maandag, april 21, 2014

Mytre en Mytria - Transmissies van Thuis - Pleiadische Ascentie (Delen 13, 14 en 15)


Mytre en Mytria - Transmissies van Thuis
Pleiadische Ascentie
"Het Einde der Tijden - Hier en Nu"
15 Juli 2012 / Dr. Suzanne Lie

Ik, Mytria ben teruggekomen in jouw (Suzanne Lie) bewustzijn sinds dat je zei, "Als wij willen weten waarom zij ons niet voldoende helpen, of wanneer zij ons zullen helpen, alles dat we hoeven te doen is ons bewustzijn voldoende te verhogen om het hen te vragen." Daarom, ben ik teruggekeerd naar jouw hart en geest om door te gaan met ons verhaal van ascentie.
Het is passend dat wij doorgaan met ons verhaal terwijl jij op je eigen Natuur Zoektocht bent. Er is een verstrijken van 'tijd' geweest sinds wij de laatste keer met jou communiceerden. Je moest dat wat wij hadden verteld over onze ascentie integreren om jouw eigen ascentie zo goed mogelijk toe te staan om geactiveerd te worden. Verder, net zoals jij 'weg' geweest bent van ons, gaan wij door met ons verhaal nadat ik weggeweest was van Mytre voor een tijdsduur van ongeveer zoals jullie die tellen tien jaren.
Eerst, wil ik de vraag van "ons helpen" behandelen. Ook wij zochten de hulp van diegenen die al geascendeerd waren net zoals jullie dat nu doen. In feite, eindigde ons verhaal met Mytre die de hulp van de Arcturianen zocht. Het was in zijn proces van het hulp zoeken bij anderen, dat hij hulp binnenin zichzelf verkreeg.
Het scenario, gearrangeerd door hogere frequenties van werkelijkheid, was dat hij zijn weg moest bevechten om hulp te krijgen van de Arcturianen. Toen moest hij diep binnenin zichzelf gaan om die Missie te redden, alsook de levens van de overgebleven bemanningsleden. Tijdens dit proces, was Mytre in staat om zijn ingeboren bekwaamheid van geest over materie terug te krijgen.
Mytre wist niet dat hij die bekwaamheid bezat, maar hij was in staat deze vaardigheid terug te krijgen toen het van vitaal belang voor de voltooiing van zijn Missie was. Jullie, onze dierbare leden van Gaia, zullen ook opgeroepen worden om diep in jullie ZELF te reiken om jullie onbekende, aangeboren vermogen op te roepen. Maar, Mytre zal jullie meer over dit proces vertellen wanneer ik mijn verhaal van ZELF-ontdekking voltooid heb.
Toen ik van Mytre gescheiden werd in de chaotische momenten van onze terugkeer in ons Dorp, was ik tijdelijk dapper. Ik moest hem loslaten voor zijn Hogere Missie, onze dochter geboren laten worden en het proces accepteren van het worden van een nieuwe moeder - alleen - en dat alles op dezelfde profetische dag. Ik moest ook het feit accepteren dat ik iedere dag zonder Mytre zou moeten leven, mijn Goddelijke Aanvulling. 

Gelukkig, dat wij gedrieën, ik, Mytre en onze dochter Alycia, elkaar iedere nacht in onze Astrale Lichamen ontmoeten. Nochtans, een "astrale knuffel" is niet hetzelfde als een fysieke omarming. In het begin waren de nachtelijke bezoeken voldoende, maar uiteindelijk droegen zij alleen maar bij aan de pijn van het gemis van Mytre. Deze nachtelijke bijeenkomsten waren het enige contact dat Alycia ooit met haar vader gehad had, dus voor haar was het normaal. Aan de andere kant, zorgde het ervoor dat ik Mytre soms nog meer miste.
Na vele jaren van deze bijeenkomsten, begon ik ermee om Alycia alleen te laten gaan, het excuus gebruikend dat ik die nacht een diepe slaap nodig had. Geleidelijk aan, kwam ik minder en minder met Mytre en Alycia samen. Ik moest mijn eigen leven creëren. Ik kon me niet langer vasthouden aan iets dat geen deel uitmaakte van mijn fysieke werkelijkheid.
Ik weet niet meer wanneer het was dat ik besliste dat ik hem nog één keer zou zien, en dan zou ik onze nachtelijke bijeenkomsten moeten beëindigen. Uiteindelijk, kwam die nacht. Natuurlijk, wist Alycia dat het voor haar een goede nacht was om NIET bij ons te zijn, aangezien zij altijd wist wat er in me omging. In feite, kon zij altijd de geest, het hart en de aura van iedereen lezen.
Toen ik zonder Alycia op kwam dagen om Mytre te ontmoeten, wist hij onmiddellijk waarom. "Ik kan niet langer doen alsof dat dit genoeg voor mij is."zei ik voordat ik mijn moed zou verliezen. "Ik zal altijd op jou wachten, maar ik moet mij ZELF opnieuw vinden. Toen ik mij zo diepgaand met jou verbond, toen ik ons kind ter wereld liet komen, leek het alsof ik een deel van mijzelf verloren was. Mijn meditaties gingen over hoe op jou te wachten. Alles dat ik doe is met jou in mijn gedachten. Ik ontken mezelf diepgaande vriendschappen, aangezien ik alleen aan jou kan denken……
Voor een kort moment, voelde ik zijn fysieke armen om mij heen, maar alles dat ik kon doen was het uitsnikken. Ik wilde meer! Dit was niet genoeg!. Ik moest iets binnenin mij ZELF vinden dat net zo belangrijk was als het samenzijn met hem.
Het gevoel van zijn armen om mij heen verdween. Hij keek in mijn ogen en zei op een teleurgestelde manier, "Ik heb er jarenlang aan gewerkt om mijn vorm bij jou te manifesteren, maar ik heb te lang gewacht. Ik ben je verloren."
"Nee, nee…"huilde ik. "Je bent me niet verloren. Jij zult mij nooit verliezen. Het probleem is dat ik mijn ZELF verloren ben."
"Ik begrijp het,"is alles dat hij zei, terwijl zijn astrale lichaam uit mijn visioen verdween. Ik wist dat hij me niet wilde laten zien hoezeer ik hem pijn gedaan had. Ik wist dat hij het begreep, maar ik was toch boos en had pijn. "Goed" dacht ik. "Ik kan deze boosheid gebruiken om hem los te laten."
Alycia bleef Mytre iedere nacht ontmoeten, maar vertelde mij niets over deze ontmoetingen. Ik was heel blij over hun bezoeken aan elkaar. Zij verdiende het om persoonlijke tijd met haar vader te hebben, en hij verdiende het om haar te zien veranderen en groeien. In feite, Alycia groeide veel sneller dan dat normaal was. Het was slechts zo'n tien jaar geweest, maar zij was bijna een volwassene. Ik wist dat dit was omdat zij ook de manifesterende vorm van de Elohim van Alcyone was.
Ik was bedroefd dat Alycia mij niet op dezelfde manier nodig had, maar ik wist ook dat het voor mij tijd was om te stoppen met mezelf te verstoppen voor mijn eigen kracht. Ik herinnerde me hoe, lang geleden, ik in staat was geweest me met de Moeder te verbinden op een diepgaande en intieme manier. Nochtans, leek het dat ik dat vermogen verloren was toen ikzelf een moeder geworden was. Wat moest ik doen? Wie moest ik zijn?
Ik was aan het nadenken over die profetische dag van onze terugkeer naar ons Dorp toen ik Mytre verloor, Alycia geboren werd en ik mijn ZELF verloor. Kon ik op wat voor manier dan ook die dag terugvolgen? Waar en wanneer verloor ik mijn diepe verbinding met de Moeder? Het was toen dat ik de Innerlijk Stem voor de eerste keer die dag hoorde.
"Je zult het antwoord binnenin mijn schoot vinden,"hoorde ik de Moeder zeggen. Maar toen viel Haar stem stil. Mijn eerste boodschap was om de schoot van de Moeder te vinden.
Dagenlang ging ik door al mijn verplichtingen heen steeds maar weer herhalend, "De Schoot van de Moeder. Waar is de Schoot van de Moeder?" Toen, op een ochtend werd ik wakker met het antwoord. De Schoot van de Moeder is de Heilige Rots die ik op de één of andere manier binnen was gegaan op de dag dat ik Haar in Haar vorm van de Elohim Alcyone ontmoette. Ik moest daarnaar terugkeren. Ik moest terug, en wel nu meteen.
Opnieuw, bevoorraadde ik een lichte rugzak en ging er tijdens de vroege ochtend vandoor. Alleen deze keer, informeerde ik Alycia eerst, die volledig begreep waarom ik moest gaan. Vele jaren waren voorbij gegaan sinds Mytre en ik de grot bij de Heilige Rots verlaten hadden. Er was veel veranderd aan ons dorp en manier van leven sinds die tijd. Wij wisten allemaal dat de Arcturianen ons een tijdelijke bescherming hadden gegeven voor onze vijanden. Nochtans, wisten wij dat wij actief deel zouden moeten gaan nemen aan de ascentie waarover zij gesproken hadden.
Al deze jaren in de Violette Tempel te leven hadden me beschermd van de angst en verwarring die veel te gewoon waren in het Dorp. Nochtans, hadden mijn mensen behoefte aan antwoorden, en deze antwoorden konden alleen van de Moeder komen. Ik wandelde twee en een halve dag lang voordat ik de Heilige rots vond. Veranderingen waren er aangebracht in het omringende landschap, maar het onzichtbare energieschild, welke alleen door degenen die "uitgenodigd" waren betreden kon worden, beschermde de Heilige Rots en diens omringende gebied.
Ik voelde een zwevende sensatie toen ik door het schild heen ging. Toen, moest ik me door vele struiken heen bewegen voordat ik de exacte locatie van de rots kon vinden die mij eens in de Schoot van de Moeder gebracht had. Toen ik de Rots eenmaal gevonden had, onderzocht ik het gebied. Het was verlaten en onverzorgd. Daarom, besteedde ik het grootste deel van de dag van wat er nog van over was met het schoonmaken van mijn grot vlakbij en het opzetten van mijn tijdelijke woning. Deze keer wist ik precies wat ik mee moest brengen, dus het werk ging snel. 
Toen de grot volledig hersteld en in een knusse woning veranderd was, ging ik achteruit staan om de grot te observeren. Het was toen dat ik op de vloer neerviel en het uitsnikte. Iedere herinnering hier samen met Mytre overviel me, en ik was overweldigd met verdriet. Ik had mezelf niet toegestaan dit verdriet te voelen sinds de tijd dat ik hem had laten gaan, en het voelde goed om dat eindelijk los te laten. Toen ik niet meer kon huilen, kroop ik naar dat wat er over was van onze slaapplaats, trok mijzelf op in de foetuspositie en sliep als een kind.
Ik werd als een nieuw persoon wakker, was helder van geest en vastbesloten mijn bestemming te vervullen. Ik ging naar buiten naar de kleine vijver, die er nog steeds was, maar een beetje overgroeid was geraakt. Toen, zonder een gedachte, besteedde ik de meeste tijd van de ochtend aan het uittrekken van planten die de vijver hadden overwoekerd en het verwijderen van het mos dat zich tussen de planten een plaats had weten te veroveren. 
Toen, creëerde ik opnieuw mijn stenen vuurkuil, verhuisde enige takken en stenen om een zitje rondom het vuur te maken en maakte het gebied schoon van ongewenste stenen en planten. Ik groef zelfs het gebied op dat eens mijn kleine tuin was geweest, en plantte daar de zaden die ik met me meegebracht had. Nu was het tijd om een pad schoon te maken naar de Heilige Rots en de ongewenste planten weg te halen van het Portaal naar de Schoot van de Moeder.
Ik was me er bewust van geworden dat de Heilige Rots een krachtig Portaal was, maar ik had niemand daar iets over verteld, zelfs mijn beste vrienden in de Tempel niet. Mijn eerste initiatie was geweest toen ik naar dit gebied geleid werd. Mijn tweede initiatie, welke NU was, was om deze Heilige Ruimte te beschermen. Met die gedachten in mijn hoofd, herinnerde ik mij opeens wat de Arcturiaan in mijn Ziel gefluisterd had die eerste nacht in de Schoot van de Moeder. "Jij bent de Hoeder van het Violette Vuur."
Ik was die boodschap vergeten omdat ik niet wist wat het Violette Vuur was. Nochtans, de meeste van mijn lessen in de Tempel gingen over de kracht van transmutatie die opgeslagen was binnenin het Violette Vuur. Wij hadden vaak over de "Mythe" van dit Vuur gesproken, maar niemand wist wat of waar het was, zelfs ik niet. Ik was zo afgeleidt door het missen van Mytre dat veel van wat ik geleerd had mijn onbewuste geest ingegaan was.
Nu dat ik teruggekeerd was op het Land van de Moeder, vielen alle stukjes van de puzzel op hun plaats. Nochtans, wist ik alleen wat bedoeld was dat ik moest doen in het NU. Eenmaal gedaan, wist ik opnieuw wat ik moest doen in dat NU. Ik was gelijk aan de vele stenen die ik verhuisd had. Ik was alleen HIER en NU. Ik vond die ervaring prachtig.
Ik kon me het verleden niet meer herinneren en de toekomst was NU. Ik was vergeten wat er eerder gebeurd was, behalve voor Mytre, Alycia en mijn beste vrienden, en ik had geen besef over de toekomst. Alleen liefde kon mijn gedachten begeleiden en mijn enige emotie was duidelijkheid. Ik had nooit aan duidelijkheid gedacht als een emotie, maar ik ontdekte dat het de enige emotie was die ik nog had wanneer ik mij volledig concentreerde op het HIER en NU.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

*****

De Waarneming van Perfectie
17 Juli 2012 / Dr. Suzanne Lie

Toen ik mij eenmaal gevestigd had in het leven in het NU, begon mijn bewustzijn volledig te veranderen. Ik was me er bewust van dat ik niet geprobeerd had het Portaal in de Heilige Rots binnen te gaan, maar daar maakte ik me geen zorgen over. Ik wist dat wanneer het het NU was om het Portaal te openen, ik dat zonder voorbedachtheid zou doen. Ik was me er bewust van dat ik me in het proces bevond van het uitbreiden van mijn resonantie. Toen ik eerder het Portaal binnenging, werd het voor mij geopend, en viel ik er letterlijk doorheen. Ik wist instinctief dat het Portaal openen door mijzelf een andere kwestie zou zijn.
Terwijl mijn bewustzijn zich uitbreidde, werd ik in toenemende mate bewust van het Land en van mijn eigen Geest. Terwijl ik meer bewust van mijn eigen Geest werd, werd ik me bewust van de Geest van het Land. Toen, voordat ik het wist, bevond ik mij in Eenheidsbewustzijn met iedere steen, plant, boom, dier, vogel, de lucht en het weer. Wanneer ik wakker werd wist ik precies wat ik aan moest trekken en precies welke taken het beste bij het weer pasten.
Ons weer was behoorlijk grillig geworden in de laatste tien jaren sinds wij wisten dat het tijd voor ons was om te ascenderen. Nu dat ik ÉÉN werd met het land en de lucht, kon ik begrijpen waarom. Terwijl ik steeds meer verbonden raakte met mijn milieu, kon ik zien hoe mijn iedere gedachte en emotie deze beïnvloedde. Bijvoorbeeld, op een dag werd ik wakker en zag een heldere lucht. Om een onbekende reden dacht ik, "Oh hoe fijn, ik hoop dat het vandaag niet begint te regenen."
Onmiddellijk, begon de lucht te bewolken. Om er zeker van te zijn dat ik de wolken niet creëerde zei ik, op een erge liefdevolle manier, "Dank u voor uw prachtige heldere lucht." Onmiddellijk, verdwenen de wolken en de gehele dag was het zonnig en helder. Ik was slechts één persoon, maar ik had mijn bewustzijn uitgebreid om de macht van vele vast te houden. Toen, begreep ik waarom het weer rondom het Dorp zo grillig was geworden.
Heel veel mensen daar waren blij en opgewonden over de mogelijkheid van hun ascentie. Nochtans, waren zij tegelijkertijd angstig dat zij niet in staat zouden zijn om te ascenderen. Deze collectieve onzekerheid over hun lot gaf de Weer Deva en haar ontelbare Elementalen vele verwarrende boodschappen. Ik had in de Tempel geleerd dat er vierde dimensionale gevoelhebbende wezens zijn die dienen om de gedachten en emoties van Planetaire Hoeders in de werkelijkheid te brengen.
In ons geval, waren de Planetaire Hoeders menselijk, maar op andere werelden waren de Planetaire Hoeders van een ander ras. Nochtans, waren het de gedachten en emoties, het energieveld, van de Hoeders die de Elementalen dirigeerden, en hun Hogere Expressies van Deva's, om het energieveld van de Hoeders te manifesteren.
Ik had van mijn tijd op het Land geleerd dat om te ascenderen naar de vierde en/of vijfde dimensies, wij moesten leren om ons energieveld te beheersen. Onze mensen hadden voor zolang in tweedracht en strijd geleefd dat het moeilijk voor hen was om hun gevoel van slachtofferschap en het gebrek aan kracht los te laten dat samen met die geestesgesteldheid kwam. Ik weet dat ik enorm geworsteld had met mijn gevoelens een slachtoffer te zijn met het verlies van mijn geliefde Mytre.
Gelukkig, nu dat ik naar de Moeder teruggekeerd was, begon ik precies te begrijpen waarom onze scheiding zich moest voordoen. Wij moesten gescheiden zijn om volledig gefocust te kunnen zijn op de transmutatie van ons bewustzijn. Maar, ik had moeten wachten totdat Alycia oud genoeg was om door onze vrienden verzorgd te worden in de Tempel voordat ik, ook, alleen weg kon gaan.
Ik realiseerde me dat er veel vrouwen in het Dorp waren die hun kinderen niet achter konden laten en weggaan de wildernis in zoals ik dat gedaan had. Nochtans, een ieder van ons had een andere bestemming, en sommige van deze mannen en vrouwen had de bestemming van het begeleiden en beschermen van de kinderen. Verder, de kinderen die geboren waren sinds dat ons ascentieproces begonnen was waren vaak meer geëvolueerd dan hun ouders. Dit was het geval met Alycia. 
Met alleen mijzelf om aan te denken en voor te zorgen, was ik in staat om de uitbreiding van mijn bewustzijn groots te doen laten escaleren. Het was toen ik me realiseerde hoe mijn energieveld het weer beïnvloedde dat ik wist dat ik klaar was om het portaal te openen. Nochtans, zou ik geduldig wachten, ik leerde eindelijk om geduldig te zijn, tot aan het NU waarin ik mezelf gewaar werd voor de Heilige Rots te staan.
Ondertussen, ging ik door met mijn dagelijkse leven, mijn iedere gedachte en emotie bekijkend om in het NU van de Ene en Eenheid met Al het Leven te blijven. Gedurende iedere voorbijgaande dag, begon ik volledig te begrijpen waarom alles dat er met mij gebeurd was een onderdeel van de vervulling van mijn Missie was.
Ik herinnerde me de verbinding die ik met de Moeder had voordat ik zelf een Moeder was geworden en begreep hoe ik meer diepgaand met de Grote Moeder kon versmelten vanwege die ervaring. Ik kon ook zien dat het vaderschap Mytre op dezelfde manier geholpen had. Ik begon me te realiseren dat alles Perfect was binnenin de ENE. Het zijn alleen de angstige reacties van onze lagere aard die ons de waarneming van perfectie ontzegde.
De Heilige Rots begon naar me te roepen. Mijn uitgebreide bewustzijn had me geleerd dat geduld de sleutel was om mijn energieveld in balans te houden. Wanneer ik ook maar in verlangen verviel, werd ik uit het NU vandaan getrokken en in een 'tijd' waarin ik gebrek had en meer nodig was. Terwijl in het NU, daar was geen gebrek, want ik bevond me in de Stroming van Goddelijke Manifestatie voor mijn iedere behoefte. In feite, gebeurden vele van deze manifestaties nog voordat mijn brein zich er bewust van was dat zij nodig waren.
Met deze realisatie, werd ik me bewust van mijn Geest Essentie die een expressie van mijzelf in een hogere frequentie van werkelijkheid was. Een "hogere frequentie van werkelijkheid" was een nieuw concept voor mij. In de Tempel leerden wij over de Geestelijke Begeleiders en de Engelen, maar niemand had in overweging genomen dat deze Wezens hogere expressies van onze menselijke vorm zouden kunnen zijn.
Eerst, was het behoorlijk moeilijk voor mij om uit de tradities vandaan te breken waarin ik was groot gebracht en mijn spirituele lessen leerde. Nochtans, zijnde in het NU, was alle twijfel onmogelijk. Hiermee bedoel ik dat op het moment dat ik twijfel toestond mijn bewustzijn binnen te gaan, ik uit het NU vandaan en in mijn alledaagse bewustzijn viel. Deze ervaring was als het vallen vanaf een hoge, warme klif in een koude, drukkende vijver.
Na de eerste paar 'uitvallen,' nam het in feite vele, om mezelf te realiseren dat twijfel de reden was voor mijn onmiddellijke afdaling in een oude manier van leven. Toen ik de uitvallen had, voelde ik mij gewoonlijk dagenlang of zelfs wekenlang boos, teneergeslagen en bezorgd. Toen, geleidelijk aan, leerde ik mijzelf te vergeven voor mijn wantrouwen jegens de Geest, welke in feite de hogere expressie van mij ZELF was. 
Uiteindelijk, realiseerde ik me dat mijn gewoonte grotendeels twijfel was, omdat ik bang was dat mijn geluk "te goed om waar te kunnen zijn" was. Die gewoonte kwam met de overblijfselen van dat ik een slachtoffer was. Want welbeschouwd, is een slachtoffer een martelaar die nooit genezen kan worden. Ik had al teveel jaren van mijn leven op die manier lijdend doorgebracht en was klaar om mijn gedachten te veranderen om zodoende mijn gewoonten te veranderen.
Terwijl ik me herinnerde om mezelf te vergeven voor het uit mijn uitgebreide bewustzijn vandaan te vallen, kon ik veel langer in die geestesstaat verblijven. Nu was het vermoeidheid dat er de oorzaak van was uit mijn hogere bewustzijn vandaan te vallen. Daarom, leerde ik om de behoeften van mijn fysieke lichaam in het oog te houden. Moest ik het voeden? Moest ik rusten? Ik ontdekte dat als ik hongerig of moe was dat het veel moeilijker was om de Meester van mijn energie te zijn.  
Eindelijk, kwam de dag dat ik wist dat het NU gearriveerd was om het Portaal te openen.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

*****

Het Openen van het Portaal
"Neem de Werkelijkheid Binnenin Waar"
19 Juli 2012 / Dr. Suzanne Lie

Suzanne Lie: Ik ben de laatste twee ochtenden wakker geworden met de boodschap, "Neem de werkelijkheid binnenin waar." Ik verliet het laatste deel van Mytria's doorlopende verhaal met haar zeggende, "Eindelijk, kwam de dag dat ik wist dat het NU gearriveerd was om het Portaal te openen."
Is het mijn NU om het Portaal naar de Schoot van de Moeder te openen? Natuurlijk, is het antwoord ja want IK BEN Mytria in een andere werkelijkheid. Ik weet niet of die werkelijkheid 'echt' is voor iedereen, maar IK WEET dat die werkelijkheid voor mij echt is en voor diegenen waarmee ik die wereld deel.
Aangezien mijn multidimensionale denken mijn derde dimensionale denken opzij begint te zetten, gaat de tijd weg, gaan "moeten" en "zouden" weg en vrees is nagenoeg verdwenen. Op z'n minst, is vrees in dit NU verdwenen. Ook, is die stevige grens die verdeelde wat echt en wat niet echt was verdwenen. Als ik door mijn Derde Oog kijk, wat ik niet doe terwijl ik wandel of rijd, zie ik ontelbare andere werkelijkheden die mij uitnodigen om daar te gaan kijken. 
Nochtans, mijn NU is HIER op het lichaam van de ascenderende Aarde. Gelukkig, sinds er geen tijd is, is er geen wachten. Er zijn alleen keuzes. Binnenin dit NU herinner ik me nog steeds hoe tegelijkertijd te functioneren in diverse werkelijkheden. Ik heb van vele anderen gehoord dat zij, ook, moeite hebben gegrond te blijven in het fysieke.
Wanneer wij binnenin waarnemen en bekijken, interpreteren wij de werkelijkheid vanuit onze Kern ZELF, welke onze Multidimensionale Lichtlichaam is. Aan de andere kant, wanneer wij de werkelijkheid via onze 5 fysieke zintuigen waarnemen, bekijken en interpreteren wij de werkelijkheid via het 3D Raster. Voor ons is het 3D Raster nieuws van gisteren. Wij zijn verveeld met hard werken, conflicten, dualiteit en vrees. Wij zijn klaar voor onvoorwaardelijke liefde, eenheid met al het leven en in de stroming leven.
Een ander ding dat aan het gebeuren is, is dat mijn dromende leven, mijn 4D Zelf, mijn wakende leven binnenstroomt. In feite, in de nacht van 17 Juli 2012 had ik een lange droom over mijn HSBC kredietkaart. Ik vind die kaart maar niets, dus die ligt in de lade. Daarom, had ik er geen idee van waarom ik een droom had over die kredietkaart. De volgende ochtend, opende ik 'the2012scenario' internetsite en vond: "HSBC Schandaal Slaat Toe: Leidinggevende Vertrekt. Bank Hielp Mexicaanse Drugs Baronnen, Schurkenstaten en 'Terroristen'"
Het was in de volgende twee nachten dat ik de instructie bij het ontwaken ontving van,"Neem de Werkelijkheid Binnenin Waar." Misschien toonde de HSBC droom mij dat de boodschappen in mijn dromen een werkelijkheid in mijn wakende wereld waren?
Mijn leven als Mytria is absoluut binnenin mij, en ik neem de werkelijkheid via haar ogen waar. Ik, ook, volg mijn innerlijke begeleiding en zoek ernaar om de Moeder te horen. Daarom, denk ik dat het ook mijn NU is om het Portaal naar de Schoot van de Moeder te openen. Aangezien jij dit leest, moet het ook jouw NU zijn. 

Pleiadische Ascentie
Het Openen van het Portaal

Mytria vertelt verder:
De ochtend dat ik het NU voelde om het Portaal te openen werd ik vlak voor zonsopkomst wakker. Ik had me niet voorgenomen om op dat tijdstip wakker te worden, dus moet het mijn Geest geweest zijn die deze beslissing genomen had. Onmiddellijk wist ik dat het een Heilige dag zou zijn. Daarom dat ik, nadat ik me gewassen, aangekleed en wat water gedronken had, naar mijn speciale rots ging net boven mijn kampplaats om naar de opgaande Zon te kijken.
Zodra ik op de rots geklommen was, verviel ik in een diepe meditatie. Zelfs toen ik de warmte van de eerste stralen van de zon op mijn gezicht voelde, hield ik mijn ogen gesloten. Toen, met mijn fysieke ogen gesloten zag ik de Zonsopkomst met mijn Derde Oog. Wat een glorieuze aanblik dat was!
Door mijn Derde Oog, was ik in staat om kleuren waar te nemen die voor mijn fysieke visie onzichtbaar waren. Ook, kon ik de hogere frequentie van deze stralen net boven mijn hart voelen. Ik herinnerde mij een oude "Mythe" die wij bestudeerd hadden in de Tempel over het bestaan van een Hoger Hart net boven het fysieke hart.
Deed het kijken naar de Zonsopkomst door mijn Derde Oog mijn Hoger Hart openen? Ik kon niet over die vraag nadenken, want onmiddellijk, begon mijn lichaam zo krachtig te schudden dat ik bijna van de rots afviel. Ik voelde dat de energie voortkwam vanuit de basis van mijn eigen schoot en via mijn ruggenwervel omhoog ging. De energie was heet, dan koud, en dan weer heet.
Ik schudde zo erg dat ik nauwelijks bij bewustzijn kon blijven toen ik hoorde, "Trek de energie in je Kern!" Ik wist niet zeker hoe dat te doen, dus ik verbeelde me dat ik de energie in mijn Kern kon ademen. Geleidelijk aan, kalmeerde de energie, zoals water dat een plaats op het land gevonden had dat diens stroming kon omringen. 
Nu begon mijn lichaam te golven op de stroming van de energie, welke aangestuurd leek te worden door mijn ademhaling. Ik vertraagde mijn ademhaling om mijn geest te kalmeren, ik nam lange langzame inademingen en maakte mijn uitademingen twee keer zolang als mijn inademingen. 
Het was toen dat ik de Rivier van het LEVEN door mijn Kern voelde stromen. Nochtans, was dit geen rivier van water. Het was een rivier van licht. Terwijl het licht van de Zon hoger in de lucht opsteeg, begon de bovenzijde van mijn hoofd te gloeien en te pulseren.
Ik kon voelen dat het zonlicht aan de bovenzijde van mijn hoofd naar binnen ging. Zoals water vanuit de zee, de Kosmische Zee, vond er een wisselwerking plaats tussen het licht van boven en de Stroming aan licht vanuit de basis van mijn wervelkolom. Vanaf de bovenzijde van mijn hoofd naar mijn Hoger Hart kon ik voelen dat de twee bronnen van licht op elkaar inwerkten en vermengden.  
Ik observeerde de binnenzijde van mijn vorm alsof ik door een Portaal keek. Ja, het eerste Portaal die ik moest openen wat het Portaal naar mijn ZELF, mijn eigen Kern.
Ik zat daar de gehele dag, zonder te drinken, eten of amper te bewegen. Ik weet niet hoe ik het deed. In feite, ik ben sindsdien niet weer in staat geweest dat te doen. Nochtans, op die profetische dag, was ik in staat mij compleet over te geven. Ik ben er niet zeker van waar ik me aan overgaf, maar het veranderde mijn leven voor altijd. Misschien, gaf ik mij over aan mijn Bestemming.
Toen de zon begon onder te gaan, kon ik voelen dat diens grote licht helemaal naar beneden in de basis van mijn wervelkolom was gereisd. Toen de Zon volledig onder was gegaan, viel ik achterover op de rots en sliep tot aan de volgende dageraad.
Wederom, werd ik voor de dageraad wakker, maar deze keer was ik heel erg hongerig. Nochtans, was ik er niet zeker van of ik in staat was te kunnen lopen, of nog minder van de rots af te klimmen, dus lag ik daar totdat er voldoende licht was. Ik rekte mijn lichaam uit en probeerde me te herinneren wat er de vorige dag gebeurd was. Nee, ik kon me niets herinneren, tenminste nu nog niet.
Het laatste dat ik me kon herinneren was dat ik op de rots geklommen was om met een meditatie te beginnen. Toen, werd mijn geest blank. "Het zal tot je komen, je bent klaar om het te gebruiken."hoorde ik een bekende innerlijke stem zeggen. Ik had geleerd om die stem volledig te vertrouwen. Daarom, ging ik zitten, stond langzaam op en kroop voorzichtig naar beneden van de rots af.
Toen ik bij mijn kampplaats aankwam, liet ik me met kleren en al in de vijver vallen, en verbleef daar urenlang. Uiteindelijk, dwong honger mij uit mijn waterschoot, aangezien, inderdaad, ik herboren was. Uit de vijver vandaan kruipen en proberen te staan en te lopen maakte dat ik me als een kind voelde. Het was alsof iemand anders de leiding over mijn lichaam had. Nochtans, voelde die ander zo vriendelijk, liefdevol en geduldig aan, dat het gewoon goed was.
Toen ik ging eten, realiseerde ik me de eerste manier waarop ik veranderd was. Ik kon niets vinden dat mijn lichaam wilde accepteren als voedsel, behalve water. Daarom, dronk ik veel, heel veel water. Uiteindelijk vond ik enige kruiden die ik gedroogd had, en maakte van hen thee. Mijn nieuwe lichaam accepteerde ook de thee. Ik begon te begrijpen hoe belangrijk en volledig dit hergeboorte proces was geweest.
In de volgende paar dagen vond ik enige voedingsmiddelen die mijn lichaam wilde accepteren. Alles hiervan moest van het land komen zoals bepaalde grassen en bloemen. Ik moest op mijn instincten vertrouwen om er zeker van te zijn dat ik niet iets giftigs at. Gelukkig, was mijn opgewaardeerde vorm volledig geïntegreerd met het land en wist wat te eten en wat niet te eten. 
Ik verloor alle notie van tijd en was gedurende de dag of nacht voor vele uren wakker of slechts een paar. Er was niemand om voor te zorgen en er was niets te doen. Vandaar, dat ik mijn proces volledig kon omarmen en iedere innerlijk aanwijzing kon volgen op het exacte NU waarin ik het ontving.
Ik wist dat mijn lichaam in resonantie veranderde omdat ik dingen waar kon nemen die ik voorheen nooit waar kon nemen, zoals de aura's rondom iedere plant. Het waren de aura's van de planten die mij vertelden of de plant eetbaar was of niet. Als de aura blauw of violet was, was het prima voor mij om te eten. Echter, was de aura groen of rood, dan kon dat niet. Ik genoot van deze nieuwe vaardigheid van het zien van de resonantie van al het leven en wandelde rond mijn kamp en observeerde alle aura's. 
Uiteindelijk, dwaalde ik voorbij de grensgebieden van mijn kamp en bevond ik me bij het Meer waar ik Mytre had ontmoet. Ik had het Meer vermeden, aangezien het me veel te verdrietig maakte om daar te zijn. Nochtans, bracht het meer me nu vreugde, en ik bracht een groot deel van de dag door met zwemmen en rusten bij het water. Toen de zon begon af te dalen naar de horizon, wist ik dat het tijd was om terug te keren.
Ik wandelde over dezelfde richel die ik bewandeld had op de avond dat ik Mytre ontmoette toen ik daar een figuur zag staan. Hij leek erg op Mytre, maar ik wist dat dat onmogelijk was. Desalniettemin, rende ik naar de plaats waar de figuur stond om ineens omhelst te worden door de sterke armen van mijn geliefde.
Ik begon van vreugde te snikken toen ik zijn fysieke armen om mij heen voelde. Wij stonden daar als één wezen tezamen voor wat eeuwig leek te zijn, totdat ik hem hoorde zeggen, "Ik ben hier nu niet echt. Dit is mijn Astrale Projectie." Ik duwde me teleurgesteld en boos van hem af.
"Maar je voelt zo echt. Hoe kan dat?"
"Wees niet boos, mijn geliefde, wij maakten deze overeenkomst tijdens jouw ontwaking."
Ik kon me geen overeenkomst herinneren, maar ik had hem nooit gekend tegen mij te liegen. 
"Oh, Mytre, je bent zo sterk geworden. Ik ben zo trots op je, mijn geliefde. Hoe lang kan je zo blijven?
Mytre glimlachte en zei, "Dat weet ik niet, maar ik ben geïnstrueerd om je rond middernacht bij de Heilige Rots te brengen."
"Heeft de Moeder jou ook opgeroepen?"vroeg ik.
"Jij hebt me opgeroepen, wat het waarom is dat ik deze vaardigheid van teleportatie geleerd heb. Het was mijn diepe behoefte jou in mijn armen te houden dat mij ertoe aanzette om het latente DNA welke dit ingeboren vermogen bezit te openen."
"Ja." zei ik. "En ik zou deze reis nooit gemaakt hebben als je niet van mij weg zou zijn geweest. Dat wat wij als een ramp zagen was eigenlijk onze bestemming."
We wandelden gearmd naar de Heilige Rots en stonden daarvoor terwijl de laatste stralen van de Zon onder de horizon wegzakten. We hadden verscheidene uren voor middernacht, dus zaten we gearmd en vertelden elkaar alles dat er met ons gebeurd was sinds dat wij van elkaar gescheiden waren. De tijd die wij samen doorbrachten voelde als een eeuwigheid aan, toch, was het ook veel te kort.
Toen het bijna middernacht was, begon het beeld van Mytre vaag te worden. We wisten dat onze tijd samen bijna voorbij was. Hij was gekomen om mij te helpen het Portaal te openen, mijn initiatie, en ik was zijn initiatie om zo ver weg te teleporteren voor zo'n lange tijd.
Toen het bijna middernacht was, hielden wij elkaar innig vast. Zijn vorm begon aan en uit te knipperen, alsof hij de verbinding kwijt raakte. In feite, zei hij dat hij de verbinding met zijn fysieke vorm aan het kwijtraken was en nu weg moest gaan anders zou hij zijn lichaam enorm beschadigen. Ik liet hem vrij met een laatste kus, wendde me van hem af en keek naar de Heilige Rots.
Ik wist dat hij weg was gegaan, maar onze hartverbinding was versterkend geweest. Ik kon het in mijn Hoger Hart voelen dat hij me de moed en het vertrouwen gegeven had dat ik nodig was om het Portaal te openen. Met mijn geest in vrede en mijn hart gevuld met liefde, boog ik me voorover en raakte de Heilige Rots met de palm van mijn rechterhand aan.
Onmiddellijk, voelde ik mijn verbinding met het Portaal. Mijn hand op de Rots houdend, bewoog ik me dichter en dichterbij totdat ik enkele centimeters van diens oppervlakte af stond. Ik liet langzaam mijn hand zakken en ging centimeters vooruit totdat mijn tenen de Rots aanraakten. Toen, leunde ik naar voren totdat mijn hart de Rots aanraakte.
Ik hoorde een dwarrelend geluid en voelde een lichte bries die vanuit de Rots leek te komen. Ik wachtte terwijl de bries een wind werd en de wind een stroom werd. Het geluid was zo luid dat het bijna pijn aan mijn oren deed, maar ik bewoog me niet.
Ik sloot mijn ogen om beter met mijn Derde Oog te kunnen zien en ontdekte een licht dat uit het centrum van de Rots kwam. Ik raakte dit licht aan en voelde dat mijn hand de Rots binnenging. Met mijn hand voor mij nam ik mijn eerste stap in de Rots en door het Portaal. Het was toen dat het geluid zo luid werd dat het pijn aan mijn oren deed en het licht zo helder dat mijn Derde Oog pijn deed, maar ik ging door met mijn voorwaartse beweging.
Ineens, werd ik door een draaiend raster van licht en geluid heen getrokken. Ik was volledig gedesoriënteerd en kon boven van beneden niet onderscheiden. In feite, denk ik dat ik in de rondte draaide. Ik gebruikte al mijn gedachtecontrole die ik geleerd had om misselijkheid tegen te gaan en riep naar de Moeder om mij door dit Portaal, Haar Schoot in de Kern van onze planeet, heen te trekken.
Het leek eeuwig te duren voordat het draaien ophield. Toen werd ik uit de draaikolk vandaan geduwd en landde op de koele Aarde in volledige duisternis. Ik stond langzaam op en verwachtte de Moeder. Langzaam acclimatiseerde ik tot het gedempte licht en de dichtere atmosfeer, totdat ik kon zien dat ik in dezelfde grot was waarin ik de eerste keer de Moeder, Elohim Alcyone ontmoette.
"Lieve Moeder, Ik ben naar U toegekomen."fluisterde ik, bijna tegen mijzelf.
In een plotselinge flits van wit licht verscheen de Moeder voor mij met uitgestrekte armen en een warm hart.
"Gefeliciteerd mijn lieve. Je hebt mijn Portaal geopend."  

Mytria en Mytre zullen terugkeren om hun Ascentieverhaal verder te vertellen.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen