zaterdag, april 26, 2014

De Veranderende Werkelijkheden 2 - Een Prachtige Hereniging - 22.04.2014


De Veranderende Werkelijkheden 2
Een Prachtige Hereniging
22 April 2014 / Dr. Suzanne Lie

Jason Spreekt:
We arriveerden bij het vliegveld ongeveer een uur voordat de zon onderging. Het licht was een beetje schemerig, maar we konden nog steeds duidelijk zien dat wij inderdaad gearriveerd waren bij het moderne vliegveld. Het gebouw was volledig getransformeerd vanuit het ouderwetse gebouw dat wij eens gezien hadden en had nu gladde lijnen en grote ramen.
Meer belangrijk, de lucht was gevuld met Sterrenschepen. De grotere schepen waren hoog in de lucht "geparkeerd", de kleinere schepen dichter bij de Aarde, en er waren verscheidene zeer grote schepen die zo hoog waren dat zij schaduwen in de verte waren.
Ik vroeg me af of het schemerige licht misschien truckjes uithaalde met mijn zicht totdat een groot verkenningsschip over ons heen zoemde en dichtbij landde. Onmiddellijk, verlieten twee lange blonde wezens in blauwe uniformen het schip en liepen snel naar ons toe.
Hoewel het licht schemerig was, konden Sandy en ik hen snel identificeren als Mytre en Mytria. We begonnen naar hen toe te lopen, en toen begon Sandy te rennen. Ze rende naar Mytria en omhelsde haar. Mytria retourneerde haar omhelzing hartelijk. Toen omhelsde Sandy Mytre, terwijl ik in hun richting door bleef lopen er niet zeker van zijnde of ik mijn mannelijke gereserveerdheid zou kunnen handhaven.
"Oh, kom op Jason," zei Sandy met een grote glimlach. "Je weet dat je hen ook een omhelzing wilt geven."
Mytria maakte het gemakkelijk voor me door naar voren te stappen en me met een grote omhelzing te begroeten. Zelfs Mytre omhelsde me zeggende dat Pleiadiaanse mannen zeer openlijk liefdevol zijn. In feite, vroeg hij mij waarom ik me dat feit niet herinnerde. Vertelde hij me nu dat ik een Pleiadiaan ben?
"Natuurlijk doet hij dat," zei Sandy weer reagerend om mijn gedachten. "Ik veronderstel dat dat ook van mij een Pleiadiaan maakt. Hoe cool is dat?"
Tot onze verrassing en grote vreugde dirigeerden Mytre en Mytria ons naar hun verkenningsschip zodat we naar binnen konden gaan. Ik was beduusd toen Mytre me verwees om aan het roer te gaan zitten en me begon te instrueren, eigenlijk gebruikte hij de woorden "mij in herinnering brengen" hoe het schip te besturen. Ik was zelfs meer verbijsterd toen ik me plotseling herinnerde wat ik moest doen.

Sandy straalde van trots voor mij, maar bleef op een afstand om niet tussenbeide te komen met mijn moment. Mytre trad toen tussen ons in en begon mij te herinneren over de navigatie- en communicatiesystemen. Ik voelde mezelf in/naar het NU glijden. Toen ik eenmaal volledig de tijd losgelaten had barsten mijn gedachten voort met herinneringen over mijn werkelijke leven als een Pleiadiaans lid van het Arcturiaanse Sterrenschip de Athena.
Ik had de verbazingwekkende ervaring van het mezelf gewaar te worden op een multidimensionale manier. Ik was in het verkenningsschip en droeg een menselijk voertuig, op het Sterrenschip als mijn Pleiadiaanse zelf, en herkende me zelf als een vooraanstaand lid van de Galactische Federatie. Ik had ook een sterk gevoel van mijn menselijke kind-zelf toen ik bijna stierf terwijl in het naburige meer zwom.
Plotseling was ik alleen het kind op de rand van verdrinking. Het oppervlak van het water was ver boven mij, maar ik gaf er niet om. Ik ervoer een wonderbaarlijk moment van totale vreedzaamheid en kalmte. Toen, net toen ik op het punt stond om het bewustzijn te verliezen voelde ik mezelf uit het water vandaan en op/naar een sterrenschip gestraald worden.
"Wat een geweldige dood," dacht ik toen ik voelde alsof iemand anders mijn lichaam binnen glipte. Ik hoorde een stem zeggen, "Ik ben niet iemand anders. Ik ben jij in een hogere frequentie werkelijkheid."
Mijn ogen vlogen open, maar in plaats van dat ik op een schip was, lag ik op de platte rots waar wij vaak vanaf het meer indoken. Vanwege mijn multidimensionale bewustzijn kon ik tegelijkertijd twee versies van die gebeurtenis zien. De ene was dat ik aan boord van een schip gestraald werd, en de andere was dat mijn oudere broer gezien had wat er gebeurd was, het meer dwars overzwom en mij naar de rots trok waar zijn vriend mij uit het water vandaan haalde.
Ik herinner me hoe ijskoud ik was en dat het voor hen een lange tijd duurde om me te laten hoesten en water over te geven. Ik hoorde toen de ambulance die door iemand opgebeld was. Ik bracht een lange tijd in het ziekenhuis door aangezien ik zeer ziek werd na dat incident. In feite, was ik gedurende verscheidene jaren ietwat een invalide.
Ik kon nooit aan sport doen om ik gemakkelijk "zonder adem kwam te zitten." Mijn gehele leven had ik naar mijn "verdrinking" gekeken als het ergste dat had kunnen gebeuren. Nu realiseerde ik me dat het het beste was geweest dat er gebeurd was. Als ik niet voor zo'n lange tijd ziek geweest was had ik nooit al deze metafysische (bovennatuurlijke) en science fiction boeken gelezen.
Ook, zou ik waarschijnlijk mijn "onzichtbare vriend" die bij me was totdat ik een tiener werd niet ontmoet hebben. Natuurlijk, vergat is snel de hogere dimensionale component van Mytre die me naar het Schip toe straalde, en zich in mij onderdompelde. Nu besefte ik dat mijn onzichtbare vriend feitelijk mijn eigen hogere zelf, Mytre, was.  
Geen wonder dat ik Mytre herkende, aangezien hij degene was die mijn lichaam binnen gekomen was. Maar hoe kon hij binnenin mij zijn en ook op alle andere plaatsen zijn zoals de Pleiaden en het Arcturiaanse Moederschip?
"Ik zal graag al jouw vragen beantwoorden," zei Mytre, reagerend op mijn gedachten.
"Aangezien jij mij bent, veronderstel ik dat je gemakkelijk mijn gedachten kunt lezen," zei ik.
"Het is niet zo eenvoudig als "Ik ben jou". Het is meer als "wij zijn ÉÉN". Begrijp je wat ik bedoel?" vroeg Mytre. Hij sprak telepathisch, en ik hoorde hem perfect.
"Ja, ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt, min of meer. Bedoel je dat in een hogere dimensie jij en ik ÉÉN zijn?"
"Dat is een goede plaats om te beginnen." Hij glimlachte en klopte me op mijn rug. Ik kon me niet herinner ooit op die manier op mijn rug geklopt te zijn. Ik kon nooit een sportieveling zijn vanwege mijn slechte gezondheid, hetgeen aardig herstelde toen ik een jonge volwassene was. Echter, mijn ervaring had me verlegen en onzeker gemaakt.
Alleen Sandy kon in mijn hart kijken en mijn ware zelf zien. Mijn oudere broer die mijn leven redde werd een paar jaren later bij een auto ongeluk gedood, hetgeen me had laten geloven dat hij op de één of andere manier zijn leven op moest offeren om het mijne te redden.
"Je zult degene die eens jouw broer was op het Schip ontmoeten," antwoordde Mytre wederom op mijn gedachten.
Op dit punt kon ik niet meer hebben en barstte ik in tranen uit. Om mijn broer in leven te zien! Te weten dat hij ook een Pleiadiaan was bevrijdde een levenslang schuldgevoel dat ik aangenomen had toen zijn leven van hem afgenomen werd. Sandy haastte zich dwars door het verkenningsschip heen om me te omarmen, en feitelijk stond ik haar toe om mij te troosten.
In feite, besefte ik dat dat de eerste keer was sinds mijn "verdrinking" dat ik wie dan ook toegestaan had om mij diepgaand te troosten. Toen mijn broer stierf, was ik stoïcijns en kon nooit huilen. Nu huilde ik voor alle jaren dat ik niet eerder huilen kon.
Na was toescheen een eeuwigheid te zijn, maar feitelijk "voorbij de tijd" was, begon ik dezelfde vreedzaamheid en kalmte te voelen die ik voelde toen ik bezig was te sterven, maar nu waren deze gevoelens er omdat ik in leven was.

Sandy Spreekt:
Mijn ervaring was niet zo dramatisch als die van Jason. Misschien was dat omdat ik meer dacht aan hem te helpen dan na te denken over wat er echt aan het gebeuren was. Hoe dan ook, op het moment dat Jason zijn centrum herkregen had, had ik mij volledig aan de situatie aangepast. In feite, vroeg ik mij af waarom ik zo kalm was. Het voelde zelfs normaal, alsof ik eindelijk thuis gekomen was na een lange reis.
Ja, dat was het. Deze gebeurtenis was voor mij een thuiskomst. Ik had me nooit thuis gevoeld op het fysieke vlak. Gelukkig had ik mijn onzichtbare vriend die tegen mij sprak alsof ik een volwassene was in plaats van dat ik een kind was. Mijn onzichtbare vriend maakte me wakker wanneer mijn nachtelijke nachtmerries te angstig werden en mij als een tiener controle over de geest leerde zodat ik zelfs mijn gedachten zou kunnen controleren terwijl ik sliep.
Nog meer belangrijk, mijn onzichtbare vriend luisterde naar mij terwijl ik over mijn leven klaagde. Ik had geen familie waarin ik veilig genoeg was om mijn echte zelf te zijn. Daarom, ontwikkelde ik een "niet mij" personage zodat ik met de vreemdelingen kon communiceren die mijn Aardse familie schenen te zijn. Dan zou ik me naar mijn kamer terugtrekken, op mijn bed gaan liggen, omhoog naar het plafond kijken en met mijn onzichtbare vriend praten.
"Bedoel je de Arcturiaan?" zei Mytria reagerend op mijn gedachten.
"Wat?!" zei ik met een geschokte stem. "Sprak ik al die tijd met de Arcturiaan?"
Plotseling wat het kleine schip gevuld met het vertrouwde licht en het gevoel van mijn onzichtbare vriend. Onmiddellijk, kalmeerde ik en stond het licht toe om me te omhelzen en te troosten. Mijn onzichtbare vriend was teruggekeerd.
Ik was zo afgeleid geweest door verliefd te worden op Jason en al onze grote avonturen dat ik er zelfs niet aan gedacht had. Hoe had ik mijn levenslange trooster in de steek kunnen laten?
"Je hebt mij nooit in de steek gelaten," sprak de vertrouwde stem van de Arcturiaan. "Je trok me slechts binnenin onze verenigde Eenheid."
Mytria reageerde op mijn geschokte blik door te zeggen, "Ja, lieverd, dat is de stem van de Arcturiaan. Het is nu hier bij ons."
Nu was het mijn beurt om te huilen, maar mijn tranen waren tranen van vreugde in plaats van verdriet. Mytria omarmde me en zei, "Ja, de Arcturiaan is altijd ONZE gids en trooster geweest."
"Onze?" vroeg ik door mijn tranen heen. Natuurlijk, net zoals Mytre Jason zijn hogere expressie was, was Mytria mijn hogere expressie. Jason en ik hadden dat feit eerder overwogen, maar onze menselijke gereserveerdheid had ons niet toegestaan om onze eigen hogere expressies van ZELF te her/erkennen.
Wacht, als Mytria en Mytre ons zijn, en zij zijn Goddelijke Aanvullingen, betekent dat dan dat Jason en ik ook Goddelijke Aanvullingen zijn?" sprak ik per ongeluk hardop uit.
"Ja," zeiden Mytria en Mytre met één stem. "Nu dat jullie beide met ons versmolten zijn, zullen wij alle vier versmelten met onze gezamenlijke expressie, de Arcturiaan."
Jason en ik waren verbijsterd door hun commentaar, maar we speelden het klaar om hun uitgestrekte handen te accepteren. Mytre en Mytria hielden elkanders hand vast terwijl Jason Mytria's hand nam en ik Mytre's hand nam. Op deze manier creëerden wij vieren een cirkel.
Aan Jason en mij was verteld dat wij allen ÉÉN zijn, maar NU konden wij die Eenheid VOELEN. Zodra Jason en ik ons ontspanden in de overweldigende sensatie van onze gezamenlijke energie, vulde de Arcturiaan het centrum van onze cirkel.
De gevoelens van euforie, gelukzaligheid en onvoorwaardelijke liefde vulden onze cirkel van licht en penetreerde diep in onze kern. Onmiddellijk voelden wij onszelf terug getransporteerd worden naar de kern van Gaia. Recht voor ons waren Laturnius en de Lemurianen.
Zij hadden een grote feestviering voorbereid met prachtige muziek en overheerlijk voedsel. Iedereen straalde van vreugde en onvoorwaardelijke liefde.
"Welkom," zei Laturnius. "Eerst zullen wij feestvieren, en dan zal de Arcturiaan ons voorbereiden en begeleiden terwijl wij Gaia's Kern en de Hoeksteen Kristallen herijken!"

Opmerking van Sue:
Ik denk dat we nu aardig dicht bij het einde van deze serie zijn. Ik ben er echter niet zeker van, omdat ik slechts de schrijfster ben. Natuurlijk op bepaalde manieren is ieder verhaal de autobiografie van de auteur omdat wij onszelf binnenin het verhaal plaatsen. Het schrijven geeft ons een manier om te vervullen wat wij niet -- nog niet -- kunnen ervaren in ons dagelijkse leven.
Ik voel (hoop het misschien) dat de gebeurtenissen in deze Pleiadische boeken zullen gebeuren. In feite, hebben zij zich misschien al voorgedaan, maar kan ik het me niet herinneren. Of, misschien vinden zij plaats in een afwisselende werkelijkheid of een werkelijkheid die net een half octaaf hoger dan deze is. Waarschijnlijk, zijn al deze opties juist, en gebeuren zij allemaal tegelijkertijd binnenin de ENE.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen