maandag, maart 03, 2014

Pleiadische Perspectieven - Het Grotere Werk: De Volgende Ochtend - 26 Februari 2014 / Dr. Suzanne Lie


Pleiadische Perspectieven - Het Grotere Werk
De Volgende Ochtend
26 Februari 2014 / Dr. Suzanne Lie

Jason Spreekt:
Nadat de Arcturiaan onze woning verlaten had vielen wij beide op de dichtstbijzijnde bank neer. We glipten ogenblikkelijk in een slaap/meditatie, terwijl wij er niet zeker van waren tot welke werkelijkheid wij wakker waren. Hoe konden wij spreken met een wezen van wervelend licht in de ene minuut, en dan op de bank zitten in de volgende? Geleidelijk aan vielen wij in wat geweest moet zijn een echte slaap, aangezien ik een zeer belangrijke droom had.
Toen ik wakker werd was het de volgende dag. Na hersteld te zijn van een nacht slapen op de bank met elk van ons trekkend aan één kleine deken voor warmte, besefte is dat ik door een zeer belangrijke werkbijeenkomst geslapen had.
Met dit besef, was mijn prachtige droom weg uit mijn bewustzijn. Ik schudde Sandy wakker en probeerde haar de schuld te geven dat ik in slaap gevallen was. Terwijl ik mijn kwaadheid op haar had gespendeerd, en zij huilend de slaapkamer in rende, besefte ik wat ik gedaan had.
Hoe kon ik van zo een prachtige droom naar zo een lage staat van bewustzijn gaan en dat ik de persoon waar ik boven alles van houd de schuld geef voor iets dat ik gedaan had? Ik besloot naar de keuken te gaan om Sandy haar favoriete thee te maken en het naar haar toe te brengen als een vredesaanbod. Het was toen dat ik me mijn droom begon te herinneren.
Ik bracht de thee naar onze slaapkamer en bood haar de thee met mijn verontschuldigingen en een schaapachtige uitdrukking op mijn gezicht aan, hetgeen Sandy deed glimlachen en de thee accepteren. Ik zat naast haar op het bed terwijl zij aan haar thee nipte terwijl ik probeerde om mijn zenuwen de baas te worden om haar over mijn droom te vertellen.
"Oké," zei Sandy terwijl ze me gedurende een paar minuten had laten lijden, "Ik vergeef je jouw uitbarsting en ik ben gereed te horen wat je mij dus wilt vertellen."
"Je weet dat ik je iets wil vertellen?" vroeg ik.

"Wij leven nu als één persoon. Ik denk niet dat wij teveel geheimen hebben," zei ze met een zoete glimlach. "Ga je gang lieverd. Als je niet geschreeuwd had, zou ik het waarschijnlijk geweest zijn. Ik miste ook een belangrijke bijeenkomst. Ik begrijp niet alles dat er met ons gebeurd, maar op de één of andere manier, geloof ik dat het echt is. Jij bent de enige persoon waar ik tegen kan spreken over deze ervaringen, en ik ben er aardig zeker van dat ik de enige persoon ben waar jij tegen kunt spreken."
Ik knikte en wachtte totdat Sandy op mijn been klopte en zei, "Ga je gang. Dankzij de thee die je me bracht, ben ik gereed om te luisteren."
"Terwijl wij op de bank sliepen," flapte ik eruit voordat ik mijn moed verloor, "Had ik een droom en dat ik aan het ascenderen was. Om ongeveer 3:00uur werd ik plotseling wakker en hoorde in mijn hoofd, "Ik had net een droom over ascentie," maar ik kon me niet meer herinneren hoe het voelde.
"Ik ging toen naar de badkamer. Ik kwam terug naar de bank met een andere deken, welke ik op jou neerlegde en probeerde me te herinneren hoe het ook alweer aanvoelde. Echter, ik was te afgeleid om de droom te herinneren omdat, hoewel het een koude nacht was, mijn lichaam warm was. Het scheen dat de warmte van binnenuit mezelf kwam, niet van buitenaf. Ik weet niet hoelang ik op de bank lag/zat en die intense warmte/hitte binnenin me voelde. Uiteindelijk viel ik weer in slaap.
"Toen ik vanochtend wakker werd, herinnerde ik me een klein beetje van de droom, maar kon me nog steeds niet herinneren hoe het aanvoelde. Toen zag ik de klok en raakte behoorlijk over mijn toeren over mijn gemiste afspraak, hetgeen me mijn droom volledig liet vergeten. Toen ik eenmaal gekalmeerd was en ik jouw thee aan het maken was, begon de droom bij me terug te komen.
"Geleidelijk aan begon ik mezelf te zien in wat eruit zag als een wolk. Ik was in een rechtopstaande positie met mijn handen die naar beneden wezen, maar ik steeg langzaam naar boven. Na slechts een kort moment, voelde ik een trekkende sensatie in mijn voeten, hetgeen mijn opwaartse beweging stopte.
"Ik besefte toen dat er iets was dat ik los moest laten. Ik wist niet wat het was, noch was dat belangrijk. Alles dat belangrijk was was dat ik het los moest laten zodat ik door kon gaan met mijn ascentie. Daarom, nam ik een lange ademteug en vertelde mezelf, "Laat los!"
"Ogenblikkelijk, keerde ik terug naar mijn langzame, maar gestage ascentie naar boven. Echter, het duurde niet lang voordat ik de trekkende sensatie weer voelde. Deze keer wist ik wat te doen. Ik nam een lange ademteug en zei, "Laat los!" Steeds maar weer opnieuw, moest ik loslaten, zelfs nooit wetend wat het was dat ik losliet. Ik wist alleen dat mijn ascentie zeer belangrijk was, en ik moest doorgaan.
"Uiteindelijk, begon ik sneller te stijgen en het trekken verminderde aanzienlijk. Het was toen dat ik iets ver boven mij zag. Mijn opgewondenheid controlerend, ging ik langzaam verder in een opwaarts gaande manier te drijven richting het onbekende.
"Gedachten dreven door mijn hoofd. Wanneer ik koos om hen te negeren, begon ik de euforie van de hogere dimensies te voelen. Mijn gestalte begon te tintelen, mijn hart opende en mijn Derde Oog raakte gefocust op een wazig object boven me.
"Uiteindelijk, waren alle gedachten losgelaten, en mijn emoties waren alleen een gevoel van verwachting en verwondering. Het trekken was volledig opgehouden, maar het loslaten was constant. Ik leefde in een soort van overgave dat tamelijk natuurlijk aanvoelde.
"Mijn lichaam was extreem warm geworden toen ik een licht opmerkte dat uit mij vandaan straalde. Het was toen dat ik een licht van bovenaf zag, hetgeen was zoals de dageraad door een schemerige ochtend heen komt. Terwijl ik dichter naar het licht toe bewoog, werd het object boven mij in toenemende mate duidelijk.
"Het was een orb/bol met een gezicht, maar ik kon het niet herkennen omdat het licht te helder was. Hoewel het gezicht steeds dichterbij kwam, kon ik het nog steeds niet herkennen, maar ik begon onvoorwaardelijke liefde en grote vreugde te voelen. Toen, terwijl de liefde en vreugde doordrongen in mijn bewustzijn, begon ik het gezicht te herkennen. Ik was het, maar niet de alledaagse mij. Het was het gezicht van mijn ZELF."
Toen ik klaar was met praten besefte ik dat ik in een trance gegaan was. Toen ik naar mijn fysieke zelf terugkwam, zag ik Sandy recht in mijn hart kijken. Zij plaatste het lege theekopje op de tafel naast het bed en leunde naar me over om me een grote, lange knuffel te geven. Haar knuffel voelde bijna net zo goed als het gezicht dat ik gezien had.
Geleidelijk aan liet Sandy mijn schouders los en leunde terug op het bed en zei, "Het spijt me dat ik zo hysterisch raakte toen je kwaad was. Ik denk dat het gewoon was omdat toen wij terugkwamen van zo een prachtige ervaring te communiceren met de Arcturiaan en het hebben van gelukzalige dromen, het te schokkend was om "terug in de 3D" te zijn," zei Sandy met een verontschuldigende glimlach.
"Had jij ook een droom?" vroeg ik.
"Ja," antwoordde ze bedachtzaam. "Ik had een droom waarin ik in een park aan het wandelen was en in contact kwam met mensen die achter een bosje verzameld waren. "Kijk," zeiden zij terwijl zij door de struiken wezen. Terwijl ik door de struik heen keek zag ik een gouden Boeddha die op een houten bank zat.
"Ik dacht net, 'Wat een prachtig beeld,' toen een licht uit de handen van de Boeddha vandaan straalde, en hij zijn hoofd draaide en mij recht in mijn ogen keek. Gedurende een eeuwigheid keken wij in elkanders ogen. Ik werd wakker met de herinnering van een gouden Boeddha die op een houten bank zat.
"En toen, toen jij tegen me schreeuwde, de val omlaag vanaf die sereniteit in/naar jouw kwade stem bracht mij terug naar een klein kind die naar mammie rent om uit de school te klappen. Echter, ik ben nu mijn mammie, dus er is niemand tegen wie ik zou kunnen klagen. Maar, net op het punt dat ik begon om in een diepe depressie te glippen, herinnerde ik me dat ik door de struiken keek om de gouden Boeddha op een houten bank te zien zitten.
"Toen kwam jij binnen met de thee in je hand en een verontschuldiging op je gezicht, en ik hoorde de gouden Boeddha zeggen, 'Het is niet WAT je doet dat belangrijk is, maar HOE je het doet."
"Hoe kon ik het jou aanrekenen om kwaad te zijn. Ik besef nu hoeveel van mijn 'liefdevolle' intenties gekleurd geraakt zijn door het oude paradigma van hard werken en de behoefte voor een externe beloning en erkenning. Ik denk niet dat het wat voor toeval dan ook is dat wij beide door een belangrijke werkbijeenkomst heen sliepen. Dat werk is slechts voor de overleving, slechts voor het geld.
"Ik denk dat één van de dingen die de Arcturiaan ons vertelde, hetgeen we niet konden begrijpen tot onze dromen, was dat 'de Gouden Boeddha net zo blij was op een houten bank te zitten in een klein park als wanneer hij gezeten had in een enorme grote tempel met mensen die hem verafgoden.' Ik begrijp nu dat de Boeddha mij recht aankeek, zodat ik duidelijker naar mezelf zou kijken.
"Ja," voegde ik toe, "en ik kon mijn eigen gezicht niet herkennen omdat het Licht te helder was."
"De Arcturiaan vertelde ons via onze dromen dat wij de ZELF moeten ZIJN die wij ons herinnerd hebben, in plaats van de zelf die we werden toen wij eenmaal vergaten," fluisterde Sandy bijna. "Mijn droom kwam om mij eraan te herinneren dat de houten bank zeer comfortabel was, en dat het mij op geen enkele manier minder maakte."
"Ja," voegde ik toe, "Doe ik wat ik doe omdat ik erkenning wil, of doe ik het omdat IK me ZELF BEN? Als we kiezen om onze aandacht te plaatsen op dat wat onze vreedzaamheid verstoord, kunnen we niet langer het Gezicht van ons ZELF zien. Het is dan dat wij in/naar de drama's en de dissonantie van het 3D leven verzinken.
"De energieën leidend naar vandaag zijn zeer intens, snel, verwarrend, verstorend en transformerend geweest. Onze ware ZELF heeft ons geroepen, terwijl ons ego aan onze mouw getrokken heeft."
Ik ging precies naast Sandy zitten en sloeg mijn arm om haar heen terwijl ik in haar ogen keek. "Ons proces van ascentie is begonnen, en zoals alle processen, is het meest moeilijke deel het vrij breken van de daadloosheid/traagheid. Daarom, moeten wij iedere dag iets uitdagends gaan doen."
Sandy glimlachte terwijl ze zei, "Mijn vader zei altijd, "Studeer lang, studeer verkeerd." Hij zei ook, "Doe iets, zelfs als het verkeerd is." Wat hij hiermee bedoelde was dat we gemakkelijk klem raken in het proberen om het altijd goed te doen. Het is Oké als we een vergissing maken, zolang als we ons zelf uiteindelijk maar vangen."
"Het is ons ego die altijd gelijk wilt hebben," voegde ik daaraan toe en trok Sandy tegen mijn borst aan, "Maar onze Ziel resoneert voorbij de polariteit. Vandaar dat er geen goed of fout is. Er is alleen actie. Het is door actie dat we leren, en we leren zoals we gaan.  
"Wij creëren onze ascentie! En, we creëren het NU! Het is niet slechts WAT we doen, maar HOE we het doen! In feite, is het niet het wat, maar het hoe, dat ons bevrijdt van ons ego en ons in/naar het centrum van de Stroming leidt."
Terwijl Sandy zich ietwat terugtrok om in mijn ogen te kijken, zag ik tranen van vreugde over haar gezicht stromen.
"Oh, Jason, het sneed me tot in mijn kern dat we deze ochtend vochten. Het spijt me zo dat ik tegen je schreeuwde. Kan je me vergeven?"
"Mijn zoete liefde, de vraag is kan ik mezelf vergeven?" antwoordde ik terwijl tranen zich in de hoeken van mijn ogen vormden.

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten