donderdag, mei 09, 2013

Linda Steiner - Je Realiseren dat Je Je Vergist Hebt - 6.5.2013


Je Realiseren dat Je Je Vergist Hebt: Liefde en Vergeving betreffen ook het Zelf
 
6 mei 2013 Door Linda Steiner 

Vele van ons bereiken het punt in ons leven, waar we ons gaan realiseren welke vergissingen we maakten – zowel in het verleden als in het heden. Wanneer we ons dit eenmaal gaan realiseren, kunnen we verscheurd worden door schuldgevoelens, verwarring en schaamte over dingen die we hebben gedaan of gezegd die anderen pijn deden. 

Tot op heden heb ik nog nooit iemand ontmoet die geen dingen heeft gedaan, gezegd of gevoeld, die hij later niet betreurde – dat hoort bij het proces van leren wie we werkelijk zijn en is de katalysator die ons doet groeien. Ongemakkelijk – ja. Soms ondraaglijk … zeker weten! Maar waar het om gaat is dat we eindelijk de ‘bezitter’ worden van onze situatie. Zelfs wanneer we nog niet helemaal begrijpen wat de ‘oorsprong’ ervan is, zijn we toch bescheiden en leggen onze kaarten op tafel, opdat anderen ervan kunnen leren.  

We maken ons vaak zorgen dat we, wanneer we eindelijk ‘schoon’ zullen zijn en onze misstappen bekennen, het risico lopen om onze vrienden en geliefden te verliezen. Maar deze angst is ongefundeerd, omdat elke ‘vriend’ die we zouden kunnen verliezen in het proces van eerlijk worden over wie we werkelijk zijn, simpelweg zijn ware gezicht laat zien. Zoals het gezegde gaat, in moeilijke tijden leer je je vrienden kennen. Ware vrienden kun je nooit verliezen. Alleen degenen die zich met ons verbonden op basis van voorwaarden, zullen vervreemding zien ontstaan, omdat hun agenda’s niet meer overeen stemmen.  

Schaamte, schuld en verwarring zijn niets anders dan de misleide conclusies van het ego. Deze ‘duistere’ gevoelens zijn niet de ware JIJ. Zij zijn uitdrukkingen van het ego-zelf en tussen die twee bestaat een wereld van verschil. JIJ bent een afspiegeling van de Schepping – LIEFDE. Velen denken dat liefhebbend zijn het enige is dat belangrijk is, maar zien niet in dat dit eveneens het liefhebben van henzelf inhoudt. We geloven dat het goddelijk is om te vergeven, maar slagen er om de een of andere reden niet in om in dit proces onszelf te vergeven. 



We zijn allemaal producten van deze verwarde situatie van dualiteit en worsteling. We zijn niet verantwoordelijk voor het creëren van de worsteling. We zijn slechts verantwoordelijk voor ons gedrag in de worsteling. Maar om de verantwoordelijkheid op ons te kunnen nemen, moeten we eerst erkennen dat er iets is om verantwoordelijkheid voor te nemen. Wanneer we ons gaan realiseren dat we ons op liefdeloze wijze hebben gedragen, zijn de gevoelens van spijt die eruit voortkomen slechts barometers om ons te laten weten dat we er eindelijk klaar en gemotiveerd voor zijn om persoonlijke verantwoordelijkheid voor onze daden te nemen. Dit is zeer lovenswaardig, omdat het noch gemakkelijk of aangenaam is, noch is het de weg van de minste weerstand. 

Er is verschil tussen onwetendheid en arrogantie. Wanneer ons gedrag negatief van aard is, maar we realiseren ons niet wat de volle impact is van wat we doen, dan handelen we gewoon uit onwetendheid, een staat van onbewustheid. Arrogantie daarentegen houdt in dat we heel goed weten dat wat we doen schade brengt en waarom, maar het toch doen omdat we er genoegen uit halen om anderen te domineren en te beheersen – in volledig bewustzijn. Spijt geeft gewoon het signaal dat we zijn opgestegen van een voorheen ‘onwetende’ toestand naar erkenning, wat toch helemaal goed is … nietwaar? 

 Sommigen hebben het over het begrip ‘overdracht’ – als we op anderen die emoties projecteren die door een ander persoon zijn getriggerd. Bijvoorbeeld, als we erg boos zijn op een ouder, baas, enz., maar het afreageren op onze partners, kinderen en anderen, leiden we deze uitingen af naar (of dragen we ze over op) onschuldige anderen, in plaats van naar de betreffende individuen. Wanneer we nog onwetend zijn, wat we ons dan misschien niet realiseren, is het veel gemakkelijker en ‘veiliger’ om onze kinderen op hun kop te geven of de hond een trap te geven, dan om met de mensen, die de bron vertegenwoordigen van onze negatieve gevoelens, te gaan praten. (1) 

Overdracht (in deze context) is gewoon de projectie van verborgen angst, dat verkeerd geleid wordt. Omdat het vaak ‘veiliger’ is om iemand anders op de korrel te nemen dan de bedoelde ontvanger, slaan we om ons heen en het drama begint. Wanneer we eenmaal inzien wat het patroon is dat wordt gevolgd, reageren we plotseling met geschoktheid en spijt. Geschoktheid: ja – maar schaamte: nee. 

Onthoud dat alle mensen die ons pad kruizen, dat doen om redenen van synchroniciteit. Vanuit ons gezichtspunt kunnen we niet weten waarvoor de ‘anderen’ in het spel meedoen, maar laat het voldoende zijn om te stellen dat wij hun katalysator zijn, zo goed als zij die van ons zijn – alles volgens plan.
 
Het koesteren van schaamte is het niet willen erkennen dat we allemaal uitdagingen meemaken met transcendentie als doel. In het Engels bestaat het gezegde: ‘je moet het overstijgen, wil je het beëindigen’. Veel van de ‘issues’ die we als volwassenen tegenkomen, zijn ontstaan in een vroege periode van ons leven, die we ons niet meer concreet kunnen herinneren (vasana), maar waarvan een emotionele herinnering rondhangt – en die herinneringen zijn wellicht het moeilijkst, omdat ze ons doen voelen en reageren op een wijze die we niet helemaal begrijpen. 

Het proces waarin we onze misstappen onder ogen durven zien is slechts een transitie- periode van emotionele en spirituele groei. Is het niet een wonder dat in het zwangerschaps- en bevallingsproces, het moment vlak voor de geboorte ‘transitioneren’ wordt genoemd? Het is het aller-moeilijkste en pijnlijkste deel van de bevalling, maar het wordt verwelkomd, omdat dit het moment is vlak voordat er nieuw leven in de wereld wordt gebracht. 

Wanneer jullie de dynamieken ondergaan die ik net beschreef, bedenk dan dat deze niet meer zijn dan ‘weeën’ en dat jullie nieuwe geboorte aanstaande is. We moeten niet proberen dit proces te begraven of vermijden, net zo min als een kraamvrouw de nieuwgeborene zou willen terugduwen in de baarmoeder! Om hierin te slagen moeten we onze misstappen erkennen, het weer goedmaken en weer doorgaan. 

Hierbij inbegrepen is het erg belangrijke element van liefde en vergeving van jezelf. Anderen om vergeving vragen is belangrijk, maar niet genoeg. We moeten ook bereid zijn om onszelf te vergeven en lief te hebben, terwijl we van onze fouten leren. 

(1) Meer hierover: zie Een uur met een Engel: Aartsengel Michaël over Vasanas en het Geconstrueerde Zelf Deel 1 van 29-4-2013 en Deel 2 van 6-5-2013. 

 


De website van Linda is: The Power of Social Consciousness: http://drlinsteiner.wordpress.com/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten