zondag, april 20, 2014

Mytre en Mytria - Transmissies van Thuis - Pleiadische Ascentie ( Delen 10, 11 en 12)


Mytre en Mytria - Transmissies van Thuis

Pleiadische Ascentie
"Het Werk Doen"
22 Juni 2012 / Dr. Suzanne Lie

Groeten,
Wij zijn Mytria van de Violette Tempel van Alcyone en Mytre van het Ashtar Commando. Wij zijn teruggekeerd om meer van ons Pleiadisch Ascentieverhaal te delen. Wij hebben beslist om de ervaring van onze ascentie met onze Aardse vrienden te delen, aangezien jullie, ook, jullie tijd van ascentie binnengaan. Van nu af aan, als jullie terugkeren naar jullie Multidimensionale ZELF, zullen jullie spoedig jullie Goddelijke Aanvulling ontmoeten, of je hebt die al ontmoet. De uitdrukking Goddelijke Aanvulling is ook bekend als Tweeling Vlam.
Hoe meer je terugkeert naar jouw vijfde dimensionale resonantie, hoe minder jij je comfortabel zult voelen in een lichaam van het geslacht. In feite, zullen alle vormen van polariteit te benauwend voelen, te laag van resonantie, voor jouw altijd uitbreidende bewustzijn. Daarom, zal een bepaalde drang in jou naar boven rijzen dat er iemand is die je moet ontmoeten. Je weet waarschijnlijk niet wie deze persoon is, maar je zult meteen jouw Aanvulling kennen wanneer jullie ogen elkaar voor het eerst ontmoeten. Deze ervaring staat gelijk aan het opvangen van een glimp van jezelf in een spiegel.
Wanneer je contact maakt met jouw Aanvulling, zal er een kettingreactie aan gebeurtenissen geïnitieerd worden waarover jouw ego-zelf geen controle heeft. Het zuivere magnetisme van de ontmoeting met jouw eigen Ziel in een andermans lichaam kan behoorlijk verontrustend zijn. Als je niet klaar bent voor deze hereniging, zou je het zelfs weg kunnen duwen. In dit geval, ontmoeten jullie elkaar op een later tijdstip of in een andere werkelijkheid.
Aan de andere kant, diegenen die resoneren met de drempel van de vijfde dimensie zullen klaar zijn. Bijgevolg, zullen zij welwillend hun levens willen veranderen op wat voor manier dan ook om deze persoon in hun leven te houden. Hoewel, maak niet de fout dat deze intense emoties voor een gemakkelijke relatie zullen zorgen. In feite, is een relatie met jouw Goddelijke Aanvulling gelijk aan een relatie met jezelf.
Jouw Goddelijke Aanvulling is het deel van jouw Ziel dat je moest loslaten om in staat te zijn een driedimensionaal lichaam of geslacht te bewonen. Na de eerste scheiding, nam een ieder van jullie ontelbare incarnaties aan in zowel mannelijke als vrouwelijke vormen. De kracht van het verbinden met je Goddelijke Aanvulling is zo intens, dat Zielen er gewoonlijk voor kiezen om deze verbinding te maken als zij de ascentie naderen. Aan de andere kant, zou je eerst kunnen kiezen om te ascenderen en op de drempel van de vijfde dimensie te wachten totdat jouw Goddelijke Aanvulling ook Ascendeert.
Heel vaak, over-licht jouw Goddelijke Aanvulling jou door je gehele leven heen, maar je zult je dit feit alleen realiseren nadat je opnieuw jouw multidimensionale bewustzijn hebt verkregen. Je verbinden met jouw Aanvulling dient als de voorloper op de verbinding met jouw hogere expressies van zelf in de midden-vijfde dimensie en daaraan voorbij. Er zijn tijden wanneer Goddelijke Aanvullingen elkaar ontmoeten terwijl zij beide op het fysieke vlak zijn. Soms leven zij levens van diepgaande verplichting tot elkaar. Andere keren komen zij in Eenheid om een grote sociale bijdrage te volbrengen.

Aan de andere kant, kunnen zij samen soms geen vrede vinden, aangezien de energie te intens is voor hun staat van bewustzijn om te accepteren. In dit geval, gaan zij uiteindelijk uit elkaar. De levensuitdaging wordt dan beschouwd als een 'proefonderzoek' waarin zij beide zich realiseren dat zij nog niet klaar zijn om de derde dimensie te verlaten. Nochtans, was er een moment van verbinding, welke zij onafgebroken altijd in hun harten met zich mee zullen dragen.
In tegenstelling, zijn er ook levens waarin je elkaar ontmoet, versmelt en ÉÉN wordt binnenin je Hart en Ziel. Nochtans, worden jullie gedwongen uit elkaar te zijn omwille van een Missie/Opdracht die zelfs meer belangrijk is dan jullie persoonlijke liefdesverhaal. Dit laatste voorbeeld was het geval met ons. Maar wij komen nu op onszelf voor te liggen. Dus, keren wij terug naar ons verhaal niet lang nadat wij weggingen…. 

Mytria Spreekt:
Met Mytre zijn gewonde been, nam het ons verscheidene dagen om terug te komen in onze thuisbasis. Eenmaal daar, keerden onze levens naar het normale patroon terug, alleen wel op een veel dieper niveau, aangezien wij beide door transformatie initiaties heen waren gegaan en deze hadden afgerond. Omdat wij ons verbonden hadden met onze Hogere Expressies, alsook met onze Moeder Planeet, was onze verbinding met elkaar zelfs nog meer intiem.
We deelden dromen, communiceerden zonder te praten, ontdekten dat we dezelfde dingen deden, alsook dat we tegelijkertijd dezelfde dingen dachten. Met andere woorden, ervoeren wij een diepe verbondenheid en onvoorwaardelijke liefde voor elkaar. Dat betekende niet dat we nooit verhitte discussies of moeilijke momenten hadden. Natuurlijk hadden we die. Nochtans, waren deze momenten van een snel voorbijgaande aard, om vervangen te worden door onze gewoonlijke vrede en comfort. Daarnaast, hadden wij iets heel speciaals dat wij deelden.
Terwijl Mytre zijn been genas, groeide mijn buik. Ons lieve kind groeide binnenin mijn lichaam, alsook binnenin Mytre zijn hart. Hij hield vaak mijn buik vast en sprak over zijn dochter, hij stond erop dat de baby een meisje was. Wanneer wij deze momenten deelden, was ik zo blij dat ik dacht dat mijn hart uit elkaar zou kunnen barsten. Nochtans, deze blijdschap werd altijd opgevolgd door een moment van vrees.
Ik probeerde dat gevoel te negeren, maar ik wist dat er snel een verandering zou zijn, en niet slechts de verandering van het hebben van een baby. De Moeder vertelde me dat zij spoedig onze assistentie nodig zou zijn. Er waren wat zaken waar zij ons voor nodig was om voor Haar te doen. Zij, ook, was klaar om uit te breiden in Haar hogere expressie van ZELF. Onfortuinlijk genoeg, kwam uiteindelijk de dag waarop mijn gevoelens bevestigd werden.
Ik zat zeer dicht tegen de geboorte aan en Mytre zijn been was bijna genezen. Het was vroeg in de ochtend en Mytre had een vroege ochtend zwempartij genomen in een meer vlakbij. Ik was ons ontbijt aan het klaarmaken, toen ik een scherpe pijn in mijn buik voelde. Slechts een paar ogenblikken later kwam Mytre zo snel als hij kon naar me toe rennen, wat erg snel was. Ik rende, waggelde naar hem toe, maar hij zwaaide naar me om te stoppen. Toen hij mij bereikte, was hij zonder adem maar speelde het klaar te zeggen, "Wat gebeurde er net met jou? We moeten terug naar het Dorp gaan. Het is nu snel jouw tijd en je moet daar zijn waar ze je kunnen helpen."
Dagenlang weerstond ik zijn advies. Ik wilde mijn baby in het huis waar ik van hield krijgen. Nochtans, wist ik dat Mytre gelijk had, Ik wist alleen niet waarom. Nadat is verscheidene van die pijnen gehad had, overtuigde hij mij dat we naar de Tempel moesten gaan. We maakten ons kamp schoon, maar lieten het leefbaar achter, aangezien we van plan waren terug te keren zodra het veilig voor de baby was.
Onfortuinlijk genoeg, had het leven een ander idee….

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

*****
"De Geboorte"
2 Juni 2012 / Dr. Suzanne Lie

Mytre Spreekt:
Ik was erg blij toen Mytria ermee instemde om naar het Dorp terug te keren en om onze baby in de Tempel te krijgen. Sinds mijn "Visioen Zoektocht" had ik meer visioenen gehad die ik vreedzaam kon bevatten. Ik wist dat we naar het Dorp terug moesten keren voor de baby, maar ik wist ook dat wij naar het Dorp terug moesten keren omdat daar iets was dat erg fout was. Ik maakte een platte kar voor onze "voorraden" maar wist dat het voor Mytria zou zijn. Als zij te lang liep, zou zij de pijnen weer krijgen, dus zorgde ik ervoor dat zij op de kar meereed die ik voorttrok.
Zij was niet blij met het feit dat ik al onze bepakking droeg en de kar voorttrok. Nochtans, wanneer ik haar eraan herinnerde dat zij de kostbare vracht van onze dochter droeg, staakte zij haar klachten. Toen wij de heuvel boven ons Dorp bereikten zagen wij dat mijn ergste vrees juist was geweest. Het Krachtveld rondom het Dorp was omhoog, wat alleen kon betekenen dat onze positie ontdekt was, en dat we aangevallen werden. Ik realiseerde me toen dat ik niet bij de geboorte van ons kind aanwezig zou zijn, aangezien ik te bezig zou zijn om ons thuis te beschermen.
Mytria en ik keken elkaar met groot berouw aan. Er waren geen woorden nodig. Wij erkenden beide dat we gescheiden zouden zijn en dat de terugkeer naar onze prachtige woning voor onbepaalde tijd uitgesteld zou zijn. Mytria was vastbesloten om het Dorp binnen te wandelen, en ik was het daarmee eens. Ik wilde haar aan mijn zijde voelen, aangezien ik niet wist wanneer ik haar daar weer zou vinden. Vlak voordat we het Krachtveld binnengingen, omhelsden Mytria, de baby en ik elkaar voor een lang ogenblik. Onze harten en bewustzijnen werden ÉÉN, terwijl wij de gelofte deden dat wij drieën altijd in ons bewustzijn tezamen zouden zijn.
Toen ik de code van het Krachtveld ingevoerd had, en wij daar doorheen gewandeld waren, wisten wij dat onze levens voor altijd veranderd zouden zijn. Het Dorp bevond zich in een complete chaos met mensen die rondrenden op een ietwat georganiseerde manier. De angst in de atmosfeer was tastbaar. Voordat we de situatie ter plaatse in ons op konden nemen, begonnen Mytria's geboortepijnen en mijn Bevelhebbende Officier kwam als uit het niets tevoorschijn.
"Mytre, waar heb je gezeten? We konden niet met je in contact komen, en we hebben je NU nodig om een Missie te vliegen."
"Ik moet mijn partner naar de Tempel brengen, zij is bezig ons kind te krijgen."
"Nee! Je moet nu meekomen," zei hij terwijl hij één van de Beschermers opdracht gaf om Mytria naar de Tempel te brengen.
"Ga, mijn liefste,"zei Mytria dapper, met tranen in haar ogen. "Het zal goed met ons gaan. Onze dochter komt nu."
Mijn Bevelhebbende Officier trok mij letterlijk aan mijn arm, terwijl Mytria op de kar gezet en naar de Tempel gebracht werd. Wat er over was van ons leven tezamen lag vergeten op de grond. Wij zouden onze laatste omarming hebben om ons eraan te herinneren wat wij gezamenlijk ervaren hadden.

Mytria Spreekt:
Natuurlijk, zowel Mytre als ik wisten dat er iets vreselijks gebeurd was in het Dorp, maar wij kozen ervoor daar niet over te praten. Ik had mijzelf zelfs afgevraagd of mijn pijnen één of andere waarschuwing waren geweest. Ik wist nu dat het geen bevallingspijnen waren. Ik vroeg mij af of zij een boodschap van onze dochter waren. Zowel Mytre als ik wisten dat zij heel erg speciaal zou zijn, aangezien wij haar vaak via onze dromen bezochten. Zij vertelde ons dat zij zou komen om onze mensen voor te bereiden op een veelbelovende gebeurtenis.
Wij wisten dat zij het juist had, aangezien wij altijd de Elohim Alcyone bij haar in onze dromen zagen. Ik wist niet of wij, onze dochter en ikzelf, Mytre ooit nog weer terug zouden zien. Hij was een strijder, en hij ging naar het slagveld. Ik wist dat. In feite, wist ik dat feit bijna meteen toen wij terugkeerden naar onze woning na zijn Visioen Zoektocht. Ik duwde het duizenden keren uit mijn gedachten vandaan, maar het keerde altijd weer naar mij terug om me eraan te herinneren ieder moment van ons NU te koesteren. Ik sprak vele keren met de Moeder, egoïstisch smekend dat onze levens konden blijven zoals deze waren.
Zij zei altijd, "Moed mijn ENE. Jij zult een Priesteres worden en jouw dochter heeft een grootse bestemming." Dat was alles wat zij wilde zeggen. Ik riep haar steeds maar weer opnieuw op, totdat ik uiteindelijk mijn zwakheid van me afschudde en accepteerde dat de Moeder het juist had. Het was toen dat ik in de stroming van het NU begon te leven. Ik begreep niet precies wat er zou gaan gebeuren, maar ik wist dat het spoedig gebeuren zou.
Vandaar dat, ik mij ieder moment vastbesloten afstemde op de Onvoorwaardelijke LIEFDE die wij deelden. Toen ik mij eenmaal aan deze beslissing overgegeven had, realiseerde ik me dat ik kostbare tijd verspild had aan het me zorgen maken en bepaalde om dank te geven voor ieder moment dat wij van toen af aan deelden. Maar toen begonnen de pijnen, en ik wist dat onze dochter me vertelde dat, spoedig, wij onze geliefde woning moesten verlaten.
Toen wij de trappen van de Tempel bereikten, stond ik op van de kar. Ik zou de trappen oplopen met een opgeheven hoofd. Jador, de Beschermer, ondersteunde me vriendelijk. Zodra hij mij aanraakte wist ik dat hij één van diegenen geweest was die ik ontmoet had in de Kern van de Moeder. Wij zouden ons nu allemaal herenigen, voor wat voor doel was ik niet zeker. Terwijl wij de Tempel door de deur naar binnen gingen, zag ik een ander lid van de groep. Haar naam was Sirena. Zij en Jador zouden mijn getrouwe vrienden zijn gedurende de aankomende transformatie.
"We hebben op jou gewacht. Alycia, jullie dochter, vertelde ons dat zij klaar was om geboren te worden." Niemand van ons trok die informatie in twijfel. Onmiddellijk vertrouwde ik Sirena en gaf mijzelf over aan haar zorgen. Zij sleepte mij de Geboorte Wachtkamer binnen. Het was prachtig voorbereid met violette doeken op de muren gedrapeerd. Er waren kaarsen, wierook en zachte muziek. Het meest belangrijke, de kamer was gevuld met Liefde.
"Wij hebben deze kamer met de specificaties van Alycia voorbereid. Zij was zeer specifiek. Wij allemaal voelen ons vereerd om onder diegenen te zijn die helpen met haar geboorte." Meer zei Sirena niet.
Zij leidde mij naar de geboortestoel en begon mijn lichaam te reinigen met een mix van kruiden en schoon water. Ze borstelde mijn haar en trok het uit mijn gezicht vandaan. Verwijderde mijn oude kleding en wikkelde me in een doek zo licht als de lucht. Deze procedure bracht mij onmiddellijk in een diepe trance waarin ik de meest verbazingwekkende ervaring had, welke ik zal proberen uit te leggen.
Toen ik in een diepe trance viel, bevond ik me weer in de Kern van de Moeder. Recht voor mij was Elohim Alcyone.
"Ik heb een vorm gecreëerd zodat ik beter deel kan nemen aan de ascentie van jullie mensen." Zij sprak rechtstreeks in mijn hart.
"Omdat jij en Mytre, die Goddelijke Aanvullingen zijn, in staat waren om beide jullie initiaties te behalen, waren jullie gecombineerde frequenties hoog genoeg voor mij om het zaad van mijn vorm binnenin jouw lichaam te planten. Natuurlijk, was Mytre onontbeerlijk voor deze implantatie. Het was de diepe, duurzame liefde ingebed in zijn vloeistof dat dit zaad toestond om te ontkiemen. Verder, omdat jullie beide je zo met mijn land verbonden, was ik in staat om het groeiende kind binnenin jou te beschermen. Nu, ben ik hier weer om jou met de geboorte bij te staan."
Alles dat ik me kan herinneren is dat ik een langzame, geleidelijke loslating voelde van dat wat ik hardnekkig beschermd had gedurende mijn volledige zwangerschap. Omringt met de kleur violet, in zowel mijn innerlijke als uiterlijke visioen, creëerde een diepe kalmte, en de geluiden, geuren en flikkerende kaarsen stonden mij toe om in volledige overgave te blijven. Ineens, was de verlossing compleet, maar mijn reis ging door, maar deze keer met Alycia.
Tezamen, als één essentie, ontmoeten wij Mytre, en wij drieën vlogen rond in een werkelijkheid waarin volledige vrede, onvoorwaardelijke liefde en multidimensionaal licht was. Terwijl wij deze wereld vooraf bekeken, realiseerden wij ons dat het erg bekend was. Ja, het was de eigenlijke wereld die wij bevochten om te behouden. Nochtans, er was geen strijd hier, geen angst, geen oorlog, en geen afscheiding. Wij hadden allemaal een Kern Essentie, maar het stroomde zichtbaar in de Kern Essentie van alles en iedereen. In feite, waren er geen "dingen", aangezien iedere vorm diens eigen levensvonk en trillingskenmerk droeg.
Terwijl wij gedrieën, verenigd als één strakke unit, door deze wereld dreven, realiseerden wij ons dat we in een mogelijke werkelijkheid waren. Wij, ook, herinnerden ons dat we een gelofte hadden afgelegd om deze werkelijkheid in het lichaam van onze nieuwe planetaire thuis te gronden. In feite, allen van ons die elkaar binnenin de Kern van de Moeder ontmoet hadden, hadden deze gelofte afgelegd voordat we geboren werden. Nu, werden wij opgeroepen om alles dat wij beloofd hadden ons te doen herinneren.
Mytre en ik realiseerden ons dat onze Missies onze vormen van elkaar zouden scheiden, maar nooit onze harten. Ik was voorbestemd om Alycia tijdens haar opvoeding te beschermen en te assisteren, en zij zou ook opgevoed worden door de Priesters en Priesteressen van onze Tempel. De tijd zou nu heel snel voorbij gaan, en Moeder Alcyone zou onze ondersteuning nodig zijn, net zoals wij de Hare nodig zouden zijn. Mijn geliefde Mytre zou wel of zou niet terug kunnen keren in de gestalte waarin ik hem gekend had. Nochtans, spoedig, zouden wij niet langer meer begrensd zijn tot deze vormen, dus ieder verlies zou slechts tijdelijk zijn. Ik probeerde me dat feit gedurende de lange donkere nachten in mijn lege bed te herinneren.
Gelukkig, keerde ik terug vanuit mijn visioen om Alycia in mijn armen te vinden.
Hoe kan ik de ondraaglijke pijn omschrijven van het verlies van mijn Goddelijke Aanvulling en de extase van het ter wereld brengen van het kind van onze grote liefde op dezelfde dag? Gelukkig, was het de intense tegenstelling van deze twee emoties van diepgaand verdriet en overvloedige vreugde dat me dwong een plaats te vinden om tussenin deze twee extremen te leven. Met iedere ademhaling, hield ik Mytre binnenin mijn hart en beschermde hem met iedere gedachte. Vele van onze communicatiesystemen waren kapot of beperkt. Daarom, was ik niet in staat om enig woord over/van hem te horen in wat voor jullie een tijdspanne van jaren zou zijn.
Het was alleen onze ontmoetingen in onze droomwereld en de verrukking van het opvoeden van Alycia dat mij aan de gang hield. Ik wist dat Mytre's bijdrage aan de ascentie van onze mensen, alsook aan de werkelijkheid waarin wij leefden, groot was. Ik was extreem trots op hem, maar ik miste hem nog steeds constant. Eigenlijk, miste ik ONS!
 
Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

*****
"Geest over Materie"
25 Juni 2012 / Dr. Suzanne Lie

Mytre Spreekt:
Toen ik tussen mijn familie en mijn plicht moest kiezen, was het antwoord simpel. Ik koos voor mijn familie. Nochtans, spoorde Mytria mij aan om te gaan, om mijn plicht te doen, om onze wereld veilig te maken voor onze dochter. Op het moment dat ik pauzeerde om mijn beslissing te nemen, werd ik weggesleept en zo ook mijn familie. Ik was woest en troosteloos tegelijk. Hoe had ik dat kunnen laten gebeuren? Waarom had ik haar terug naar het Dorp laten komen? Waarom ging ik niet weg van mijn Commandant en rende naar mijn familie?
Deze vragen achtervolgden mij en vernietigden mijn vermogen om me te concentreren. Ik zat in belangrijke missies en kon me niet focussen. Ik had niets dat ik kon geven aan de Beschermers, aan mijn familie of niet aan mijzelf. Ja, mijzelf, ik moest mijn zelf vinden. Nochtans, was er geen tijd om dat te doen. We werden aangevallen. Onze lange afstand communicaties waren uitgevallen, vele van onze Schepen waren vernietigd voordat zij zelfs maar de atmosfeer verlaten hadden en het Krachtveld rondom het dorp werd met de dag zwakker.
We hadden versterking nodig. Wij hadden de Arcturianen nodig om ons te komen helpen. We hadden nog steeds ons snelste Verkenningsschip, en ik was één van de beste piloten. Voordat ik een kans kreeg om na te denken, stond ik op en meldde me vrijwillig aan. Het was alsof iemand anders die beslissing maakte, maar eenmaal gezegd, moest ik mijn woord gestand doen. Een ogenblik geleden was ik bezorgd om mijn geliefden, en nu ging ik waarschijnlijk mijn dood tegemoet. Wat dacht ik dan toch? Eigenlijk, wie dacht er? Het was niet mijn tegenstrijdige ego. Daarom, hoopte ik dat het de MIJ was die ik ontmoet had op mijn Visioen Zoektocht.
Ik veronderstel dat het die versie van mij was die mijn beslissing geactiveerd had, want zodra het was gemaakt, veranderde alles. Voordat ik het wist, vlogen ik en drie anderen, ons Schip door het kleine gebied van onbewaakte ruimte dat we gevonden hadden. We kwamen er doorheen alleen om begroet te worden door een Oorlogsschip. Op de één of andere manier ontweken wij hen lang genoeg voor één van onze Schepen om het Oorlogsschip uit te schakelen. Nochtans, zweefden wij dood in de ruimte. Al onze bedieningspanelen waren uitgevallen, en de levenssupport functioneerde minimaal.
Onze strijd had onze bemanning teruggebracht van vier naar drie. We waren voor een tijdje veilig, maar zouden waarschijnlijk op ieder moment gevonden worden door een vijandig Schip. Wat kon ik doen? Het was toen dat ik de MIJ werd die ik in mijn Visioen Zoektocht gezien had. Als ik tegen gesteente kon praten, aarde, lucht en de Moeder, waarom zou ik dan niet ook met het Schip kunnen praten? Al onze schepen hadden geïmplanteerde biologische elementen. Misschien kon ik me verbinden met wat voor een levenskracht er dan ook overgebleven was in deze bio-neurale gel-packs?
Ik voelde de adrenaline door mijn lichaam heen snellen en wist dat ik mijn Kern moet vinden. Ik dacht aan mijn eerste ontmoeting met Mytria in de Kern van Alcyone en gebruikte die herinnering om mijn eigen Kern te vinden. In feite, herinnerde ik me eindelijk het bericht dat aan mij gegeven was door de Arcturiaan. Het had gezegd, terwijl Het in mijn ziel keek, "JIJ kunt het!" Ik had er nog steeds geen idee van wat dat betekende.
Echter, plotseling, dreef ik met Mytria en onze pasgeboren dochter door een potentiële werkelijkheid van volledige veiligheid, totale liefde en absolute eenheid. Ik voelde mijn essentie vermengen met iedere persoon, plant, dier en ding in deze wereld. Ik hoorde een deel van mezelf zeggen, "Stop met dagdromen en ga terug aan het werk." Maar een ander deel van mij - het drijvende deel van mij - zei, "Schenk aandacht aan deze boodschap."
Ja, dit visioen, of deze werkelijkheid, was een boodschap. Er werd aan mij getoond hoe te versmelten met al het leven, net zoals ik had gedaan toen ik mijn weg van het klif af gevonden had. Daarom, in plaats van mijn visioen/ervaring te veroordelen, gaf ik mezelf er volledig aan over. Ik versmolt met iedere persoon die ik in deze werkelijkheid ontmoette. Ik versmolt met iedere plant, ieder dier, en uiteindelijk, met ieder 'ding'. Het was toen ik volledig versmolten was met wat mij toe leek een kei/steen te zijn, dat ik de motoren van het Schip online hoorde komen.
Buiten mijn innerlijk beeld om hoorde ik de rest van de bemanning naar me roepen om mijn ogen te openen en hen te helpen. Nochtans, koos ik ervoor om aanwezig te zijn bij de liefdevolle ondersteuning van mijn familie die mij assisteerde om met ieder component van deze potentiële werkelijkheid te versmelten. Ik liet iedere uiterlijke waarneming los en dirigeerde al mijn aandacht in het bewegen van deze "kei". Langzaam steeg de kei van de grond af omhoog en begon door de lucht te bewegen. Tegelijkertijd, begon ons schip langzaam in beweging te komen. 
Ik bleef binnenin mijn innerlijke werkelijkheid, aangezien ik wist dat de anderen het Schip konden besturen. Het was aan mij om een beweging te maken. De kei in mijn beeld zweefde voor mij, alsof het op instructies wachtte. Ik concentreerde al mijn aandacht op het dichtstbijzijnde Arcturiaanse Schip en dirigeerde deze coördinaten in de kei in mijn beeld. Langzaam draaide de kei en begon te bewegen. Mijn ogen waren gesloten, ik durfde hen niet te openen. Daarom, moest ik erop vertrouwen dat het Schip in de juiste richting koerste.
Ik zag toen vele andere keien naar mijn kei toekomen, en ik nam aan dat onze vijand ons gevonden had. Ik kon niet afgeleidt worden door een gevecht, dus maakte ik de kei onzichtbaar voor de andere keien en gaf het de order dat het voorbij de snelheid van het licht moest gaan reizen. Onmiddellijk, kwam mijn kei vrij van de andere keien. De kei bewoog sneller dan dat ik hem kon volgen. Als ik het uit het oog zou verliezen in mijn beeld, hoe zou ik het dan onder controle kunnen houden?
"Laat los!" hoorde ik mijn innerlijke stem zeggen. Ik wist niet wat ik los zou moeten laten, dus liet is alles los en viel in onmacht. Ik werd wakker terwijl de twee bemanningsleden mij optilden en mij op de Stoel van de Kapitein zetten.
"Je hebt het gedaan."zei de innerlijke stem.
"Wat heb ik gedaan." zei ik, me nog steeds afvragend of mijn volledige ervaring mijn verbeelding was geweest.
"Je hebt het Schip met je geest bestuurd!"
Alles dat ik zeggen kon was, "Kan je het van me overnemen? Ik denk dat ik weer het bewustzijn ga verliezen."
In de verte hoorde ik, "Ja Sir."terwijl ik naar mijn visioen terugkeerde. Deze keer was mijn aandacht op mijn familie gericht en de Elohim Alcyone die bij hen was. Zij was het die tegen mij sprak.
"Onze lieve Mytre, wij zijn zeer verheugd met jouw vermogen om je jouw ingeboren bekwaamheid te herinneren. Herinner jij je hoe je deze eerste vaardigheid leerde in de zesde dimensie van Arcturus?"
"Ja, ik denk het wel,"reageerde ik. "Maar ik dacht dat ik een Pleiadiaan was?"
"Onze lieve Ascenderende, je bent vele wezens binnenin ÉÉN. Je hebt ervoor gekozen om een gestalte aan te nemen onder deze dappere mensen. Zij waren moe van het vechten en zochten de vrede en liefde waarin zij konden terugkeren naar hun hogere frequenties van ZELF.
"De enige manier om te verzekeren dat zij veilig blijven is als zij in hun lichamen ascenderen, en hun volledige werkelijkheid, naar de vijfde dimensie. Op deze manier, zullen zij voorbij de waarneming van hun vijanden leven. Jij, Mytria en jullie dochter Alycia hebben jullie zelf toegewijd aan deze overgang. In feite, iedereen die je binnenin de Kern van de Moeder ontmoet hebt hebben zichzelf toegewijd aan dit proces van ascentie."
Terwijl de grote Elohim sprak, vulden ontelbare herinneringen, beelden, gedachten en emoties mijn bewustzijn, en verrassend genoeg, was ik in staat om hen allemaal tegelijkertijd te begrijpen.
"Heb ik echt het Schip in beweging gebracht?" moest ik vragen.
"Wij, hetgeen de energie van de ENE is, bewogen het Schip."
Dat begreep ik. Toen ik in deze werkelijkheid van de ENE was, kon ik de katalysator voor alles zijn. Het was de grote liefde voor mijn familie die mij naar deze werkelijkheid bracht, en het was mijn grote liefde voor hen dat me de moed gaf om iedere glimp van angst uit mijn bewustzijn los te laten.
"Je hebt het juist."zei de Elohim in reactie op mijn gedachten. "Ja, wij hoorden jouw gedachten zelfs nog voordat zij in woorden uitgedrukt werden. Jouw gedachten, zoals je ontdekt hebt, bezitten een grote kracht. Dat is waarom jij moest slagen voor jouw initiatie. Alleen onvoorwaardelijke liefde kon jou binnenin die frequentie van werkelijkheid houden. Verder, diegenen met verkeerde bedoelingen kunnen die wereld niet waarnemen, en nog minder binnengaan of schade berokkenen." 
Met de verzekering van deze laatste woorden, keerde ik terug naar de werkelijkheid van mijn Schip. Ik werd onmiddellijk begroet door de vreugdevolle aanblik van het Arcturiaanse Sterrenschip. Ik zou voor vele jaren lang voor een studie aan boord van dat Sterrenschip gaan, om te leren hoe al onze Sterrenschepen aan te passen te reizen met de kracht van gedachte.
Het meest moeilijke deel van die taak was dat niemand af mocht weten van mijn geheime missie. Gelukkig, kon ik Mytria en Alycia in onze vijfde dimensionale werkelijkheid ontmoeten, maar dat was het enige contact dat wij konden hebben. De Arcturianen stuurden versterkingen om ons Dorp en de omliggende gebieden te helpen. Desalniettemin, wisten wij allemaal dat het uitbreiden van de resonantie van onze maatschappij naar de vijfde dimensie onze enige hoop voor een langdurige vrede was.
Mytria en Mytre zullen terugkeren om hun Ascentieverhaal verder te vertellen……

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen