tijdens de laatste 2,000 jaren van de Kali Yuga raakte het respect voor de Moeder verloren, behalve voor de inlandse stammen. Deze mensen, die rechtstreekse afstammelingen zijn van de Lemurianen hebben het Licht voor Gaia vastgehouden gedurende deze lange donkere nacht. Het is het NU voor iedereen van ons om zich bij hen aan te sluiten in hun liefde en respect voor al Gaia's elementen, elementalen en levensvormen.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten