donderdag, februari 13, 2014

Pleiadische Perspectieven - De Versmelting deel 2 - 8 Februari 2014 / Dr. Suzanne Lie


 
Pleiadische Perspectieven  
De Versmelting deel 2
Het Moederschip Bezoeken
8 Februari 2014 / Dr. Suzanne Lie
 
Jason Spreekt:
Ik ontwaakte deze ochtend uit een droom waarin Mytria en Mytre spraken over dat Sandy en ik naar het Moederschip zouden gaan. Ik maakte Sandy onmiddellijk wakker, die mij weg probeerde te duwen. Uiteindelijk opende zij haar ogen en met een ietwat boze stem klaagde zij, "Waarom maak je me wakker? Ik was aan het dromen dat Mytria en Mytre ons naar het Moederschip zouden gaan brengen."
Sandy zag de uitdrukking op mijn gezicht en zei, "Had jij die droom ook?"
Ik knikte van ja, en vreugdevol omhelsden wij elkaar.
"Wel, wat moeten we doen om ons gereed te maken?" vroeg Sandy. "Moeten we een koffer inpakken?" plaagde zij.
Mijn enige antwoord was, "Ik weet het niet. Misschien zouden we op moeten staan, en ons aan moeten gaan kleden, een ontbijtje eten en mediteren?"
"Zouden we niet nu meteen moeten mediteren? Denk je dat onze feitelijke fysieke lichamen aan boord van het Moederschip zullen gaan?"
"Ik weet het niet," verzonk ik in gedachten. "Misschien probeerde ik gewoon wat tijd te winnen om mezelf voor te bereiden. Misschien heb ik nog steeds enige twijfel."
"Wel, ik zou overvloedig veel twijfel hebben als ik de enige was die deze droom had gehad. Nochtans, hadden wij beide de droom. Hoe eigenaardig is dat?" antwoordde Sandy.
"Misschien zouden wij elkaar onze dromen moeten vertellen om ons terug te krijgen in/naar dat moment?" vroeg ik.
"Oké, dat klinkt goed, maar nu wil ik opstaan en me aankleden. Dan kunnen we onze dromen tijdens het ontbijt met elkaar delen."
"Ja," zei ik met een glimlach. "Dat zal ons enige tijd opleveren."
Sandy lachte toen ze naar de badkamer liep om een douche te nemen. Toen was ik alleen in bed en begon me iets anders over mijn droom/ervaring te herinneren. Ik kende niet langer meer het verschil tussen dromen en de feitelijke boodschappen van mijn hogere zelf. In feite, begon ik aan de volledige droom te twijfelen, alhoewel Sandy een gelijkaardige droom gehad had.


Waarom zou ik uitgenodigd worden om op het Moederschip te zijn? Met die vraag besefte ik dat mijn oude armzalige gevoel van zelfwaarde teruggekeerd was. Zou ik voor altijd achterna gezeten worden door gevoelens van onbelangrijkheid? Ik stond zowat op het punt om in een volledig "zelfmedelijdend festijn" te vervallen, toen Sandy uit de badkamer vandaan kwam vliegen gewikkeld in een handdoek en zei,
"Wat als ik dit alles verzonnen heb? Wie ben ik om goed genoeg te zijn om uitgenodigd te worden op het Moederschip?"
Sandy wierp één blik op de uitdrukking op mijn gezicht en zei, "Oh, jij dacht precies hetzelfde, deed je dat niet?"
We lachten beide, terwijl Sandy terug in bed sprong. Ik haalde de vochtige handdoek van haar af en zei, "Laten we later het ontbijt eten."
Veel later werden we wakker, maar iets was echt heel vreemd. Onze trendy slaapkamer zag er veel meer uit zoals een cabine op een schip. OH! Waren we op het schip?
Ik wendde me naar Sandy die met een geschokte stem vroeg, "Brachten zij ons hier naakt en wel naar boven?"
Dat is precies iets voor een vrouw, dacht ik. "Babe, ik denk dat we nu op het Moederschip zijn. Geef je er echt om of je naakt bent?"
Ik neem aan dat ze dat deed, aangezien haar antwoord was, "Hé kijk daar. Zijn dat uniformen voor ons om te dragen?"
Zeker genoeg, aan de overkant van onze kleine cabine waren twee uniformen, een klein en een groot uniform.
"Maar ik heb helemaal geen ondergoed,"zei Sandy.
"Precies zoals een vrouw," zei ik terwijl ik haar nog steeds vochtige haren bijeen bond. "Hé, je haren zijn nog steeds nat. Ze moeten ons hier gebracht hebben zodra we in slaap gevallen waren," zei ik met een halve grijns op mijn gezicht.
"Ohw," zei Sandy met ogen zo groot als schoteltjes, "Waren zij naar ons aan het kijken?"
"Hmmm," zei ik terwijl ik opstond om onze uniformen te pakken. Natuurlijk, zij pasten ons beide perfect. In feite, leken zij de vorm van onze lichamen aan te nemen.
"Wow," riep Sandy uit, "Dit zit echt comfortabel. Denk je dat we deze met ons mee terug kunnen nemen?"
"Oh zeker," zei ik. "We kunnen het dragen wanneer we naar de bank of naar een levensmiddelenwinkel gaan. Nu we het over een levensmiddelenwinkel hebben, ik heb behoorlijk honger. Denk je dat ze eten op het Moederschip?"
"Precies zoals een man," plaagde Sandy. "Altijd aan eten denken."
We hoorden toen een geluid zoals dat van een deurbel, en we namen beide een sprong. Sandy haastte zich naar wat eruit zag als een spiegel en vond wat eruit zag als de gewoonlijke vorm van een haarborstel om haar haren in orde te maken. Ik streek mijn eigen haren met mijn handen naar achteren en zei, "Is daar iemand?"
"Ja," hoorde ik de bekende stem van Mytre. Ik liep naar de deur, welke geen deurknop had en zei, "Mytre, ben jij dat? Hoe doe ik de deur open?"
De deur ging open en Mytre en Mytria stonden daar samen met stralende glimlachen op hun gezichten. Ik hoorde Sandy achter mij zwaar ademhalen. Toen liep Mytria naar haar toe en zei, "Goedemorgen lieverd. Zou je graag willen dat ik je liet zien hoe je deze haarborstel moet gebruiken?"
Sandy kon alleen maar met haar hoofd van ja knikken, terwijl ze probeerde om er niet al te geschokt uit te zien.
Mytria zei zachtjes, "Het moet zeer verrassend zijn om op een Sterrenschip wakker te worden."
"Ja." zei Sandy toen ze eindelijk haar stem hervond.
Mytria sprak tegen ons beide toen zij zei, "We moesten een tijd vinden wanneer jullie beide ontspannen en gelukkig waren om jullie hier te brengen. Dus kozen wij het moment precies nadat jullie in slaap gevallen waren. Dan zou jullie lichaam in slaap kunnen blijven en zich langzaam aanpassen aan deze frequentie van werkelijkheid."
"Maar eerst," ging Mytre verder, "Zullen wij jullie naar de eetzaal brengen zodat jullie wat voedsel kunnen krijgen. Jullie kunnen ook enige van onze vrienden ontmoeten die er naar uitkijken om jullie te begroeten."
Sandy ging onmiddellijk met haar haren aan de slag en Mytre fluisterde, "Mytria borstelt haar haren nog steeds, hoewel ze het gemakkelijk met haar geest op orde kan brengen."
Ik knikte in overeenstemming. Het was zo ongeveer als een ontmoeting met een oud college kameraad die ik in eeuwen niet gezien had, maar wij kenden elkaar nog steeds zeer goed. Hoe kon dat zijn?
Mytre legde zijn hand op mijn schouder en zei, "Herinner je wij zijn ÉÉN persoon."
Het avontuur in de eetzaal was tamelijk interessant. Niet alleen ontmoeten we wezens van alle lengtes, gestalten en kleuren, maar wij zagen ook voedsel van een groot aantal andere werelden. Terwijl we over het zeer "interessante" voedsel in het cafetaria heen keken, fluisterde Mytre in mijn oor,
"Niemand van ons hier hoeft echt te eten, aangezien de atmosfeer in het schip ons alle voedingsstoffen geeft die we nodig zijn. Echter, wij genieten nog steeds van de kameraadschap van het eten en lachen rondom een tafel. Daarom, komen wij hier hoofdzakelijk om onze vrienden te bezoeken en enig plezier te hebben."
"Jullie hebben plezier op het Moederschip?" vroeg ik.
"Natuurlijk," antwoordde Mytre. "Ongeacht op welke frequentie wij resoneren, wij genieten er nog steeds van om bij vrienden en familie te zijn.
Ik moest nadenken over dit antwoord terwijl ik voorwendde iets van het "voedsel" te eten. Nochtans, was daar dit paarse spul dat behoorlijk goed smaakte en mijn honger scheen te stillen. Ik kon zien dat Sandy veel te opgewonden was om te kunnen eten, aangezien zij alleen maar haar voedsel op het bord rond duwde.
We hadden een heerlijke tijd met het ontmoeten van en converseren met wezens van zoveel verschillende planeten en culturen. Gelukkig, op het moment dat wij ons overweldigd begonnen te voelen zei Mytre, "Het is tijd voor onze gasten om naar de holosuite te gaan." Iedereen knikte begrijpelijk, toen wij gedag zeiden tegen onze nieuwe vrienden en Mytre en Mytria ons de eetzaal uitleiden.
Deze keer sprak Mytria, "Wij zijn er niet zeker van hoelang jullie bewustzijn in deze staat van bewustzijn kan blijven. Daarom, in plaats van naar de holosuite te lopen, zullen Mytre en ik ons daar naartoe stralen."
"Ja," zei Mytre, "Wij zullen jullie bij een ander bezoek een rondleiding geven. Voor nu, is er een belangrijke boodschap voor jullie van de Arcturiaan."
"Van de Arcturiaan," fluisterden Sandy en ik met ogen zo groot als schoteltjes.
Wij keken toe terwijl Mytre en Mytria in/naar één persoon versmolten, toen in een flits van licht stonden wij voor de holosuite. We verwachten het visioen van de bergen, de waterval en de prachtige vallei te zien waar Mytre ons over verteld had. In feite, herinnerden wij ons dat visioen precies alsof het onze eigen ervaring was. Maar Mytria was nooit in deze holosuite, en wij dachten aan Mytria als Sandy's hogere zelf.
Echter, als Mytria en Mytre dezelfde herinneringen hebben, zo ook zouden Sandy en ik dat? Mijn gedachten lezend, vroeg Sandy, "Denk je dat jij en ik met elkaar zullen versmelten zoals Mytre en Mytria?"
Ik glimlachte en sloeg mijn arm om haar heen terwijl wij het holoprogramma binnengingen. Echter, wij konden niets zien aangezien wij door een zeer dichte mist omringd waren.
"Ik denk dat dit de manier is waarop Mytrian voor het eerst de Nieuwe Aarde zag. Wacht, hoe wist ik dat?" merkte Sandy op.
"Wie is Mytrian?" vroeg ik.
"Het is goed dat wij beide hier zijn aangezien jij je enige dingen kunt herinneren die ik me niet kan herinneren, en ik herinner me dingen die jij je niet kunt herinneren." glimlachte Sandy.
"Ja, we zijn een fantastisch team. Ik herinner me Mytrian nu, hoe kon ik het vergeten. Het is onze Overziel en hij/zij heeft onze zevende-dimensionale Overziel bezocht."
"Nee," sprak Mytrian, "Wij zijn nu hier bij jullie."
"Wij zijn hier ook," sprak de Arcturiaan.
Wij waren zo van ons stuk gebracht door de aanwezigheid van onze Overziel en de Arcturiaan dat ons bewustzijn bijna uit onze ervaring vandaan viel. Gelukkig, hielden Sandy en ik instinctief elkanders handen vast om onze energie in dit verbijsterende avontuur te gronden. Nochtans leek het niet genoeg te zijn, aangezien wij in en uit het holoprogramma vervaagden. Gelukkig kwam de Arcturiaan naar ons toe en raakte bij ons allebei het Derde Oog aan. Langzaam begonnen wij te stabiliseren en settelden ons in de frequentie van deze ervaring.
"Welnu," zei de Arcturiaan, "Jullie zullen je bewustzijn zelfs nog meer moeten verhogen om deze werkelijkheid gewaar te worden."
We waren er niet zeker van wat de Arcturiaan bedoelde, maar wij beseften wel dat onze ervaring van het zijn in deze mistige holosuite in en uit aan het faseren was. Mytrian dreef dwars door de zaal heen en raakte onze ineen geklemde handen aan, wat ervoor zorgde dat onze handen langs onze zijden vielen zodat Het tussen ons in kon staan.
Toen pakte Mytrian ons beider handen en verbond ons drie in/naar ÉÉN. Herinneringen vanuit meerdere levens in meerdere plaatsen en dimensies dan wij zouden kunnen beginnen te ontvangen kwamen in onze geesten. Wij ervoeren de vrees van de Galactische Oorlog tussen de macht Binnenin en de Macht Over Werelden.
Wij herinnerden te zijn binnenin de ranken van de Pleiadianen, de Antarianen, de Siriurs en zelfs de macht over anderen Draconianen. Wij ervoeren onszelf als één androgeen wezen, als zijnde man, vrouw, menselijk, reptiel, walvisachtig, spinachtig en insectachtig. Hoe konden wij zoveel verschillende soorten/rassen geweest zijn?
Antwoordend op mijn gedachten, zei Mytrian, "Wij hebben vele levens aangenomen gedurende de tijdloze uitgebreidheid van het NU. Wij begrijpen jullie schok, aangezien wij ook overweldigd waren toen wij voor het eerst onze Overziel binnengingen. Wij werden overstroomd door ontelbare herinneringen, velen meer dan wij jullie binnenin dit NU zullen geven. Jullie zullen jullie multidimensionale geest moeten activeren en het moeten integreren in jullie derde dimensionale denken voordat jullie volledig kunnen begrijpen wat jullie ervaren.
"Ja," zei Sandy, "Ik kan onderscheiden dat wij zo verward zijn omdat wij nog steeds gehecht zijn aan onze persoonlijke expressies in onze Aardse tijdlijn."
Ik was tamelijk verrast om te zien hoe gemakkelijk Sandy de situatie begreep en besefte dat ik haar niet genoeg erkenning gegeven had voor de grote wijsheid die zij in onze dagelijkse leven had laten zien. Ik was zo in mijn eigen ervaring geweest van het channelen van Mytre, terwijl zij dienst deed als mijn "secretaresse", dat ik arrogant was geworden en feitelijk niet naar haar had gekeken.
"Dat is waar," beantwoordde Mytrian wederom mijn gedachten, "Wij hebben ontdekt dat velen van onze mannelijke expressies in de gewoonte van mannelijke superioriteit vervallen terwijl zij in de lagere dimensionale levens zijn.
"Wij zijn er nog steeds niet zeker van hoe wij bij de Overziel arriveerden, behalve dat wij ernaar verlangden om naar "HUIS" te gaan. Aangezien wij de Overziel van jullie zelven, Mytre en Mytria zijn, alsook de Arcturiaan, is ons THUIS de zevende dimensionale Overziel.
"Natuurlijk, resoneert de Arcturiaan ook met de hogere dimensies van de achtste doorgaand naar de tiende dimensies, omdat Het geascendeerd is voorbij de frequentie van Overziel. Wij, wat onze Mytrian ZELF is, werden in/naar de ervaring van individualiteit gebracht toen wij afgezanten werden voor de Nieuwe Aarde."
"Ja, ja," zei Sandy met een opgetogen stem, "Ik herinner me hoe jullie/wij aldus verward waren toen de Nieuwe Aarde er precies zo uitzag als het dat hier in deze holosuite deed."
"Dat herinner ik me ook," voegde ik daaraan toe. "Jullie/wij zaten de kleuter Gaia achterna die jullie/ons leidde naar een vrolijke achtervolging in/naar de kern van de planeet."
"En toen ontmoeten jullie/wij de Lemurianen,"voegde Sandy eraan toe.
"Maar toen," sprak Mytrian, "Werden wij, Mytrian, overweldigd door het proces dat wij naar het Moederschip gebracht werden. Wij waren toen zeer verward, aangezien wij geen herinneringen over onze aard hadden van het zijn van een zevende dimensionale Overziel. Nu, hebben wij volledig onze verbinding met onze Overziel ZELF herkregen en hebben ons bij jullie aangesloten om jullie te helpen bij het activeren van jullie multidimensionale geest."
Op dat punt, deed zich het meest ongebruikelijk ding voor hetgeen Sandy en mij met wijd geopende monden liet staan. De Arcturiaan kwam naar mij, Sandy en Mytrian toe en versmolt ons allen in/naar ÉÉN. Onmiddellijk waren Sandy en ik immens anders. Vooreerst, sloten Mytre en Mytria zich bij ons bewustzijn aan, alsook deze verbazingwekkende wezens die aanvoelden en eruit zagen als flitsend weerlicht. Wij wisten instinctief dat zij de zes dimensionalen waren.
Voor alle eeuwigheid, alsook een seconde van de derde dimensionale tijd, vloeiden wij binnenin een rijk van volledige eenheid, ultieme wijsheid, macht/kracht binnenin en onvoorwaardelijke liefde. Binnenin hoorden wij Mytre/Mytria zeggen, "Wij wisten dat het tijd voor jullie versmelting was, maar wij hadden er geen idee van dat het deze versmelting zou zijn."
Tegelijkertijd hoorden wij Mytrian zeggen, "NU kunnen jullie je multidimensionale geest activeren."

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen