zondag, januari 05, 2014

Pleiadische Perspectieven - Ondertussen op de Ascenderende Aarde - Deel 2 - 1 Januari 2014


Pleiadische Perspectieven - Ondertussen op de Ascenderende Aarde - Deel 2
"Wij Zijn ÉÉN"
1 Januari 2014 /  Dr. Suzanne Lie

Sandy gaat verder:
Terwijl Jason en ik rond de tafel zaten en onze brunch opaten, spraken wij over de droom en onze verwarrende gevoelens over Mytrian.
"Ik ben zo blij dat ik deze droom en de intieme ervaring van samen te zijn met de Arcturiaan had," zei ik terwijl ik een slokje van mijn koffie nam. "Ik moet toegeven dat ik Mytre en Mytria echt gemist heb. Heb jij nog meer van jou dromen over Mytrian gehad?"
"Ja," antwoordde Jason. "In feite, had ik slechts een paar dagen geleden een droom waarin Mytrian samen met de Arcturiaan was. Echter, ik heb het er nog steeds moeilijk mee te begrijpen hoe één persoon of wezen, aangezien ik er niet zeker van ben of Mytrian een mens is, al deze verschillende componenten van ZELF kan hebben.
"Ik bedoel, vermoedelijk zijn jij en ik een deel van Mytrian's Multidimensionale ZELF, welke Mytria, Mytre en de Arcturiaan omvat. Hoe kan dat zijn? Hoe kan één wezen zoveel verschillende frequenties van bewustzijn in één vorm vasthouden?"
"Dat heb ik mezelf ook afgevraagd," antwoordde ik. "Ik voelde ook zo een vertrouwen en veiligheid van Mytre en Mytria, maar Mytrian schijnt bijna net zo verward te zijn als ik dat ben. Nochtans, sinds mijn versmelting met de Arcturiaan vanochtend begin ik het concept van een samengesteld, multidimensionaal zelf te begrijpen. Ik kan dat begrip echter niet naar woorden vertalen. In feite, zijn er nu steeds meer concepten, ervaringen, emoties en gedachten die ik naar woorden omzet."
"Mijn dromen over Mytrian, of misschien zijn zij ervaringen met Mytrian, lijken gefocust te zijn op Mytrian's poging om volledig te versmelten met Diens multidimensionale expressie van ZELF. In feite, droomde ik een paar dagen geleden dat Mytrian zich verbonden had met Mytre en Mytria terwijl zij op het Moederschip waren. Toen, in de nacht voorafgaande aan de laatste, droomde ik dat Mytrian versmolt met Diens Arcturiaanse ZELF."

"Waarom heb je me dat niet verteld?" vroeg ik met gekwetste gevoelens. Gewoonlijk spreken Jason en ik over alles. Nochtans, lijken wij de laatste tijd ietwat uiteen gegaan te zijn.
"Ja," zei Jason terwijl hij naar mij hand reikte. Hij las mijn gedachten weer. "Ik heb ook het gevoel gehad dat wij niet zo nauw verbonden waren. Denk je dat wij te afhankelijk raakten van Mytre en Mytria voor ons geluk?"
"Zij brachten die bezorgdheid tot uitdrukking," antwoordde ik. "Ik denk dat zij gelijk hadden. Nu dat zij niet meer zo actief in ons leven zijn, vervielen jij en ik in/naar het geploeter van het dagelijkse leven.  Het spijt me enorm dat ik niet voldoende met jou verbonden was om te beseffen dat je dergelijke informatieve dromen had. En dan heb ik één droom en luister je naar ieder woord. Waarom deelde je jouw droom niet met mij?"
Jason nam een lange tijd voordat hij mijn vraag beantwoordde. Ik kon voelen dat hij probeerde de vriendelijkste manier die mogelijk was te vinden om mij te antwoorden. Ik beet op mijn lip om mezelf tegen te houden te praten, maar ook uit angst over wat hij zou gaan zeggen. Uiteindelijk kon ik niet langer wachten. Hoe kon zo een prachtige ochtend zo snel verslechteren met slechts één korte conversatie?
Onmiddellijk, voelde ik de Arcturiaanse energie binnenin mij weer zeggen, "Het grotere Licht ontsluiert alle geheimen." Ik zou gerust gesteld moeten zijn, maar in plaats daarvan raakte ik angstiger. Wat als Jason niet meer van mij hield, en hij een manier probeerde te vinden om uit elkaar te gaan? Misschien moet ik nu wel alleen zijn. "NEE, NEE," schreeuwde ik binnenin mijn hart. Mijn grootste angsten werden beslist aan mij geopenbaard.
Ik stond op het punt om te gaan huilen toen Jason mijn hand pakte en zei, "Wees niet zo overstuur. Ik houd van jou en ik wil jou niet verlaten. Het is gewoon dat ik soms het gevoel heb alsof ik mijn/me ZELF verlaten heb."
Ik besloot om de hogere weg te nemen en vergat mijn angsten en gaf troost aan de man die net zo wonderbaarlijk ondersteunend voor mij geweest was. Ik bleef zijn hand vasthouden en keek in zijn gezicht, "Ik ben blij dat je nu het gevoel hebt dat je met me kunt praten. Ik ben klaar om te luisteren en ik zal stil zijn terwijl jij spreekt."
Toen ik de blik van opluchting over Jason zijn gezicht zag glijden, besefte is hoezeer ik onze conversaties gedomineerd had. Hoe had ik niet op kunnen merken hoe hij zich gevoeld had? Hoe kon ik zo egoïstisch geweest zijn? Ik wilde hem dat vertellen, maar besloot om mijn woorden voor nu binnen te houden en stil te blijven, geen kleine taak voor mij. Gelukkig begon Jason eindelijk te praten.
"Dank je wel dat je me wat tijd gegeven hebt om mijn gedachten bijeen te krijgen. Het leek dat de laatste tijd mijn geest/gedachten zoveel sneller reisden dan mijn lichaam, dat ik mezelf nauwelijks bij kon houden, en nog minder jou. Ik heb tijd nodig gehad om enige tijd met slechts mezelf door te brengen in plaats van alles met jou te delen. Ik denk dat dat het waarom is dat ik mijn dromen niet deelde. Ook wist ik, dat je het er moeilijk mee had om Mytrian als een component van jouw ZELF te accepteren, net zoals ik dat had.
"Nochtans, heb ik een diep inlevingsvermogen voor Mytrian"s situatie. Misschien, omdat ik aan het worstelen was om een diepe relatie met mijn ZELF en tegelijkertijd met jou te onderhouden, dat het daarom was dat ik de verwarring van Mytrian beter kon begrijpen. Hoewel zij een collectief, multidimensionaal wezen zijn met het volledige besef van de vele dimensies van hun ZELF, werd er geen enkele instructie aan hen gegeven over hoe om te gaan met zo een verwarrend energieveld.
"Aangezien ik nauwelijks een diepe liefdesrelatie met jou en met mijn eigen ZELF kan navigeren, werd ik getroost door het volgen van de evolutie van Mytrian. Ik denk dat dat het waarom is dat ik zo vaak over hem gedroomd heb. Maar nu, heeft mijn waarheid jou pijn gedaan, ik kan het aan je gezicht zien."
"Wat op mijn gezicht is, is MIJN probleem," antwoordde ik, niet zonder een graad van kwaadheid. "Ik heb ook problemen gehad terwijl ik in de fysicaliteit leefde en ook met galactische wezens communiceerde. Toen, vertrokken deze wezens, en voelde ik me volledig in de steek gelaten. Ik had een paar dromen over Mytrian, maar ik heb mijn kwaadheid van verlatenheid van Mytria en Mytre op Mytrian geplaatst. Ik besef nu dat ik het ook op jou geplaatst heb. Dat is waarom jij je niet veilig gevoeld hebt om meer diepgaand met mij te delen."
Jason was veel te lang stil, maar ik speelde het klaar om mezelf in te houden. In feite, deed ik feitelijk een beroep op de Arcturiaan om me te herinneren aan de prachtige ervaring die ik net gehad had. Ja, wat naar boven gaat komt naar beneden. Ook, wilde ik niet vastlopen in mijn menselijke gekwetste gevoelens.
Ik had het voor Jason moeilijk gemaakt om zichzelf bij mij te zijn. "Jouw onzekerheden eisten zijn aandacht op toen je hem liefdevol vrijheid had moeten geven," hoorde ik mijn Hoger Hart zeggen. Ja, natuurlijk had mijn Hoger Hart het juist. Ik had vanuit mijn gekwetste gevoelens van Jason gehouden, in plaats vanuit mijn Hoger Hart, hetgeen feitelijk zijn gevoelens kwetste.
Ik besloot om Jason dezelfde onvoorwaardelijke liefde te sturen welke mijn Hoger Hart mij gestuurd had terwijl ik binnenin de "boom van het leven" was, aangezien ik dat nu mijn ervaring noemde. Mijn ogen open houdend en mijn hand de zijne omklemmend, liet ik mijn angst los in het groen/roze licht van mijn Hoger hart en verving het met onvoorwaardelijke liefde. Ik wist niet veel over onvoorwaardelijke liefde, maar aangezien ik het onlangs gevoeld had van de Arcturiaan kon ik me het GEVOEL ervan herinneren.
Steeds maar weer een beroep doende op de hulp van de Arcturiaan, stuurde ik golven van onvoorwaardelijke liefde naar Jason. Terwijl ik deze liefde stuurde, en hij het duidelijk accepteerde, glipten wij stilletjes uit de tijd vandaan. Het leek alsof we gedurende een heel leven aan de tafel zaten en elkanders handen vasthielden en in elkanders ogen keken.
Toen ik uitgeput raakte met het sturen van onvoorwaardelijke liefde, besefte ik dat ik het niet uit kon sturen zonder het eerst binnenin mijzelf te voelen. Het was toen dat ik begon te voelen dat mijn geschenk van onvoorwaardelijke liefde naar mij geretourneerd werd. Ik vroeg me af of dat hetzelfde voor alle emoties was en onmiddellijk zei mijn Hoger Hart, "JA."
Terwijl ik mijn tijdloze geschenk naar Jason en mijzelf stuurde, kon ik mijn bewustzijn terug op de Nieuwe Aarde voelen die ik net bezocht had. Ik kon de verafgelegen berg zien, de liefdevolle vallei en de Tempel. Terwijl ik met Jason via mijn hand en het hart verbonden was, nam ik hem met me mee terwijl wij de gouden trap opliepen en door de geopende gouden deur.
Deze keer leek de Tempel donker te zijn, alsof het op ons wachtte om onze ervaring samen te creëren. Het was toen dat Jason het contact verbrak en begon te snikken. Ik trok mijn stoel precies rond naast de zijne en sloeg mijn arm om hem heen. Aangezien we nog steeds voorbij de tijd waren, heb ik er geen idee van hoelang hij huilde en hoelang ik hem stil troostte.
Uiteindelijk keek hij weer op in mijn ogen en zei, "Dat was het meest prachtige geschenk dat ik ooit ontvangen heb. Ik besef nu dat ik zo bang was om jou te verliezen dat ik me focuste op het verliezen van mezelf. Oh, het web van misleiding dat wij weven."
"Ja," zei ik, "Maar wij keren wel terug naar de waarheid."
"De waarheid is," zei Jason kalm, "Dat ik jou nooit zou kunnen verlaten, aangezien wij ÉÉN zijn." 

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten