vrijdag, april 25, 2014

De Veranderende Werkelijkheden - 22 April 2014 / Dr. Suzanne Lie


De Veranderende Werkelijkheden
Een Volgende Trip naar het Vliegveld
22 April 2014 / Dr. Suzanne Lie

Jason Spreekt:
Ik werd wakker en werd me als eerste gewaar dat Sandy net bezig was naast mij wakker te worden.
"WOW, ik had net een verbazingwekkende droom," zei ik zodra Sandy haar ogen opende.
"Ja, ik ook! Maar ik denk dat het GEEN droom was," zei Sandy met haar schorre ochtendstem.
"Ja," antwoordde ik. "Denk je dat we op een volgende reis waren?"
"Ik weet het niet zeker. Laat mij wat koffie gaan halen en dat we dan de dromen uitwisselen. In feite, misschien zouden wij hen op moeten schrijven terwijl wij onze koffie drinken en hen dan met elkaar delen. Als we met hetzelfde naar voren komen, of zeer gelijkaardige dromen, zullen we weten dat we op een volgend avontuur waren."
"Goed idee," zei ik en hees mezelf uit bed vandaan en ging op zoek naar iets om aan te trekken.
Toen Sandy met de koffie terugkwam, was is aangekleed en helemaal wakker. "Laten we aan de keukentafel gaan zitten en gaan schrijven terwijl we van onze koffie drinken."
"Ja, ga jij maar. Ik ga me ook aankleden. Daarna zal ik mijn koffie nemen en bij je komen zitten."
We schreven onze dromen met de hand op aangezien het te lastig was om te typen en koffie te drinken, en geen van beide wilde onze koffie opgeven. Toen ik begon te schrijven, besefte ik dat ik geen gevoel van tijd had. Ik moest mijn telefoon pakken om de datum en de tijd na te checken. Was het echt één dag later? Het scheen dat er zoveel gebeurd was, maar ik kon me niet herinneren wat.
Het laatste dat ik me kon herinneren was dat Sandy en ik naar buiten gingen om te zien of er ook Sterrenschepen waren. Nee, toen herinnerde ik me dat onze vrienden naar ons toekwamen, maar was dat een andere dag? Ik kon aan Sandy's gezicht zien dat zij net zo verward was als ik. We hadden besloten om niet te praten totdat we ons verhaal opgeschreven hadden, maar ik was er niet zeker van wat op te schrijven.  

Het leek erop dat veel verschillende dingen allemaal tegelijkertijd waren gebeurd, en mijn menselijke brein was aan het worstelen om deze gebeurtenissen in de één of andere vorm van tijdlijn te zetten. Eindelijk, gaf ik het op en schreef de gebeurtenissen op zoals zij in mijn herinnering naar boven kwamen. Echter, het is onmogelijk dat al deze dingen in één nacht tijd hadden kunnen gebeuren. We moeten heel veel tijd kwijtgeraakt zijn.
Ik keek nogmaals op de kalender om te zien dat, ja, er slechts één nacht voorbij gegaan was. Ik zat er net over na te denken dat het was of we de tijd hadden verlaten toen Sandy zei, "Ik ben zo verward. Het is gewoonweg niet mogelijk dat dit alles op één dag zou hebben kunnen gebeuren!"
We lachten samen toen we beseften dat wij beiden hetzelfde idee hadden. We wisten dat de Arcturiaan vrij veel gesproken had over het leven in geen-tijd, maar wij dachten dat dat alleen op het Schip kon gebeuren. Echter, we waren precies hier op de planeet Aarde, tenminste totdat…
 “Mytrian,” riep Sandy in opgetogenheid uit.
"Er is alleen het NU," zeiden wij beide lachend terwijl wij het ons begonnen te herinneren.
Sandy stond op om ons nog meer koffie in te schenken. Toen zij terugkeerde dronken wij de koffie en deelden onze notities. Het was zeer interessant te zien hoe wij dezelfde gebeurtenissen vanuit ons eigen persoonlijke ervaring ervaren hadden. Sandy herinnerde zich meer over de gevoelens en de communicaties, terwijl ik me meer over de details en de opeenvolging van gebeurtenissen herinnerde.
"Samen hebben wij een aardig nauwkeurig verslag van onze ervaring gecreëerd," zei ik terwijl ik Sandy's hand schudde. Zij was echter niet zo opgetogen.
"Kunnen we eerst een dag vrij nemen," zei ik op een plagende manier, maar ik meende het wel. Ik was uitgeput en had rust en ontspanning nodig voordat ik de volgende opdracht op me kon nemen. Hmmm, dacht ik, het was een opdracht.
"Het schijnt dat er iets is waarvoor wij ons vrijwillig aangemeld hebben om te doen," zei Sandy, weer op mijn gedachten reagerend. "Maar ik ben het ermee eens, ik heb het één of andere 'NU' nodig om me te ontspannen en de dingen op een rijtje te krijgen. Kunnen we naar de weide gaan en daar een picknick hebben?"
"Daar ben ik helemaal voor," zei ik. "Jij neemt eerst een douche en ik zal de boterhammen klaarmaken."
Voordat ik mijn zin afgemaakt had, was Sandy er al vandoor naar de douche. Ik wist dat ik enige tijd zou hebben om het voedsel klaar te maken aangezien Sandy eruit zag of ze een lange douche nodig had.
***
Het draaide erop uit dat ik ook een lange douche nodig had. Vandaar dat het bijna lunchtijd was voordat we naar de weide toegingen. Het was een prachtige dag, dus nadat we hadden gegeten lagen we ontspannen op de deken, en deden een hazenslaapje. We bleven daar voor het overgrote gedeelte van de dag, alleen de koele bries voorafgaand aan de zonsondergang zorgde ervoor dat we de spullen in de auto deden om naar huis te gaan.  
We waren er nog niet aan toe om naar huis te gaan en besloten naar het vliegveld te gaan om te zien welke versie van werkelijkheid we daar zouden vinden. We hadden het nieuws niet aangezet, de computers niet geopend of kranten gelezen, dus we hadden er geen idee van of wij de enigen waren om onze ervaring te hebben. Nochtans, waren we definitief voorbij de twijfel gegaan, specifiek sinds we beide dezelfde gebeurtenissen opgeschreven hadden vanuit onze eigen verschillende perspectieven.
Toen we van de heuvel afreden richting het vliegveld, konden we de verwachting in de auto voelen. We hadden er geen idee van wat we zouden vinden, aangezien het vliegveld de één of andere soort van draaikolk scheen te zijn waarin de tijd heen en weer glipte in/naar wat wij zouden noemen de toekomst of het verleden.
We wisten dat er alleen het NU is en dat zowel de toekomst als het verleden illusies zijn. Aan de andere kant, terwijl we in onze fysieke zelf zijn, moesten we ervoor vechten te denken dat onze hogere dimensionale ervaringen de illusies waren. Hoe lang zou het voor ons duren om deze paradox op te lossen? OOPS, dat is denken in tijd.
Eén ding dat Sandy en ik wel degelijk uitgevogeld hadden terwijl wij ons ontspanden, doezelden en in de weide met elkaar spraken was dat wanneer we in termen van "tijd" dachten, wij alleen maar de fysieke wereld ervoeren.
Aan de andere kant, toen we in termen van het "NU" dachten begonnen wij onze multidimensionale wereld te ervaren. Aangezien wij de dag ontspannen in het NU van de weide doorgebracht hadden, zouden wij misschien het hogere dimensionale vliegveld kunnen ervaren.
"Ik hoop dat we het toekomstige galactische vliegveld krijgen te zien in plaats van het versleten vliegveld dat we nu hebben," zei Sandy. Zij was ook afgegleden in/naar het denken in de termen van tijd. Even verderop was een uitloop en ik parkeerde de auto daar. We konden het vliegveld niet zien vanaf deze locatie, maar het zou weldra in het zicht komen.
"Sandy," zei ik voordat ze zou kunnen vragen waarom ik de auto aan de kant van de weg gezet had. "Wij denken beide weer in termen van tijd. We weten dat als we in tijd denken we alleen de derde dimensie zien."
"Ja, ja, je hebt gelijk," riep zij uit. "Parkeerde je de auto hier zodat we terug kunnen keren naar het NU dat we in de weide hadden?"
"Je leest mijn gedachten weer lieverd," antwoordde ik. "Laten we een beetje mediteren zodat we ons op het NU kunnen focussen. Ook, schijnt het dat Mytrian een groot onderdeel van dit alles is. Misschien zouden wij ons beide op Mytrian moeten focussen."
"Ja, dat zou ons een gezamenlijke focus geven. Hoe zouden we moeten beginnen?" vroeg Sandy.
"Is dat echt Mytrian die voorop de auto zit, of is dat slechts een illusie?" zei ik.
"De gehele fysieke wereld is een illusie," zei Mytrian terwijl hij net boven de auto zweefde.
Plotseling waren Sandy en ik in een diepe meditatie. In het begin was alles dat we zagen een leegte, toen kwam er geleidelijk aan een Sterrenschip ons besef binnen.
"Welke werkelijkheid kiezen jullie om waar te nemen?" hoorden wij Mytrian zeggen met het gewoonlijke ritme dat hij in zijn stem had. Onze ogen vlogen open, we keken elkaar aan en zeiden tegelijkertijd, "Ik kies voor een galactische werkelijkheid."
Zonder een woord, startte ik de motor, draaide de weg op en reed de bocht door richting het vliegveld. Voordat ik de tweede bocht afgerond had hoorden Sandy en ik Mytrian telepathisch zeggen, "Ieder ding dat zichzelf tot uitdrukking brengt past in het algehele plaatje welke de condities creëert van de gebeurtenis die door iedereen ervaren wordt."
Aangezien de weg behoorlijk steil en bochtig was in deze sectie van de weg moest ik me op het rijden concentreren en Mytrian's woorden toestaan in mijn bewustzijn te zinken. Echter, ik kon voelen dat Sandy een extreme reactie op Mytrian's verklaring had, dus reed ik naar de volgende uitloop van de weg om met haar te praten.
"Sandy," zei ik met een bezorgde stem. "Ben je OK?"
Alles dat zij kon doen was met haar hoofd knikken terwijl zij naar mij wuifde om door te gaan naar de onderzijde van de berg waar de weg weer vlak en recht werd. Ik besloot om haar te vertrouwen en ging verder om voorzichtig de snelwel af te rijden waar ik stilhield op het meest nabije rustgebied/parkeerterrein. Sandy had haar ogen gesloten en was in een meditatieve staat gegaan, waarschijnlijk om de energie die zij voelde te bevatten.
"Praat nu alsjeblieft met me," zei ik. "Ik ben onderaan de berg op het rustgebied."
Langzaam opende zij haar ogen en keek me aan, "Ik wilde niets zeggen terwijl je omlaag moest rijden de berg af. Maar, toen Mytrian zijn laatste verklaring maakte werd ik plotseling overspoeld, en dat is nog steeds gaande, met ontelbare werkelijkheden allemaal tegelijkertijd. Ik wist dat als ik het je vertelde, je dezelfde ervaring zou hebben en niet in staat zou zijn om te rijden."
Met haar laatste woorden, begon ik haar ervaring te delen. Ik zag ontelbare mogelijke werkelijkheden allemaal tegelijkertijd. Sandy had het juist. Ik zou niet de berg af hebben kunnen rijden in deze conditie. We werden in toenemende mate duizelig toen Sandy zei, "We moeten ons op dezelfde werkelijkheid focussen."
"Maar welke dan," antwoordde ik. "Er zijn er zoveel allemaal tegelijkertijd en met elkaar verweven."
"Welke werkelijkheid willen jullie zien?" vroeg Mytrian.
"Wij willen de Galactische werkelijkheid van de Nieuwe Aarde zien," zei ik, wetende dat Sandy het daarmee eens zou zijn.
Ik kon ons verenigd bewustzijn voelen zoeken door alle bewegende beelden in onze geesten om een werkelijkheid te vinden waarin de Aarde een galactische werkelijkheid geworden was. Aangezien Sandy onlangs in die werkelijkheid geweest was, vond zij deze werkelijkheid het eerst en legde het mondeling aan mij uit aldus ik me bij haar aan kon sluiten.
Eindelijk, klonterden de ontelbare bewegende beelden samen in één beeld van de moderne versie van het vliegveldgebouw met Sterrenschepen geparkeerd in de lucht en Verkenningsschepen en pendelvaartuigen die landen op het vliegveld. Sandy legde uit hoe alle mensen zeer kalm waren over deze ervaring omdat zij volledig gewend waren aan deze werkelijkheid.
"Ja, Ja," riep ik. "Ik kan het nu allemaal zien. De mensen zijn zeer rustig hoewel er Galactics zijn die niet menselijk zijn. Ik ga nu mijn ogen openen. Ik denk dat ik gereed ben om te rijden."
"Ik zal doorgaan je te vertellen over deze versie van werkelijkheid aldus wij in synchroniciteit kunnen blijven totdat we het vliegveld bereiken.
Ik knikte van ja en bleef doorgaan met me op haar woorden te focussen terwijl ik naar het vliegveld reed.

Opmerking van Sue:
Wensen we niet allemaal dat we Sandy en Jason hun avonturen zouden kunnen hebben? Wensen we niet dat we iemand zouden kunnen vinden met wie we openlijk deze avonturen zouden kunnen delen? Dat is het verschil van een "verhaal" en onze werkelijkheid. Echter, als we naar binnenin onszelf gaan ontdekken we dat WIJ, ook, bezig zijn te veranderen. Maar, de buitenwereld lijkt hetzelfde te zijn. Gelukkig, omdat we binnenin bezig zijn te veranderen, verandert onze gewaarwording langzaam van wat toeschijnt te zijn de "buitenwereld".
Ik heb een doorgaande les gehad over het "loslaten". Drie keer in de afgelopen maanden heb ik ervaren dat ik wanhopig was omdat ik het één of andere "ding" verloren was dat belangrijk voor mij was. Echter, dat "ding" werd op de één of andere manier vervangen met iets beters. Ik veronderstel dat wanneer onze handen vol zijn we iets moeten laten vallen om iets nieuws op te kunnen pakken.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen